ஆதி மனிதர்கள் மலைகளின் நடுவே இருந்த சமதளங்களில் வாழ்ந்தனர். அவர்கள் எளிதில் ஏற முடியாத மலையின் முகடுகளில் வாழும் தெய்வங்கள் தம்மைக் காத்து வருவதாக நம்பினர். அவை தமக்கு உதவவும் நல்வாக்கு சொல்லி வழிகாட்டவும் மலையை விட்டு இறங்கி வந்து அருள்புரிகின்றன என்று நம்பினர். இப்போதும் சுவாமி வந்து அருள் வாக்கு கூறிய பின் மலையேறிவிட்டது என்று கூறப்படுவதைக் காண்கிறோம்.

அந்தத் தெய்வங்களுக்கு நன்றி தெரிவிக்கவும், வாழ்வில் ஏற்படும் இன்னல்களில் இருந்து காக்கவும் பிரார்த்தித்து, அவை இருக்கும் மலையுச்சிக்குச் சென்று அவற்றை மகிழ்விக்கப் பூசைகளை நிகழ்த்தினர். அவ்வாறு செல்லும் வேளையில், அத்தெய்வங்களுக்குரிய பூசைப் பொருட்களைக் காவடிகளில் கட்டிச் சுமந்து சென்றனர். அந்நிலையே பின்னாளில் காவடி எடுக்கும் பிரார்த்தனையாக மாறியுள்ளது.

காவடி என்னும் சொல் காவு தடி என்பதன் மருவுச் சொல் எனப்படுகிறது. சுமை காவுபவர்கள் இலகுவாகச் சுமக்க ஒரு நீண்ட தடியில் இரு முனைகளிலும் சுமைகளைத் தொங்கவிட்டு அத்தடியின் நடுப்பகுதி தோள்களில் இருக்குமாறு வைத்து சுமந்து செல்வர்.


கா அடி – கா என்பது இருபுறமும் தொங்கும் சுமை. அடி என்பது இறைவனின் திருவடி. முருகப் பெருமானின் திருவடியை ஏந்தியிருக்கும் பாவனையோடு தற்காலத்தில் காவடி எடுக்கப்படுகிறது.

காவடி எடுப்பவர் ஆறு நாட்கள் அல்லது வசதிக்கேற்ப விரதம் மேற்கொள்வர். சிலர் ஒரு நாள் மட்டும் விரதம் இருப்பர். பிறகு காவடிக்கு பூஜை செய்து அவற்றில் பூஜைப் பொருட்களை நிரப்புவர். காவடியில் தொங்கும் சுமையைச் சுற்றி காவித் துணியினை மூடுவர். காவடி எடுப்பவரும் காவி உடை அணிந்து இறை நாமத்தைக் கூறிப் பாடி, ஆடி முருகப் பெருமானின் திருக்கோயில்களுக்கு யாத்திரை சென்று அந்த பூஜா பொருட்களால் இறைவனை வழிபட்டு விரதத்தை முடிப்பர்.

பழங்காலத்தில் குறிஞ்சி, முல்லை போன்ற மலையும் மலை சார்ந்த, காடும் காடு சார்ந்த பகுதிகளில் காவடி மேலும் மெருகூட்டப்பட்டு காவடிச் சிந்து, கும்மி, கோலாட்டம் போன்ற பாடல்களும் ஆட்டங்களும் பிறந்தன. இவை உடல், மனம் மற்றும் ஆத்ம சுத்திக்காகத் தோற்றுவிக்கப்பட்டன என்பதைத் தமிழ் இலக்கியங்களில் காணலாம்.

புராணங்களின்படி பழனிமலை ஆண்டவனுக்கே முதன் முதலாகக் காவடி ஏந்தி வந்தவன் இடும்பன். அவனே காவடி எடுப்பவர்களுக்குத் தலைவன். காவடி எடுக்கும் வழக்கம் ஆதியில் பழனி முருகனுக்கு மட்டுமே உரியதாக இருந்து, பின்னாளில் அனைத்து முருகன் ஆலயங்களுக்கும் உரியதாகிவிட்டது.


காவடியில் சிறுவர் முதல் வயதானவர்வரை பங்கேற்பர். காவடியில் பால், பன்னீர், மச்சம், சர்ப்பம், பறவை, தூக்கு என்று பல வகைப்படும். பொதுவாகக் காவடி நீளமான தடியில் இரண்டு முனைகளிலும் பால், தேன் அல்லது இளநீர் நிரம்பிய குடங்களைத் தொங்கவிட்டு எடுப்பர். பூக்கள், வெட்டிவேர், பட்டுத் துணி, மயில் இறகு போன்றவற்றால் அவை அழகு ஊட்டப்படும். நேர்த்தி வைத்துக் காவடி எடுப்பதில் தங்கள் உடலை வருத்திக் கொள்ளும் பல நடைமுறைகள் உள்ளன.

பைரவருக்குப் பன்னீர் காவடி, திருமாலுக்குத் தண்ணீர் காவடி, காளிக்கு அக்னி காவடி என மக்கள் பலவிதமான காவடிகளை எடுக்கின்றனர். ஆதியில் மலைத் தெய்வங்களுக்கு எடுக்கப்பட்ட காவடி சம வெளியிலுள்ள கோயில்களுக்குச் செய்யும் பிரார்த்தனை ஆகிவிட்டது. உள்ளூர் கோயில்களிலுள்ள முருகப் பெருமானுக்கு பக்தர்கள் வேண்டுதல் பேரில் காவடி எடுக்கின்றனர்.

ஆடிக்கிருத்திகை, பங்குனி உத்திரம், சித்திரை கிருத்திகை முதலிய நாட்களில் காவடி விழாக்கள் சிறப்புடன் கொண்டாடப்படுகின்றன.