இந்து சமயத்தில், இறைவனின் திருநாமத்தையோ அல்லது மந்திரத்தையோ உச்சரிக்கும் முறை ஜபம் எனப்படும். இது குரல் மற்றும் மனதின் செயல்பாட்டின் அடிப்படையில் நான்கு முக்கிய வகைகளாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது. அவை;

1. வாகிக ஜபம்

மந்திரத்தை மற்றவர்கள் கேட்கும் வகையில் உரத்தக் குரலில் தெளிவாக உச்சரித்துச் செய்வது. இது ஆரம்பநிலை சாதகர்களுக்கு மனதை ஒருமுகப்படுத்த உதவும்.

2. உபாம்சு ஜபம்

உதடுகள் மட்டும் அசைய, மந்திரத்தின் ஒலி தனக்கு மட்டுமே கேட்கும் அளவுக்கு மெதுவாக முணுமுணுத்துச் செய்வது. இது உரத்த குரல் ஜபத்தை விடப் பல மடங்கு சக்தி வாய்ந்தது.

3. மானசிக ஜபம்

உதடுகளோ ஒலியோ இன்றி, முழுமையாக மனதுக்குள் மட்டுமே நினைத்துச் செய்யும் மௌன ஜபம். இது மிகவும் உயர்வானது மற்றும் ஆழ்ந்த பலனைத் தரக்கூடியது.


4. அஜப ஜபம்

மூச்சுக்காற்றுடன் இயல்பாக எந்த வித முயற்சியும் இல்லாமல் தொடர்ச்சியாக உள்ளுக்குள் நடந்து கொண்டிருக்கும் ஆன்மீக நிலை. இது தீவிரச் சாதனைக்குப் பிறகு கைவரும் நிலை.