கவிஞர்கள் ஒரு வகையில் மெய்யுணர்வாளர்கள், அவர்களுடைய கவிதைகளில் வாழ்க்கையின் பொருளை அறிகிறோம். அதன் உண்மை சிக்கலைத் தெரிந்து கொள்கிறோம். இம்மெய்யுணர்வும் வாழ்க்கையை விளக்கும் உயர்தரக் கவிதையின் ஆற்;றலும் கவிதையின் உணர்ச்சிப் பண்பின் நேர்முக விளைவிக்கும் என்பார் வின்செஸ்டர் என்ற அறிஞர் இவ்வகையில் மெய்ப்பொருள்கள் பலவற்றைத் தம் கவிதைகளில் கருநீலவண்ணன் படைத்துள்ளார். அவர் கவிதைகளில் பலவகையான கோட்பாடுகள் புதிய நோக்கில் காணக்கிடக்கின்றன. அவற்றை விளக்க நிற்பது இக்கட்டுரையின் நோக்ககமாகும்.

‘உயர்திணை என்மனார் மக்கள் சுட்டே
அஃறிணை என்மானர் அவரல பிறவே” (தொல். கிளவி)

அத்தொல்காப்பிய வரிகள், மக்கள் மட்டுமே உயர்திணைக்குரியவை மற்றவையெல்லாம் அஃறிணை என்கிறது. ‘புல்லும் மரனும் ஓரறிவினவே”, ‘மக்கள் தாமே ஆறறிவுயிரே”, ‘ஆறறிவது அவற்றொடு மனனே” ஆகிய தொல்காப்பிய மரபியல் வரிகள், மரம் ஓரறிவு உயிர், சிந்திக்கும் மனிதன் ஆறறிவுயிர் என்று விளம்புவது தொல்காப்பிய காலக் கோட்பாடு. ஆனால், இன்றோ வளர்ச்சியடைந்த நாகரீகக் காலம், இத்தகைய நிலையில் உடன் உயிராக பழகியவர்கள் கூட பார்த்தும் பாராமுகம் காட்டிச் செல்கின்றனர். இவர்கள் இன்று ஆறறிவுயிர்கள், ஆனால் என்றோ நட்டு வைத்த மரம் பூக்களை உதிர்த்து உடன் உயிராகப் பழகியயவர்கள் போல அன்பைக்காட்டும். இவை இன்றும் ஓரறிவுயிர் இந்நிலையைக் கண்ணுற்ற கவிஞர் கருநீல வண்ணன் மரத்தை ஆறறிவுயிராகவே மதித்து அஃறிணைக் கோட்பாட்டிற்குப் புதுவழி வகுக்கிறார் கீழ்க்காணும் கவிதை வரிகளில்

‘எல்லா மாணவர்களும்
மரம் நட்டுக் கொண்டு இருக்கிறோம்
..................
அதே சாலையில்
என் நண்பன் எதிரே, வருகிறேன்
..................
நான் என அறிந்தும்
..................
என்னைக் கவனிக்காதது போல்
செல்கிறான்
என்னைப் பார்த்த மகிழ்ச்சியில்
மரம் தான் கிளையை ஆட்டி
என் மீது பூக்களைத் தூவியது” ( சாலையோர மரங்களும் உதிரும் பூக்களும்)

இக்காலப் புதுமைக் கவிஞர்கள் பெரும்பாலாயோர் தமது கவிதைகளில் பாடுபொருளாக பெண்ணையும், பெண்ணடிமை நிலையையும், பெண்ணுரிமையையும் பற்றியே கூறியுள்ளனர். பெண், பெண்கள் சந்திக்கும் துன்பங்கள் இவற்றைப் பற்றி அலசுவதற்கே, ‘பெண்ணியம் தோன்றியது. பெண்ணியவாத கவிஞர்கள் பலரும் பெண்ணிலக்கணத்தை வகுக்க கவிதைகள் பலவற்றை யாத்தனர். ஆனால் குடும்பம் செழிக்க ஆண்கள் தங்களை மெழுகுவர்த்தியாக உருக்கிக் கொள்ளும் நிலையைப் பல கவிஞர்கள் வெளிப்படுத்தாது ஏனோ? என்பது புரியவில்லை.’புரட்சிவண்டு” கருநீலவண்ணன் கவிதையொன்று,

‘என் குடும்ப அங்கீகாரம் பெற
முகவரி இழக்கிறோம்
என் தந்தையும்நானும்” ( சாலையோர மரங்களும் உதிரும் பூக்களும்)

என்கிறது குடும்பத்திற்காகவே அக்குடும்பத்திலிருக்கும் ஆண்கள் தாங்கள் கடை நிலையிலிருந்தாலும், தன் குடும்ப நிதிநிலை உயர தன் முகவரியை இழக்கும் நிலை, இன்றளவும் கண்கூடாகத் திகழ்கிறது. இது குடும்பத்திற்காக தனக்குத்தானே ஆண்கள் வகுத்துக் கொண்ட இலக்கணமாக கவிஞர் கருநீலவண்ணன் மேற்குறித்த தனது கவிதையில் வெளிப்படுத்துகிறார்.

உலகில் தோன்றிய எல்லா உயிரினங்களும் தம் வாழ்க்கையில் ஒருமுறையேனும் கண்டிப்பாகக் காதல் உணர்வைத் தாண்டியே வந்திருக்க வேண்டும். இல்லை என்று கூறுவேது மெய்யற்றவர்களின் கூற்றாகும். இப்படி அனைவரையும் தன்னிடம் இருக்கும் காதல் திடமானது. அதனால் தான், அத்திகமான காதலை கருநீலவண்ணன், பிடித்தவருடன் வாழ்வதே இனிமை, கிடைத்தவரோடு வாழ்வது வாழ்க்கையல்ல என்கிறார். அதனை வாக்கு மூலம் என்ற கவிதையில்

‘பிடித்த உன்னோடு
வாழ்வதுதான்
வாழ்வு
கிடைத்தவரோடு எல்லாம்
வாழ்வது
வாழ்வல்ல
..................
நான் காதலை அறிந்தவன் அல்ல
காதலைப் புரிந்தவன்.”

- என்று இதமாகக் கூறுகிறார். காதலின் பயன்பாடு வெளிப்படுத்துவதில் தான் அடங்கியிருக்கிறது. அவ்வாறு வெளிப்படுத்தி பெருந் துன்பத்தை அனுபவிப்பதைவிட சொல்லாமலே சுகத்துன்பம் தேடுவது இனிமை, அதைவிட்டுவிட்டு காதலுக்காகத் தற்கொலை செய்து கொள்வதை அக்கவிஞர் ‘கறுப்புக்கொடி” - என்ற கவிதையில்