சுவாமி ஐயப்பன் தத்துவ விளக்கம்
மு. சு. முத்துக்கமலம்
தர்ம சாஸ்தா தேகத்தை வெல்லும் யோகிகளுக்கு உபாசனா மூர்த்தியாகவும், யோக ஐயப்பனாகவும் விளங்குகிறார். சபரிமலை யாத்திரை என்பது ஆன்மிக யாத்திரையேயாகும்.
எல்லாத் தர்மங்களையும் விட்டு என்னையே சரணடை. நான் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் உன்னை விடுவிக்கிறேன் என்று பகவான் கீதையில் கூறுகிறார். ஆனால், அதே பகவான் தர்மத்தை நிலைநாட்டுவதற்காகச் சிவனுடைய அம்சத்துடன் சேர்ந்து தர்ம சாஸ்தாவாக அவதரிக்கிறார். எல்லாத் தர்மத்தையும் விடும்படி கூறும் பகவான் பின் எந்தத் தர்மத்தை நிலைநிறுத்துவதற்காக அவதாரம் செய்கிறார்?
மனிதனுக்கு உள்ளது ஒரே ஒரு தர்மம்தான். அது ஆத்ம சாட்சாத்காரம் பெறுவதேயாகும். இந்த ஆத்ம சாட்சாத்காரம் அடைவதற்குத்தான் பகவான் என்னையே சரணடை என்று கூறுகிறார். எனவே ஆத்ம சாட்சாத்காரம் என்ற ஒரே தர்மத்தை நிலைநிறுத்துபவனே தர்ம சாஸ்தா ஆகிறான்.
ஆர்யதாதன் என்பது ஐயப்பன் என மருவி வந்துள்ளது. ஆர்ய என்பதன் திரிபு ஐயன் எனப்படும். தாதன் என்ற சொல்லுக்கு அப்பன் என்று பொருள். எனவே ஐயப்பன் என வழங்கலாயிற்று. மேலும், ஐயன் என்பது திருமாலைக் குறிக்கும் சொல்; அப்பன் என்பது சிவனைக் குறிக்கும் சொல். இவை இரண்டும் சேர்ந்து ஐயப்பன் என வந்துள்ளது. சிவனுடைய ஞானம், தவம் ஆகியவை இணைந்த பிரம்ம அம்சமும், திருமாலுடைய பக்தி, பிரேமை, கிருபை ஆகியவை இணைந்த சேத்திர அம்சமும் இரண்டறக் கலந்த அவதார மூர்த்தியே ஐயப்பன்.
சிவ-விஷ்ணு அம்சம் என்பதைக் குறிக்கும் வகையில் ஐயப்பனுக்கு விஷ்ணுவின் சின்னமான நாமம் அணிவிக்கப்படுகிறது. சிவ சின்னமாக விபூதிப் பிரசாதம் தரப்படுகிறது.
‘அபிஷேகப் பிரியன் சிவன், அலங்காரப் பிரியன் விஷ்ணு’ என்பதற்கு இணங்க, அபிஷேகச் சிறப்போடு சர்வ அலங்கார பூஷிதனாக ஐயப்பன் காட்சி அளிக்கிறார்.
யோகப் பட்டம் இணைந்த முழங்காலுடன் வலக்கை சின்முத்திரையைக் காட்டியபடி, மற்றொரு கரம் திருவடியைக் காட்டும் கீழ் நோக்கிய நிலையிலும், யோகமூர்த்தியாகக் காட்சி தருகிறார்.
இந்தக் கோலத்திலும் சின்முத்திரை சிவ அம்சமும், அபயகரம் விஷ்ணுவின் அம்சமும் ஆகும்.
தேகத்தை வெல்லும் யோகிகளுக்கு உபாசனாமூர்த்தியாக இருந்து ஐயப்பன் உதவி புரிகிறார். பூரணை, புஷ்கலை என்பது ஐயப்பனின் இரு சக்திகளாகும். ஆன்ம சாதகன் உடற்பற்றை வென்று பிராணஜயம் பெற்றுத் தன்னைப் பிரம்மமாக உணரும்போது பரம யோகியான ஐயப்ப தரிசனம் கிடைக்கிறது.
மதங்கொண்ட யானை - இந்திரியங்கள். குதிரை - பிராணன். ஊர் - தேகம். குதிரை ஓட்டும் சவுக்கு - பிராணனைச் செலுத்தும் சவுக்கு. வெள்ளை யானை - பிரணவ தேகம். பூரணை - தோளுக்கு மேல் உள்ள சந்திர மண்ட லத்தில் அறிவாய் விளங்குபவன். புட்கலம் - தேகம். பொன்னம்பல மேடு - புருவநடு.
பிராணன் என்ற குதிரை மீதேறி, தேகமாகிய ஊரைப் பாதுகாப்பவன் ஐயனார். இவனே அக்கினி சொரூபமாய் ஒவ்வொருவரிடமும் உள்ளான். ஜோதிசொரூபமான் ஐயன், பிராணன் என்ற குதிரை மீது ஏறி மனதில் பொருந்தித் தேகத்தை நடத்துகிறார். இது ஸ்தூல நிலையில் இயங்கும் போது மனிதன் பந்தப் பாசங்களில் பொருந்திக் காரிருளில் அழுந்தி கிடக்கிறான். அதே ஐயன் யோக நிலையில் பிராணன் என்ற குதிரையில் தொண்டைக்கு மேல் ஏறிச் சிரசை நோக்கிச் சென்று, பிராண ஐயம் பெற்று, சூட்சும நிலையில் இயங்கும் போது புருவ நடுவில் ஒளியாகவும் நாதமாகவும் மாறிப் பிரம்மமயமாகிறான். இதனால் பரிசுத்தமடைந்த இந்திரியங்கள் வெள்ளையானை என்ற பிரணவ தேகத்தைப் பெறுகின்றன. இதை உணர்த்தும் வகையில் வெள்ளையானைமீது ஐயனார் ஆரோகணித்துச் செல்கிறார்.
எனவே ஆன்மசாதகன் உடலைக் கட்டி, மனதைக் கட்டி, கத்திமுனைப் பாதையில் நடப்பதைப் போல ஆன்மிக யாத்திரை மேற்கொண்டு பிரம்மத்தை அடைவதையே, சபரிமலை யாத்திரையில் ஐயப்பனை அடைவது காட்டுகிறது. அதற்காகத்தான் மண்டல பூஜை என்று நாற்பது நாள் விரதம் இருந்த பிறகு மலைக்குச் செல்கிறார்கள். இருமுடி கட்டுதல் என்பது சங்கல்பம், மனவுறுதி ஆகியவற்றைக் குறிக்கிறது. கறுப்புத் துணி அணிவது என்பது நாம் அஞ்ஞான நிலையில் இருப்பதைக் காட்டுவதாகும்.
ஐந்து இந்திரியங்கள் - அன்னமயகோசம். எட்டு ராகங்களும் மூன்று குணங்களும் - பிராணமய, மனோமயகோசங்கள். வித்யா, அவித்யா இவற்றைக் கடப்பது - விஞ்ஞானமய, காரணமய கோசத்தையும் கடப்பது. எனவே மனிதன் பதினெட்டுத் தத்துவங்களையும் கடந்தால் ஐயப்பனைச் சென்று அடையலாம் என்பதே பொருள்.
கிராமத்தைக் காக்கும் தெய்வமாக ஐயன் இருந்தும், கிராமங்களுக்கு வெளியில் ஐயனார் கோயில் அமைந்துள்ளதற்குக் காரணம் - உலகப் பற்றை விட்ட ஞானிகளுக்கு வேண்டும் போது உலகம் செயற்படுவதும், வேண்டாத போது உலகை மறந்து பிரம்மத்தில் நிலைத்திருப்பதும் ஆகிய நிலையைக் குறிப்பதாகும். எனவே, நமது உள்ளத்தில் உறையும் தர்ம சாஸ்தாவைச் சரணமடைந்து சபரிமலை யாத்திரை என்ற ஆன்மிக யாத்திரையை மேற்கொண்டால் ஐயப்ப தரிசனம் கிடைக்கும் என்பது உறுதி.
*****

இது முத்துக்கமலம் இணைய இதழின் படைப்பு.