ஒரு பெரிய மனிதர் இருந்தார். வசதியில்தான் பெரியவர், குணத்தில் அல்ல.

கஞ்சனான அவர் அடுத்தவர்கள் நன்றாக இருந்தால் தாங்கிக் கொள்ள முடியாமல் பொறாமைப்படுவார்.

அவரது வீட்டின் எதிரில் ஏழை ஒருவர் இருந்தார். நல்லவரான அவர் அடுத்தவர் துன்பம் கண்டு சகிக்க மாட்டார். எல்லோருக்கும் உதவி செய்பவர்.

ஒரு நாள் சந்நியாசி ஒருவர் அந்த ஊருக்கு வந்தார். அந்தப் பெரிய மனிதரின் வீட்டுக் கதவைத் தட்டினார். சத்தம் கேட்டும் உள்ளே இருந்தவர் கதவைத் திறக்கவில்லை.

‘கதவைத் திறந்தால் யாராவது எதையாவது கேட்பார்கள். கொடுக்க வேண்டியிருக்கும்’ என நினைத்து மௌனமாகவே இருந்துவிட்டார்.

சந்நியாசி சிறிது தாமதித்தார். கதவு திறக்கப்படவில்லை என்றதும் எதிர் வீட்டிற்குச் சென்றார். அது அந்த ஏழையின் வீடு.

அந்த ஏழையும் அவரது மனைவியும் சந்நியாசியை மகிழ்ச்சியுடன் வீட்டின் உள்ளே அழைத்துச் சென்று அமரும்படி வேண்டினார்கள்.

இரவுச் சாப்பாடு முடிந்து விட்டிருந்ததால் அவருக்காக மீண்டும் புதிதாகச் சமைத்துப் பரிமாறினார்கள்.

திருப்தியாக உண்டபின் புறப்படும் சமயத்தில் சந்நியாசி அவர்களிடம், “எனக்கு மிகவும் திருப்தியாக இருக்கிறது. உங்களுக்கு உதவி செய்ய ஆசைப்படுகிறேன். ஏதாவது மூன்று வரம் கேளுங்கள்" என்றார்.

அதற்கு அந்த ஏழையும் அவரது மனைவியும், “உங்கள் அன்புக்கு மிகவும் நன்றி சுவாமி. எங்களுக்கு வரம் எதுவும் தேவையில்லை. நாங்கள் மிகவும் மகிழ்ச்சியோடுதான் இருக்கிறோம்" என்றனர்.

‘போதும் என்ற மனமே பொன் செய்யும் மருந்து’ என்பதை அவர்கள் புரிந்து கொண்டதை நினைத்து சந்நியாசி மகிழ்ந்தார். அவர் புறப்படும்போது அவர்களை ஆசீர்வதித்தார். உடனே அந்த ஏழையின் குடிசை ஒரு மாளிகையாக மாறியது. எல்லா வசதியும் வந்துவிட்டன.


மறுநாள் காலையில் அந்தப் பெரிய மனிதர் தம் வீட்டுக் கதவைத் திறந்தார். ஒரே ஆச்சரியம். ‘எதிரில் வழக்கமாகப் பார்க்கக்கூடிய குடிசை மாளிகையாக மாறியிருந்தது. இதற்கு என்ன காரணம்?’ என்று விசாரித்தார். விவரம் அறிந்தார்.

உடனே ஆசை மிகுதியுடன் காரை எடுத்துக் கொண்டு அந்த சந்நியாசியைத் தேடிக் கிளம்பினார்.

ஒரு காட்டுக்குள் அந்த சந்நியாசி அமர்ந்திருந்தார். அவர் காலில் விழுந்து, “என்னை மன்னியுங்கள் சாமி. ஏதோ தெரியாத்தனமாக உங்களிடம் தவறுதலாக நடந்து கொண்டேன்" என்றார்.

“இப்போது உனக்கு என்ன வேண்டும்?" என்று கேட்டார் சந்நியாசி.

“வேறு ஒன்றும் வேண்டாம். அந்த ஏழைக்குக் கொடுப்பதாகக் கூறிய அந்த மூன்று வரங்களை மட்டும் எனக்குக் கொடுத்தால் போதும்" என்றார்.

“சரி, கொடுக்கிறேன். ஆனால் ஒன்று. உனக்கு என்ன வேண்டும் என்று நீ முதல் மூன்று முறை எதை நினைக்கிறாயோ அது அப்போதே கிடைக்கும்!" என்று சொல்லி அவரை அனுப்பி வைத்தார் சந்நியாசி.

வரத்தை வாங்கிக் கொண்டு அந்தப் பெரிய மனிதர் காரில் உற்சாகமாகப் புறப்பட்டார். வழியில் ஓரிடத்தில் கார் சகதியிலே சிக்கிக் கொண்டது. அவருக்கு எரிச்சலாகிவிட்டது.

‘நமக்கு வரம் கிடைத்த விவரத்தைச் சீக்கிரமாகப் போய் ஊர் முழுக்கச் சொல்லலாம் என்று நினைத்தால் இடையில் இந்த கார் இப்படி ஆகிவிட்டதே. இந்த கார் இருந்தாலும் ஒன்றுதான்; எரிந்து போனாலும் ஒன்றுதான்’ என்று நினைத்ததும் முதல் வரம் வேலை செய்தது. கார் உடனே தீப்பிடித்து எரிந்து சாம்பலாகிப் போனது. முதல் வரம் தீர்ந்தது.

‘சரி, பரவாயில்லை. இன்னும் இரண்டு வரங்கள் பாக்கி இருக்கின்றன. பார்த்துக் கொள்ளலாம்’ என்று எண்ணி நடந்தே புறப்பட்டார்.

உச்சி வெயில். வேர்க்க விறுவிறுக்க நடந்து வந்து கொண்டிருந்தார். தாகம் எடுத்தது. நீர் கிடைக்கவில்லை. அப்போது அவர், ‘நான் இப்படி வெயிலில் அவதிப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறேன். என் மனைவி வீட்டில் ஏ.சி அறையில் ஆனந்தமாக இருக்கிறாள். அவளுக்கு எங்கே என் கஷ்டம் புரியப் போகிறது? அந்த வீடு பற்றி எரிந்தால்தான் அவளுக்குப் புரியும்’ என நினைத்தார்.


அவ்வளவுதான், இரண்டாவது வரமும் வேலை செய்தது. அவருடைய பங்களா தீப்பற்றி எரிந்தது. அவரது மனைவிக்குத் தீக்காயங்கள் ஏற்பட்டதைக் கண்டு துடிதுடித்துத் தலையில் அடித்துக் கொண்டார்.

‘இப்படிப்பட்ட கொடுமையைப் பார்ப்பதற்காகவா கடவுள் எனக்குக் கண்களைக் கொடுத்தார். இந்தக் கண்கள் இருந்து என்ன பயன்?’ என்று நினைத்தார். இப்போது மூன்றாவது வரமும் தீர்ந்துவிட்டது.

அந்தோ, அவரது பார்வை பறிபோனது.

இங்கு ஒரு விஷயத்தைக் கவனித்தீர்களா? வரம் வாங்கியும் அந்த மனிதருக்கு அது நல்ல விதமாகப் பயன்படவில்லை. அதற்குப் பொறாமை, சுயநலம், முன்கோபம் இவைதாம் காரணம். இந்த மூன்றும் இருந்தால் மற்றவர்கள் நமக்கு நன்மை செய்தாலும், அது நல்ல விதமாக நமக்குப் பயன்படாது.

இது முத்துக்கமலம் இணைய இதழின் படைப்பு.