சிறுவனின் தவத்திற்கு இரங்கிய சிவபெருமான்
உபமன்யு என்ற சிறுவன் வீட்டிற்குள் ஓடிவந்து தன் அன்னையின் மடியில் உட்கார்ந்தான். அவன் தன் தாயைப் பார்த்து, “அம்மா! எனக்கும் அவ்வளவு பால் வேண்டும். அதே போல் இனிப்பாக இருக்க வேண்டும்!" என்று கெஞ்சினான். உபமன்யு சற்று நேரத்திற்கு முன்பு தன்னுடைய மாமாவின் வீட்டிற்குச் சென்றிருந்தான். அங்கு அவனுடைய மாமாவின் மகன் பால் குடித்துக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தான். அதோடு அவனுக்கும் அங்கு ஒரு வாய் பால் கிடைத்தது. உடனே வீட்டிற்கு ஓடிவந்து தன் தாயிடம் பால் வேண்டும் என்று கேட்டான்.
உபமன்யு பால் கேட்டவுடனே அவனது தாயின் உள்ளம் தாங்கொணாத வேதனைப்பட்டது. அதற்குக் காரணம் அந்த வீட்டில் நிலவிய வறுமைதான். வீட்டில் சாப்பிடக்கூடப் போதுமான உணவுப் பண்டங்கள் இல்லை. அப்படி இருக்கும்போது அவள் பாலுக்கு எங்கே போவாள்? உபமன்யுவை எடுத்து மடி மீது அமர்த்திக் கொண்டு தன் வேதனையை மறைத்தபடி அவள், "குழந்தாய்! நாமோ ஏழைகள். நமக்கு அன்றாடம் பசி நீங்குமளவிற்கு உணவு கிடைப்பதே அரிதாக இருக்கிறதே! இந்த நிலையில் நான் பாலுக்கு எங்கே போவேன்? நீ இதுபோல் பிடிவாதம் பிடிக்கக் கூடாது” என்று சொல்லிச் சமாதானப்படுத்தினாள்.
ஆனால், அடம் பிடிக்கும் குழந்தைகளைச் சமாதானப்படுத்துவது அவ்வளவு எளிதல்லவே! உபமன்யு தன் பிடிவாதத்தைச் சிறிதும் தளர்த்தாமல் பால் வேண்டுமென்று அழத் தொடங்கினான்.
அவளுக்கு ஒரு யோசனை தோன்றியது. அன்றைய பகல் பொழுதிற்காகச் சிறிது சாதம் வாங்கி அவள் ஒரு பாத்திரத்தில் மூடி வைத்திருந்தாள். உடனே அந்தச் சாதத்தில் நீரை ஊற்றி நன்றாகப் பிசைந்து அதை ஒரு டம்ளரில் ஊற்றி அவள், "குழந்தாய்! இந்தா பால், இதைக் குடி. நீ மிகவும் சமர்த்தல்லவா? அழக்கூடாது'' என்றாள்.
ஆவலுடன் கையை நீட்டி உபமன்யு டம்ளரை வாங்கிக்கொண்டான். உதட்டில் அதை வைத்தவுடனே அது பால் அல்ல என்பது அவனுக்குப் புரிந்துவிட்டது. டம்ளரைத் தாயிடமே திருப்பிக் கொடுத்துவிட்டு, "அம்மா! இது அசல் பால் அல்ல; போலிப் பால்! அசல் பால் மிகவும் இனிமையாக இருக்கும். இது எனக்கு வேண்டவே வேண்டாம்!” என்று சொல்லிக்கொண்டே மறுபடியும் அழ ஆரம்பித்தான்.
உபமன்யுவின் தாய் மகனின் நிலை கண்டு மிகவும் கலங்கினாள். பிறகு அவனைப் பார்த்து, ''குழந்தாய்! இந்த உலகில் முத்து, வைரம், மாணிக்கம் போன்ற விலையுயர்ந்த பொருள்கள் அநேகம் இருக்கின்றன. ஆனால் அவை நமக்கு நல்ல அதிர்ஷ்டம் இருந்தால்தான் கிடைக்கும். நாமோ அபாக்கியசாலிகள். நம்மைத் துரதிர்ஷ்டம் பிடித்து ஆட்டுகிறது. எனவே நமக்கு நல்ல பால் கூடக் கிடைக்காது! சிவபெருமான்தான் சர்வ வல்லமை படைத்தவர். அவரைத் திருப்திப்படுத்தினால் பாற்கடலேகூட நம் அருகில் ஓடக்கூடும். சிவபெருமான் மகிழ்ந்தால் பக்தர்கள் எதைக் கேட்டாலும் அவர் தரத் தயங்கமாட்டார். அவரைச் சரணடைந்தால் நமது எல்லா விருப்பங்களும் நிறைவேறிவிடும். சிறந்த தவத்தினால்தான் அவரைத் திருப்திப்படுத்த முடியும்'' என்று உபதேசம் செய்தாள்.
தாய் சொன்னதை உபமன்யு மிகுந்த ஆர்வத்தோடு கேட்டான். அவனுடைய கண்ணிலிருந்து நீர் கூடச் சொட்ட மறந்துவிட்டது. தாய் கூறிய கருத்தை அவன் உணர்ந்து கொண்டான்.
அவனுடைய கண்களில் அசாதாரணமான ஒளி தென்பட்டது, மனதில் உறுதி உண்டாயிற்று. தாயின் திருவடிகளில் விழுந்து வணங்கினான். “அம்மா! நான் கண்டிப்பாகத் தவம் செய்யப் போகிறேன்! என் கடுமையான தவத்தால் சிவபெருமானின் இருப்பிடமாகிய கைலாசத்தையே ஆட்டி வைக்கப்போகிறேன். அவர் கண்டிப்பாக மகிழ்ந்து அந்தப் பாற்கடலையே எனக்காகக் கொடுக்கப் போகிறார்” என்று சொல்லிவிட்டு, ஒரு விநாடியும் தாமதிக்காமல் உபமன்யு வீட்டைவிட்டு வெளியேறினான்.
உபமன்யு இமயமலையின் மேல் ஓர் இடத்தைத் தேர்ந்தெடுத்துத் தவம் செய்ய அமர்ந்துவிட்டான். சிவபெருமானை மகிழ்விப்பதற்காக உணவு, தண்ணீர், உறக்கம் அனைத்தையும் துறந்து விட்டான். அவனுடைய கடுமையான தவத்தால் அகில உலகமும் நடுங்கத்தொடங்கியது. பகவான் விஷ்ணு, மற்றத் தேவர்களுடன் மந்தராசல மலைக்கு வந்து சிவபெருமானைக் கண்டு வணங்கி, "பிரபோ! சிறுவனின் தவத்தைக் கலைத்து அகில உலகத்தையும் காப்பாற்றுங்கள்'' என்று வேண்டினார்.
உபமன்யுவின் எதிரே ஐராவதம் வந்து நின்றது. அதிலிருந்து தேவேந்திரன் இறங்கினான். உபமன்யுவின் அருகே சென்று அவன் தவத்தைக் கலைத்துத் தேவேந்திரன், "குழந்தாய்! நான்தான் தேவேந்திரன். உன் தவத்தால் மிகவும் மகிழ்ந்தேன். குழந்தாய்! உன்னைப் போன்ற பச்சிளம் பாலகர்களுக்கு இவ்வளவு கடுமையான தவம் எதற்கு?" என்று கேட்டான்,
உபமன்யு தேவேந்திரனைக் கண்டு பெரிதும் மகிழ்ந்தான். "சுவாமி! தங்களின் வருகையால் எனது இந்தக் குடிசை மிகவும் புனிதமடைந்து விட்டது. எனக்கு எப்போதும் சிவபெருமானின் திருவடிகளில் நிலையான பக்தி இருக்கும்படி அருள் புரிய வேண்டும்” என்று வேண்டினான். தன்னால் இயன்ற அளவுக்கு இந்திரனுக்கு விருந்துபசாரம் செய்தான்.
இத்திரன் சிறுவனை அருகே அழைத்து, “குழந்தாய்! சிவபெருமானை அடைவது மிகவும் கடினமான காரியம். ஆனால் நானோ மூவுலகிற்கும் தலைவன். எனவே நீ என்னை வணங்கினால் உனக்கு எல்லாவிதமான செல்வத்தையும் வற்றாது வழங்குவேன்!” என்று கூறிச் சிறுவனைச் சோதித்துப் பார்த்தான்.
உபமன்யுவுக்கு வந்ததே கோபம். அவன் உடனே தேவேந்திரனிடம், “நீ இந்திரனாக இருந்தால் இவ்விதம் சிவநிந்தனை செய்ய மாட்டாய். எனவே நீ தேவேந்திரன் வடிவத்தில் வந்திருக்கும் அரக்கனாகத்தான் இருக்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன். நீ என் தவத்தைக் கலைக்கவே வந்திருக்கிறாய். மேலும் நீ சிவபெருமானையே நிந்திக்கிறாய்! என் இஷ்ட தெய்வத்தை நிந்திக்கும் உன்னைக் கொன்றால் தான் என்ன!” என்று சொல்லிக் கொண்டே தேவேந்திரனைக் கொல்வதற்காக அருகில் வந்த உபமன்யு டக்கென்று நின்று விட்டான்! காரணம், இந்திரன் வடிவத்தில் வந்திருந்த சிவபெருமான் அவனுக்குக் காட்சி கொடுத்ததுதான்.
சிவபெருமான் உபமன்யுவிடம், "குழந்தாய்! உன் கடுமையான தவத்தின் பயனாக என்மீது இடையறாத பக்தியை நீ பெற்றுவிட்டாய். நான் மிகவும் மகிழ்ச்சி அடைகிறேன்” என்று கூறி, உபமன்யுவைத் தழுவிக்கொண்டார். உபமன்யு சிவபெருமானின் திருவடிகளில் அப்படியே நெடுஞ்சாண்கிடையாக விழுந்துவிட்டான்.
“நான் உன்னைச் சோதிப்பதற்காகவே அவ்விதம் செய்தேன்” என்று சொல்லிவிட்டுச் சிவபெருமான் உபமன்யுவின் விருப்பப்படியே பாற்கடலைப் பாயும்படி அருள்புரிந்தார். உபமன்யுவைத் தூக்கி அவர் உமாதேவியின் மடிமீது அமர்த்தி, ''ஜகஜ்ஜனனியாகிய அம்பாள் தான் உன் தாயார், நான் தான் உனக்குத் தந்தை' என்று கூறியருளினார்.
பகவதியான பார்வதிதேவி, குழந்தை உபமன்யுவிற்குப் பலவகையான செல்வங்களையும் யோகங்களையும் பிரம்மவித்தையையும் அருளினாள். உபமன்யு தன் நிலை மறந்தான். பரவசம் பொங்க, நடுங்கும் குரலுடன், அகில உலகையும் காக்கும் உமாதேவியையும் சங்கர பகவானையும் துதிக்கத் தொடங்கினான். பக்தன் கண்ணை மூடிக்கொண்டு பரவச நிலையில் இருந்த சமயத்திலேயே சங்கரர் கிரிஜாதேவியுடன் அங்கிருந்து மறைத்து உபமன்யுவின் உள்ளத்தில் நிலையாகக் குடிபுகுந்தார்.
*****

இது முத்துக்கமலம் இணைய இதழின் படைப்பு.