உயிர் காத்த பொன்மொழி
கிராதார்ஜுனீயம்’ என்பது ஒரு மகாகாவியம். இதை இயற்றிய பாரவி என்பவர் மகாகவியாக விளங்கினார்.
பாரவியின் மனைவியின் பெயர் ரசிகா. பாரவி திருமணமான புதிதில் தமது மாமனார் வீட்டில் மனைவியுடன் வாழ்ந்து வந்தார்.
சில நாட்களுக்குப் பிறகு பாரவிக்கும் மாமனாருக்கும் இடையில் கருத்து வேற்றுமை ஏற்பட்டது. அது காரணமாக, பாரவி தம் மனைவியோடு மாளவ தேசம் வந்து அங்கேயே வசிக்க ஆரம்பித்தார்.
வறுமையால் வாடிய நேரத்தில் பாரவியின் மனைவி ரசிகா தம் நகைகளை விற்று வாழ்க்கை நடத்த உதவினாள்.
ஒரு நாள் உணவிற்கே வழியில்லாமல் போயிற்று. பாரவி மிகுந்த தன்மானம் உடையவர். மேலும், அவர் பிறரைப் புகழ்ந்து பாடிப் பொருள் பெறுவதையும் விரும்பாதவர். எனவே அவர் அன்றையப் பொழுதைக் கழிக்க, தாம் அதுவரை இயற்றிய ‘கிராதார்ஜுனீயம்’ என்ற காவியத்தின் மூன்று சுலோகங்களை ரசிகாவிடம் கொடுத்து அவற்றை விற்றுப் பொருள் பெற்று வரும்படி கூறினார்.
ரசிகா அந்த நாட்டு அரசனிடம் பாதி சுலோகத்தைக் கொடுத்தாள்.
அரசன் அந்த சுலோகத்தில் காணப்பட்ட வாக்கியத்தைப் படித்தான். அதில், “நன்றாக யோசித்து முடிவு செய்யாமல் ஒரு காரியமும் செய்யக் கூடாது. நன்றாக யோசித்த பிறகே எந்த ஒரு காரியத்தையும் செய்ய வேண்டும்” என்று குறிப்பிடப் பெற்றிருந்தது.
இந்த நன்மொழி அரசனைப் பெரிதும் கவர்ந்தது. எனவே அவன் அந்த நன்மொழியை அரண்மனையின் எல்லாச் சுவர்களிலும் எழுதி மாட்டும்படி உத்தரவிட்டான்.
அரசனின் இந்தச் செயல் அமைச்சனுக்குப் பெரிதும் வியப்பை உண்டு பண்ணியது.
சில மாதங்கள் கடந்தன. அரசனுக்கு அடிவயிற்றில் ஒரு கட்டி உண்டாயிற்று. அது காரணமாக அரசன் பெரிதும் வருந்தினான்.
அரசனது கட்டியை அறுவைச் சிகிச்சையின் மூலம் நீக்க வேண்டும் என்று மருத்துவர்கள் முடிவு செய்தனர். அதற்காக வெளிநாட்டிலிருந்து சிறந்த வைத்தியர் ஒருவரை வரவழைத்தனர்.
அந்தச் சமயத்தில் அமைச்சனின் உள்ளத்தில் ஒரு தீய எண்ணம் உருவாயிற்று. அதாவது அரசனது நோயைப் புறக்காரணமாக வைத்துக் கொண்டு, அரசனைக் கொன்று ஆட்சியைக் கைப்பற்ற அவன் முடிவு செய்தான்.
ஆதலால் இது விஷயமாக அமைச்சன் வெளிநாட்டு வைத்தியரைத் தனிமையில் சந்தித்துக் கலந்து பேசினான்.
“அரசனின் அறுவைச் சிகிச்சைக்குப் பயன்படுத்த வேண்டிய கத்தியை முன்னதாகப் பல முறை விஷத்தில் தோய்த்து வைத்துக்கொள். அந்தக் கத்தியைக் கொண்டு நீ அரசனுக்கு அறுவைச் சிகிச்கை செய்தால் அரசன் இறந்துபோவது நிச்சயம். மக்களும் அரசனின் மரணத்தைக் குறித்துச் சந்தேகப்படமாட்டார்கள். ஏனென்றால், அரசன் கட்டியின் உபாதையி னாலேயே இறந்து போனான் என்று மக்கள் நம்பிவிடுவார்கள்” என்று மருத்துவனிடம் கூறிய அமைச்சன், அரசனைக் கொல்வதற்குக் கைக்கூலியாக அந்த வெளிநாட்டு மருத்துவனுக்குத் தங்க நாணயங்கள் நிரம்பிய நான்கு பைகளைக் கொடுத்தான்.
அயல்நாட்டு வைத்தியன் பண ஆசை காரணமாக அமைச்சனின் சூழ்ச்சிக்கு ஒப்புக்கொண்டான்.
மறுநாள் அரசனுக்கு அறுவைச் சிகிச்சை செய்வது என்று நாள் குறித்திருந்தனர்.
அதன்படியே அரசனிடம் சென்ற மருத்துவன் அரசனின் கட்டியை அறுத்துச் சிகிச்சை செய்வதற்கு வேண்டிய முன்னேற்பாடுகளைச் செய்தான். பின்பு கட்டியை அறுக்கும் பொருட்டு, விஷம் தோய்ந்த கத்தியைக் கையில் எடுத்தான்.
அவன் அரசனுக்கு அறுவைச் சிகிச்சை செய்ய ஆரம்பித்த போது அரண்மனைச் சுவரில் பெரிதாக எழுதப்பட்டிருந்த நன்மொழி அவனது கவனத்தைத் திருப்பியது.
அந்த வாக்கியத்தைப் படித்தது காரணமாக, ‘அரசனது கட்டியை விஷம் தோய்ந்த கத்தியால் அறுவைச் சிகிச்சை செய்தால், மன்னன் இறந்தவுடன் அவனது உடல் நீலநிறம் பெற்றுவிடும். இதனால் உண்மை வெளிப்பட்டு நானும் பெரும் தண்டனை அனுபவிக்க நேரிடும்’ என்ற எண்ணம் அவனுக்குத் தோன்றியது.
உடனே பயந்த நிலையில் அவன் தான் முதலில் கையில் எடுத்த விஷக் கத்தியை மறைத்துவிட்டு, வேறு நல்ல கத்தியைச் சிகிச்சை செய்வதற்கு எடுத்துக் கொண்டான். அவனது தடுமாற்றத்தையும் செயலையும் அரண்மனை வைத்தியர் கவனித்துவிட்டார்.
ஆதலால் அவர் வெளிநாட்டிலிருந்து வந்த அந்த மருத்துவனிடம், “கத்தியை மாற்றியதற்கு என்ன காரணம்?” என்று விசாரித்தார்.
அவரது கேள்விக்கு வெளிநாட்டு மருத்துவனால் பதில் சொல்ல முடியவில்லை. அவன் பதில் சொல்லாமல் தயங்கினான்.
அரசவை மருத்துவர் பதில் சொல்லும்படி அயல்நாட்டு மருத்துவனை மீண்டும் வினவினார்.
அவரது கேள்விக்குக் கைக்கூலி பெற்றிருந்த மருத்துவனால் எந்தவிதப் பதிலும் சொல்ல முடியவில்லை.
சந்தேகம் கொண்ட ராஜவைத்தியர் விஷக் கத்தியை எடுத்துப் பாலில் போட்டார். உடனே பால் கறுப்பாக மாறியது.
நடந்தவை அனைத்தையும் அரசன் கவனித்துக் கொண்டிருந்தான். பால் கறுப்பாக மாறியதும், வெளிநாட்டு மருத்துவன் விஷம் தோய்ந்த கத்தியுடன் வந்திருக்கிறான் என்ற உண்மை அரசனுக்குப் புரிந்துவிட்டது.
ஆதலால் அவன் வெளிநாட்டு மருத்துவனை உடனே கைது செய்யும்படி கட்டளை பிறப்பித்தான்.
அரசன் கட்டளையிட்ட மாத்திரத்திலேயே பயந்துபோன அயல்நாட்டு மருத்துவன் உண்மையை ஒன்று விடாமல் அரசனிடம் கூறிவிட்டான்.
அத்துடன் அவன் அமைச்சன் கைகூலியாகத் தன்னிடம் கொடுத்த தங்க நாணயங்கள் அடங்கிய நான்கு பைகளையும் அரசன் முன்னால் வைத்துத் தன்னைக் காப்பாற்றும்படி கதறினான்.
விவரம் தெரிய வந்ததும் மன்னன் தன் அமைச்சனையும் கைது செய்யும்படி உத்தரவிட்டான்.
இவ்விதம் பாரவி எழுதிய சுலோகத்திலிருந்த நன்மொழி அயல்நாட்டு மருத்துவனைத் தவறு செய்வதிலிருந்து பாதுகாத்தது.
இதற்குள் இரண்டு மூன்று தினங்களில் அரசனது கட்டி தானாகவே உடைந்துவிட்டது.
அரசன் தன் உயிரைக் காத்தது பாரவியின் பொன்மொழியே என்று மகிழ்ந்தான். அத்துடன் தனது நன்றியறிதலைத் தெரிவிக்கும் வகையில் அவன் மகாகவி பாரவிக்கு லட்சம் பொற்காசுகள் கொடுத்துப் பாராட்டினான்.
இந்த நிகழ்ச்சிக்குப் பிறகு பாரவியின் புகழ் எங்கும் பரவியது.
*****

இது முத்துக்கமலம் இணைய இதழின் படைப்பு.