நிழல் மரங்கள்
மலையாளம்: ஷாஜி வில்சன்
தமிழ்: சிதம்பரம் இரவிச்சந்திரன்
நீதிமன்ற வளாகத்தில் வாகை மரத்திற்கு அடியில் காரை ஓரமாக நிறுத்தி அலெக்ஸ் இறங்கினான். பின்னால் இருந்த தற்காலிக ஷெட்டில் சுபத்ராவின் டீக் கடை. முன்பு பாசி அண்ணந்தான் கடையை நடத்தி வந்தான். வருடங்களுக்கு முன்பு அண்ணன் வாகன விபத்தில் இறந்து போனான். அதைத் தொடர்ந்து சுபத்ரா கடையை நடத்த வேண்டி வந்தது.
அவர்களுடைய மகள் ஊர்மிளா படிப்பில் கெட்டிக்காரி. இந்தச் சுபத்ராவின் உழைப்பெல்லாம் அவளுக்காகத்தான். வாழ்க்கையை முன்னோக்கிக் கொண்டு போக அவர்களுக்கு வேறு வழி எதுவும் இல்லை. “சார். பாத்து நாளாச்சே? நல்லா இருக்கீங்களா? டீ தரட்டுமா? சாருக்குப் பிடிச்சமான கொழுக்கட்டையும் இருக்கு”
“ஓ! டீ வேணாம். காலையில இருந்து ரெண்டு டீயாயிடுச்சு. என்ன விஷேஷம்?”. ஊர்மிளா கடையை நோக்கி நடக்கும் போது அலெக்ஸ் கேட்டான்.
எப்போதாவது பார்க்கும்போது ஊர்மிளாவுக்காக அலெக்ஸ் சுபத்ராவுடைய கையில் எதையாவது கொடுப்பான். பயணம் போவதற்கு நடுவில் வாங்கும் புத்தகங்கள். துணிமணிகள். இப்படி ஏதாவது. வெறுமனே காசு கொடுத்தால் அவர்கள் அதைத் தவறாக நினைத்தால்...? பரிவு அல்லது அனுதாபமாக நினைத்தால்...? அந்த எண்ணத்தை அதற்குப் பிறகு அவனால் எப்போதும் மாற்றமுடியாமல் போய்விடும். ஊர்மிளாவைப் பார்க்கும்போது மட்டும் வற்புறுத்தி சுபத்ராவிடம் பணமாக ஏதாவது கொடுப்பான். அலெக்ஸுடைய மகள் டெய்சிக்கும் ஊர்மிளாவுடைய வயதுதான் இருக்கும். ஊர்மிளாவைப் பற்றிப் பேசும்போது, அந்த வயதில் இருக்கும் பெண்களைப் பார்க்கும்போது அலெக்சுக்கு மகள் டியாவுடைய ஞாபகம் தான் வரும். “பால் இல்லாத டீ கொடு. இனிப்பு குறவா இருந்தாப் போதும். ஸ்ட்ராங்காவும் இருக்க வேணாம்”
“சாரோட டீ கணக்கப் பத்தி எனக்கு நல்லாத் தெரியும்”சந்தோஷத்தோடு சுபத்ரா டீ தயாரிக்க ஆரம்பித்தாள்.
பலர் அவசர அவசரமாக நீதிமன்றத்தை நோக்கிப் போவதை, கடைக்கு முன்னால் நின்றிருந்த அலெக்ஸ் ஆச்சரியத்தோடுப் பார்த்தான்.
வாதிகள். பிரதிவாதிகள். நீதிமன்ற ஊழியர்கள். சின்னதாகக் கடை வைத்து வியாபாரம் செய்பவர்கள். எல்லோருக்கும் எதிர்பார்ப்புகள். பதில்களுக்கான ஒரு நாள்.
சில வக்கீல் நண்பர்கள் அலெக்ஸுக்கு அருகில் ஓடி வந்தார்கள். நட்பைப் புதுப்பித்துக் கொண்டார்கள்.
நீதிமன்றம் ஆரம்பிக்கும் நேரமாக இருந்ததால் பலரும் நலம் விசாரித்துவிட்டு சட்டென்று நீதிமன்றத்துக்குப் போனார்கள்.
“ஊர்மிளா சுகமா இருக்காளா? அவளோட படிப்பு முடியற காலமாச்சே?” டீ நிறைந்த கோப்பையைக் கையில் வாங்கிக்கொண்டு அலெக்ஸ் கேட்டான்.
“படிப்பு முடிஞ்சுடுச்சு. பேங்க் எக்ஸாமும் எழுதி பாஸ் ஆயிட்டா. இண்டர்வியூ அடுத்த மாசம் ஒம்பதாம் தேதி. கொச்சியில. அண்ணனோட தங்கச்சி மகன் வினுவும் கூடப் போறான். அவன் போலீஸ்ல வேல பாக்கறான். இந்த வயசான காலத்துல எனக்கு தெக்கும் வடக்கும் ஒன்னும் தெரியாது. அவளுக்கு அதிர்ஷ்டம் இருந்தா உடனே வேல கிடச்சுடும்”
“அப்ப அவளுக்குக் கல்யாணம் நடத்த வேணாமா?”
“அப்பறம்? வேலை கிடைச்சிடுச்சுன்னா பொருத்தமான ஒரு பையனைக் கண்டுபிடிக்கணும். அப்பறம்தான் நான் கொஞ்சம் நிமிர முடியும். அவளே ஏதாச்சும் ஒர்த்தனப் பாத்து வச்சிருக்காளோ என்னவோ? என்னோட பகவதியே!”. டீயைக் குடித்துவிட்டு காசைக் கொடுத்து விட்டு விடை பெறும் போது சீனியர் அட்வகேட் ரஞ்சித் காரை ஓரமாக ஒதுக்குவதை அலெக்ஸ் பார்த்தான்.
அலெக்ஸின் நண்பன். அருகில் வந்தான். குடும்ப நீதிமன்றத்தில்தான் ரஞ்சித் ப்ராக்டிஸ் செய்கிறான். சொந்த பந்தங்களைப் பிரிப்பதை விட சேர்த்து வைக்கவே பல சமயங்களிலும் ரஞ்சித் முயற்சி செய்வான். மற்ற எல்லோரையும் விட அலெக்சுக்கு அந்த விஷயத்தைப் பற்றி நன்றாகத் தெரியும். ஆனால் பல நேரங்களிலும் அந்த முயற்சிகளுக்கு எதிர்மாறாகவே நடக்கும்.
அலெக்ஸ் மற்றும் மீனாவுடைய விவாகரத்து வழக்கையும் ரஞ்சித்தான் நடத்தினான். இதற்கு நடுவில் அங்குமிங்குமாக இருந்த ஜூனியர்கள் வழக்குகளைப் பற்றி ரஞ்சித்திடம் விவரமாகச் சொல்லி ஆலோசிக்க அருகில் வந்தார்கள். பட்டென்று அன்றைய வழக்குகள் பற்றி அவர்களுக்கு மீண்டும் ஒரு தடவை ஞாபகப்படுத்தி அவன் அவர்களைத் திருப்பி அனுப்பினான்.
“அலெக்ஸ். வா. பாத்தா வேற வேல எதுவும் இருக்கற மாதிரி தெரியல. அவசரமா எதுவும் செய்யறதுக்கு இல்லாதது போலத் தோனுது”. ரஞ்சித் அலெக்ஸை கோர்ட்டுக்கு கூப்பிட்டான். வர்றியா. வர்றதா இருந்தா என்னோட சைடுலேர்ந்து உனக்கு ஒரு சர்ப்ரைஸ்! ஃபைனல் ஹியரிங். வாதப் பிரதிவாதங்க எல்லாம் முடிஞ்சு போச்சு. தீர்ப்பும் உடனே வரும். இதப் பத்தித் தெரிஞ்சுதான் நீ இந்தப் பக்கம் வந்தியா?” ரஞ்சித் கேட்டான்.
“என்ன சொல்ற நீ? எனக்கு எதுவும் தெரியாது. இந்தப் பக்கமா வந்தப்ப இங்க வந்தேன்”. சுபத்ராவுடைய கடையில் இருந்து ஒரு டீயை வாங்கினான்.
“நீ தீர்ப்பு வாங்கிக் கொடுக்கற... வீடும் சொந்தக்காரங்களும் இல்லாத... போகற வழி தெரியாம நிக்கற யாராச்சும் ஒருத்தரு தனியாளாப் ஆயிட்டாருன்னா... என்னோட வீட்டுக்கு அவங்கள கூட்டிக்கிட்டுப் போகலாம்ங்கற ஒரு உத்தேசத்தோட இங்க வந்தேன்னு நினைச்சுக்க”
“அப்படின்னா வா”. ரஞ்சித் அலெக்சுடைய தோளில் கையை வைத்தான். அவர்கள் ஒன்றாக நீதிமன்ற அறைக்குள் நடந்தார்கள். ரஞ்சித் உள்ளே போய்விட்டான். வராந்தாவிலும் உள்ளேயும் நல்ல கூட்டம். அலெக்ஸ் கோர்ட் அறைக்குப் பின்னால் வாசலுக்குப் பக்கத்தில் சாய்ந்து கொண்டு நின்றான். அங்கே இருந்து பார்த்தால் உள்ளே நடப்பது நன்றாகத் தெரியும். கேட்கலாம்.
நீதிபதி சேம்பருக்கு வந்து எல்லோரையும் பார்த்து வணங்கி இருக்கையில் அமர்ந்தார். சிஎம்பி 2/4/2012. கிளார்க்கின் உரத்த குரல். சாட்சிக் கூண்டிலும் பிரதி கூண்டிலும் நின்றவர்களைப் பார்த்து அலெக்ஸ் திடுக்கிட்டுப் போனான். வாதியாக தன் மனைவியாக இருந்த மீனா! இன்னொரு பக்கத்தில் மகள் டியா! “ஓ! பெரிசா வளந்திருக்கா!
அம்மாவ அச்சு எடுத்த மாதிரி என்னோட மகள்! அழகி! ஒரு வேள பல வருஷங்களுக்கு அப்புறம் நான் பாக்கறதுனால இருக்கும்” டியாவுக்காகத்தான் ரஞ்சித் வாதாடுகிறான்.
அம்மா தாலாட்டிச் சீராட்டி வளத்த பொண்ணு.அம்மாவுக்கு எதிரா கேஸ் கொடுத்திருக்கா! என்னவா இருக்கும்? அலெக்ஸுக்கு ஆர்வம் அதிகமானது.
அவன் பின்பக்க வழியாக உள்ளே நுழைந்தான். டியா தன் கூடப் படித்த ப்ரெடியை விரும்பிக் கல்யாணம் செய்துகொண்டாள். அவளும் ப்ரெடியும் துபாயில்தான் வேலை பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். ப்ரெடி வேலை விஷயமாகச் சென்ற ஒரு அலுவலகப் பயணத்தின் போது ஒரு வாகன விபத்தில் சிக்கி இரண்டு வருடமாகப் படுத்த படுக்கையாக இருக்கிறான். அவர்களுக்கு ஒரு மகளும் இருக்கிறாள். கம்பெனிதான் அவனுடைய சிகிச்சைக்கு ஆகும் செலவு எல்லாவற்றையும் கவனித்துக் கொள்கிறது. டியாவுக்கும் அவர்கள் அங்கே வேலை கொடுத்தார்கள். அதனால் துபாயை விட்டுவிட்டு அவர்களால் இப்போதைக்கு நாட்டுக்கு திரும்பி வரமுடியாது.
மீனா இங்கு தனியாக வாழ்கிறாள். துபாய்க்குப் போக அவள் தயாராக இல்லை. துபாய்க்கு வந்து தன்னுடன் இருக்க வேண்டும் என்பதுதான் டியாவுடைய நிலைப்பாடு. வீட்டின் நிலைமையெல்லாம் மீனாவுக்கு நன்றாகத் தெரியும் என்றாலும் விட்டுக்கொடுக்க அவள் கொஞ்சமும் தயாராக இல்லை. வழக்கு நடந்து கொண்டிருக்கும்போது ஒரு அலைபேசி அழைப்பை எடுக்க வெளியில் வந்து பிறகு அதை இன்னொரு க்ளையன்ட்டிடம் சொல்லிவிட்டுத் திரும்பி வரும் வழியில் ரஞ்சித் அலக்ஸிடம் காரியங்களைச் சுருக்கமாக விவரித்தான்.
“டேய். இந்தக் கேஸ க்ரிமினல் கேஸாவா கொடுத்திருக்கறது? அப்படியா கேஸ் நடக்குது?”. “ஆமாம். அம்மா அப்பாவக் கவனிச்சுக்க மாட்டேன்னு சொன்னா அந்தக் கேஸ கிரிமினல் கேஸாதானே எடுக்கணும்?”. ரஞ்சித் அவசரமாகப் போய் தன் இடத்தில் உட்கார்ந்தான். உடம்பு முடியாமல் இருந்த தன் அம்மாவைக் கவனித்துக் கொள்ள முடியாது என்று சொல்லி சண்டை போட்டு கைக் குழந்தையோடு வீட்டை விட்டு வெளியில் வந்த மீனாவை அலெக்ஸ் அப்போது நினைத்துப் பார்த்தான்.
அவனுக்கு அப்போது அவளிடம் கனிவு ஏற்பட்டது. டியாவுக்கோ அப்பாவைப் பார்த்த ஞாபகம் கூட இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. மீனாவும் அலெக்ஸும் பக்கத்து வீட்டுக்காரர்களாக இருந்தார்கள். குடும்ப சொந்தக்காரர்கள் சேர்ந்து நடத்தி வைத்த கல்யாணம் அது. மகளுக்கு ஒரு வருடம் கூட ஆகியிருக்காது.
அதற்குள் பிணக்கங்களும் பிரச்சனைகளும் மோசமாயின. ஒன்றுசேர்ந்து வாழமுடியாது என்ற நிலையில் விவாகரத்துக்கு அலெக்ஸ் நிறைய முயற்சி செய்தான். யாரெல்லாமோ மோசமாகக் கூறியதைக் கேட்டு பந்தத்தை அறுத்துக்கொள்ள மீனா முன் வந்தாள்.
அலெக்ஸ் மிகவும் தளர்ந்து போனான். அதற்கு அப்புறம்தான் அலெக்ஸ் சொந்தமாக ஒரு கேர் ஹோம் ஆரம்பித்தான். முடிவில் இப்போது மீனா பாலூட்டி தாலாட்டி வளர்த்த மகள் ஒரு சூழ்நிலை வந்தபோது அவளைத் தனியாக விட்டுவிட்டுப் போய்விட்டாள்.
“இதுக்கு நானும் ஒரு சாட்சி. முன்ன்னாலேர்ந்தே மீனாவுக்குப் பிடிவாதம் அதிகம்தான். விட்டுக்கொடுக்க மனசில்ல”. கவலைகள் நிறைந்த மனதோடு அலெக்ஸ் ஏதேதோ யோசனை செய்து கொண்டிருந்தான். “ஒன்னு மீனா மகளோட இருக்கணும். இல்லைன்னா சொந்தக்காரங்க கூட இருக்கணும். டியா உதவி செய்யறதுனால சொந்த வீட்டுலயும் இருக்கலாம் இல்லயா? மகள் தன்னுடன் இருக்கணுங்கறது தாயோட தவிர்க்க முடியாத அவசியம்தான்”. அவர்களுடைய தாம்பத்ய வாழ்க்கையிலும் சில பிரச்சனைகள் இருக்கிறது இல்லையா? தாய் என்ற நிலையில் மீனா இதையெல்லாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டும் இல்லையா? பரஸ்பரம் விட்டுக்கொடுத்து செய்யவேண்டிய விஷயங்களை எல்லாம் நீதிமன்றத்துக்குக் கொண்டு வர வேண்டுமா?”. அலெக்ஸ் தன் மனம் என்ற நீதிமன்றத்தில் பலதையும் வாதித்தான். நீதிபதியின் சத்தம் உயர்ந்தது. அதை அலெக்ஸ் கவனித்தான்.
“இந்தக் கேஸ்ல அடுத்த மாசம் பத்தாம் தேதி தீர்ப்பு சொல்லப்படும்”
டியா அவசரமாக ரஞ்சித்துடன் சேர்ந்து நீதிமன்ற அறையில் இருந்து வெளியில் வந்தாள். “மகளுக்கு அனுகூலமா தீர்ப்பு உண்டாகும்னு எனக்கு 99 சதவிகிதம் உறுதியாக்கும். சாயங்காலம்தானே மகளோட ப்ளைட்? அங்கிளோட கார் கேட்டுக்குப் பக்கத்துல இருக்கு. ஆனி கார்ல இருக்கான். அவன் வீட்டுல கொண்டு போய் விடுவான். போய் ஃரெஷானதுக்கு அப்புறம் கிளம்பு. ஆனி ஏர்போர்ட்டுல கொண்டுபோய் விடுவான். அப்பறம்... சொல்றேன்னு தப்பா நினைச்சுக்காத. மகளோட அம்மா பாவமாக்கும். ஒரு பிடிவாதத்துல இப்படி செஞ்சுட்டா. அவ்வளவுதான்”. ரஞ்சித் டியாவிடம் சொன்னான்.
“அம்மாவோட நிலைமை எனக்குப் புரியாம இல்ல அங்கிள். அம்மா ஒரு காம்ப்ரமைஸுக்கும் வரமாட்டேன்னா என்ன செய்யறது? என்னோட விஷயம் அம்மாவுக்கு நல்லாத் தெரியும். ப்ரெடியயும் மகளையும் அழைச்சுக்கிட்டு இப்போ வரமுடியாது”. கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டு டியா சொல்வதை சிறிது தூரம் தள்ளி நின்று கொண்டு அலெக்ஸ் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான்.
நிராசையுடைய நீதிமன்றத்தில் இருந்து வெளியில் வரும் மீனாவின் கண்ணில் படாமல் இருக்க வராந்தாவில் இருந்து படிகளில் இறங்கி நின்றான். மீனாவுடைய தலைமுடியும் லேசாக நரைக்க ஆரம்பித்திருந்தது. ஆமா; முன்பு இருந்த பிரகாசத்துக்கு ஒரு குறைவும் ஏற்படவில்லை. அலெக்ஸ் வராந்தாவில் இருந்து தள்ளி நிற்பதை வெளியில் வருவதற்கு முன்பே மீனா பார்த்துவிட்டாள்.
அவள் அவனுக்கு அருகில் நடந்தாள். பின்பக்கம் சென்று மெதுவான குரலில் கேட்டாள். “அலெக்ஸ். நான் பாத்துட்டேன். என் மேல இப்பவும் கோபமா? நான் தப்பு செஞ்சிட்டேன் அலெக்ஸ். கொஞ்ச நாளா எங்கூட யாருமில்ல. நான் ரொம்ப தனியாளா ஆயிட்டேன். மனசுக்குள்ள ரொம்பப் பெரிய பயம். என்னோட பிடிவாதம் நம்ம குடும்ப வாழ்க்கையயும் அழிச்சிடுச்சு. இனிமேல திருத்த முடியாது இல்லயா? சாரி”. சொல்லி முடிப்பதற்குள் அவள் குரல் தழுதழுத்தது.
“ஹ ஹா.. வாழ்க்க முடிஞ்சு போறது ஒன்னும் இல்லடா. எப்ப வேணும்னாலும்... மனசிருந்தா... திருத்தலாம். அன்னிக்கு நீ விட்டுட்டுப் போன வீடும் அம்மாவும் இப்பவும் அங்க இருக்காங்க. அவங்க எப்பவும் படுத்த படுக்கையா. அது மட்டும்தான். கூடவே யாருமில்லாத வேற சில அம்மாக்களும். இனிமேல இருக்கற காலத்த அவங்களோட வாழலாம்னா உன்னோட பிரச்சனைங்க இன்னிக்கே தீர்ந்து போயிடும். அப்படின்னா எங்கூட வா. எங்கிட்ட உன்னோட பிரச்சனைங்கள தீக்கறதுக்கான வேற வழி ஒன்னும் இல்லடா. உன்னோட தனிமையும் பயமும் எல்லாம் அங்க இருக்கற சூழ்நிலையில மாறிடும்.
பதில் எதுவும் சொல்லாமல் மீனா அலெக்ஸுடைய கைகளைச் சேர்த்துப் பிடித்தாள். அவனோடு சேர்ந்து நின்றாள். வராந்தாவில் இருந்து டியா இந்தக் காட்சியைப் பார்த்து சந்தேகத்தோடு ரஞ்சித்தின் முகத்தைப் பார்த்தாள். “உன்னோட அப்பாவாக்கும். நீ பெரியவளா வளந்ததுக்கு அப்பறம் அலெக்ஸ் உன்னப் பாக்கல இல்லயா? அவங்க ரெண்டு பேரும் சேந்துட்டாங்கன்னுதான் தோணுது. சரி... மகள் போயிட்டு வா”
“அங்கிளுக்கு அடுத்த கேசுக்கு நேரமாகுது”
“சரி. போய்ச் சேந்தப்பறம் சொல்லு”. ரஞ்சித் அடுத்த நீதிமன்ற அறைக்குப் போனான்.
டியா காருக்கு அருகில் நடந்தாள்.
*****

இது முத்துக்கமலம் இணைய இதழின் படைப்பு.