Welcome to Muthukamalam Tamil Web Magazine...! முத்துக்கமலம் இணைய இதழ் தங்களை அன்புடன் வரவேற்கிறது...!
                1-6-2006 முதல் இணையத்தில் ஒரு இலக்கியப் படைப்பு! இது தமிழ் ஆர்வலர்களின் இலக்கியத் துடிப்பு!!            ISSN  2454-1990
muthukamalam muthukamalam
உங்கள் படைப்புகளை ஒருங்குறி எழுத்துருவில் (Unicode Font)தட்டச்சு செய்து msmuthukamalam@gmail.com எனும் மின்னஞ்சலுக்கு அனுப்பி வைக்கலாம் - ஆசிரியர்.

முத்து: 13 கமலம்: 10
உள்ளடக்கம்

சமையல்

Alexa Rank


பார்வையாளர்கள்
(04-12-2008 முதல்)


கட்டுரை
பொதுக்கட்டுரைகள்

பண்டைய தமிழகத்தில் செப்பு

ச. பாரதி
முனைவர் பட்ட ஆய்வாளர்,
காந்திகிராமக் கிராமிய நிகர்நிலைப் பல்கலைக்கழகம், காந்திகிராமம்.


முன்னுரை

மனிதகுலம் இயற்கையைத் தனக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்திக் கொள்ளும் செயலே பழங்காலத்தில் உற்பத்தி எனக் கருதப்பட்டது. ஆதிகாலத்தில் மனிதர்கள் விலங்குகளை வேட்டையாடித் தங்கள் உணவுத் தேவையை நிறைவு செய்து கொண்டனர். அடிப்படை உணவுத் தேவையை நிறைவு செய்ய உற்பத்திக் கருவிகள் தேவைப்பட்டன. கற்காலத்தில் கரடுமுரடான கற்கள், புதிய கற்காலத்தில் சற்றுப் பட்டைத் தீட்டப்பட்ட கற்கள், பெருங்கற்காலத்தில் கூர்மையான ஆயுதங்கள் என மனிதர்கள் தங்கள் வளர்ச்சி நிலைக்கேற்ப உற்பத்திக் கருவிகளைச் செய்து பயன்படுத்தினர். இவ்வாறு மனிதகுலம் இயற்கையையும் உற்பத்திக் கருவிகளையும் தனக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்தத் தொடங்கிய காலத்தில் உலோகங்கள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டன. மனிதர்கள் இயற்கையாகக் கிடைக்கும் தாதுப்பொருட்களின் வாயிலாக அடிப்படைத் தேவைக்கான உற்பத்திக் கருவிகளையும் அவற்றுக்குத் துணையாகும் பல்வேறு தொழில்நுட்பக் கருவிகளையும் உருவாக்கிக் கொண்டனர். இவையே பண்டைய மண்பாண்டக் கலை, கட்டடக் கலை, நெசவுக் கலை, தோல்தொழில், தச்சுத் தொழில், கப்பல் தொழில், நறுமணப்பொருள்கள் தொழில் எனப் பல்வேறு நிலைகளில் உருவான மனித சக்தியின் தொழில்நுட்ப வளர்ச்சியானது அவர்களின் பொருளாதாரத் தேவையை நிறைவு செய்தது. ஆதிகால மனிதர்களின் பொருளாதாரச் செயல்பாடுகள் அவர்களின் தேவைக்கு மிஞ்சிய உபரி உற்பத்தியையும் பெற்றுத் தந்தன. இவ்வாறான உபரி உற்பத்திப் பொருளாதாரத்தைப் பண்டமாற்றின் வாயிலாகவும் வணிகத்தின் மூலமும் மேலும் விரிவுபடுத்திக் கொண்டனர். இவ்வகையில் மனிதனைச் சமூகத்தின் அடிப்படைத் தேவைக்கான (உணவு, உடை, உறையுள்) உற்பத்தியில் இருந்து உபரி உற்பத்திக்கு இட்டுச் சென்றது, சமூக வளர்ச்சியில் வரலாற்று அடிப்படையில் பெரும் மாற்றத்தினை ஏற்படுத்திய தொழில்நுட்ப வளர்ச்சியே ஆகும். இத்தகைய தொழில்நுட்ப வளர்ச்சிக்கு அடிப்படையாக அமைந்தவை உலோகப் பயன்பாட்டுத் தொழில் மூலம் உருவான உழைப்பும் அதற்குரிய உற்பத்திக் கருவிகளுமே ஆகும். மனித சமூக வரலாற்றில் தொடக்கக்காலம் முதல் சங்ககாலம் வரையுள்ள காலக்கட்டங்களின் செப்பின் தொழில்நுட்ப வளர்ச்சியையும் மாற்றங்களையும் குறித்து இக்கட்டுரை ஆராய முற்படுகிறது.

கற்காலத்தில் செப்பு

மனித இனம் தோன்றிய காலத்தில் மக்கள் விலங்குகளுடன் விலங்குகளாகக் காடுகளிலும் மலைகளிலும் குகைகளிலும் வாழ்ந்தனர். தங்களுடைய தற்காப்பிற்காகவும் தேவையான உணவுப் பொருட்களைச் சேகரிப்பதற்காகவும் கல்லால் ஆன ஆயுதங்களைச் செய்யக் கற்றுக் கொண்டனர். பழைய கற்காலத்தில் கரடுமுரடான தோற்றம் கொண்ட கற்களைப் பயன்படுத்தி வேட்டையாடத் தொடங்கிய மனிதன், புதிய கற்காலத்தில் நிலையான வாழ்க்கை வாழத் தொடங்கினான். பின்னர் கல்லாயுதங்கள் செய்யும் தொழிற்பட்டறைகளையும் உருவாக்கியுள்ளான். கல்லாயுதங்களின் தொழிற்பட்டறைகள், பையம்பள்ளி, தொகரப்பள்ளி, முள்ளிக்காடு, தைலமலை, கொல்லப்பள்ளி, பன்றியாடு ஆகிய இடங்களில் கண்டறியப்பட்டுள்ளன என்கிறார் சுப்பிரமணியன் (2011: 7). பழைய கற்கால வாழ்க்கை முறையை, அவர்கள் பயன்படுத்திய இக்கற்கருவிகளின் வடிவங்களைக் கொண்டு அவை எவ்வாறு அமைந்திருந்தன என அறியலாம். நாளடைவில் கல்லாயுதங்களால் தங்களுடைய முழுமையான தேவைகளை நிறைவுசெய்ய முடியாத நிலை ஏற்பட்ட பொழுது அதைவிடக் கூர்மையான, எளிதான ஆயுதங்களைத் தேடும் முயற்சியில் செப்பு கண்டறியப்பட்டது. பழைய கற்கால மக்களின் வாழ்க்கை முறையை, அவர்கள் கண்டறிந்த செப்பினைக் கொண்டு அறியலாம்.


செப்பின் காலம்

மனித இன வளர்ச்சியின் மற்றொரு மைல்கல் செப்பினைப் பற்றிய அறிவியலாகும். உலகில் கற்கால நாகரிகத்தை முடிவிற்குக் கொண்டு வந்து உலோகத்தின் பயன்பாட்டினை மனிதர்கள் அனுபவிக்கத் தொடங்கியமையே சமுதாய மாற்றத்திற்கு முக்கியக் காரணமாக அமைந்தது. அவ்வகையில செப்புப் பயன்பாட்டின் அளவே, ஒரு சமுதாய மக்களின் நாகரிக வளர்ச்சி, அறிவியல் வளர்ச்சி ஆகியவற்றின் அளவுகோலாக அமைந்தது. அனைத்துவகைத் தொழில்களிலும் நுட்பத்தைப் புகுத்தவும், கால மேலாண்மைக்கும் பலவகை எந்திரங்களின் கண்டுபிடிப்பிற்கும் உலோகவியல்களுல் ஒன்றான செப்பின் அறிவு அடிப்படையாக அமைந்தது. பண்டைத் தமிழர் பல்வகை உலோகங்களைப் பயன்படுத்தித் தங்களுக்குத் தேவையான பொருட்களைச் செய்வதில் சிறப்புற்றிருந்தனர் என்பதைச் சங்க இலக்கியச் சான்றுகளின் வாயிலாக அறியலாம். பொன், வெள்ளி, செம்பு, வெண்கலம் முதலிய உலோகங்களால் அணிகலன்கள், கருவிகள், நாணயங்கள், ஆடைகளின் அலங்காரத்திற்கும் பல்வேறு வகைப்பட்ட புழங்கு பொருட்களை உற்பத்தி செய்துள்ளனர். வட இந்தியாவின் செப்புக்காலமும் இரும்புக்காலமும் கி.மு.1800க்கும், கி.பி.200க்கும் இடைப்பட்டவை என்ற கருத்துக்கள் நிலவி வருகின்றன. எனினும் உலோகப் பயன்பாட்டின் முதல் காலமாக செப்பு கூறப்படுகிறது. ஈயம், வெண்கலம், இரும்பு எனும் இம்மூன்றும் செப்பிற்கு அடுத்தக் காலக்கட்டத்தையேக் குறிக்கின்றது. அவ்வாறே செப்பினைக் கண்டறிந்த மனிதர்கள் அவற்றைத் தங்கள் தொழில்நுட்பத் திறனால் பல்வேறு பொருட்களாக உருவாக்கத் தொடங்கினர். செப்பு குறைந்த வெப்பத்தில் உருகுகின்ற உலோகம் என்பதுடன் எளிதில் கிடைக்கின்ற உலோகமும் ஆகும். இது எளிதில் வளையும் தன்மையுடையது. இதனால் செப்பை விட உறுதியான உலோகமாக ஈயம் கண்டறியப்பட்டது. ஈயமும் செப்பும் கலந்த கலப்பு உலோகமாக வெண்கலம் கண்டறியப்பட்டது.

உலோகத்தொழிலாளர்

பண்டைத் தமிழர் பொன், வெள்ளி ஆகியவற்றினால் நகைகள் செய்தமை போன்று செம்பு, வெண்கலம் முதலிய உலோகங்களாலும் பொருட்களைத் தயார் செய்துள்ளனர். இத்தொழில் செய்வோர் ‘கம்மியர் என்று அழைக்கப்பட்டனர். கம்மியர் தொழிலாளி, கொல்லன், கைவினைஞன், கம்மாளன் நெய்தற் தொழிலை செய்பவர். கம்மியன், தொழிலாளி, கொல்லன், கைவினைஞன், நெசவாளர் (நெடு. 57, 85. நற் 94: 4, 313: 2, 363: 4, புறம். 353: 1) என சங்க இலக்கியம் விளக்கம் தருகிறது.

செம்பு

செம்பினைக் கண்டறிந்த மனிதன் அதைக் கொண்டு தன் தொழில் நுட்பத்திறனால் பல்வேறு பொருட்களை உருவாக்கத் தொடங்கினான். “செம்பினால் கலம் செய்வோர் ‘செம்புக் கொட்டிகள்’ என்று அழைக்கப்பட்டனர்” என்பார் (சசிவல்லி 1989: 96). நற்றிணைப் பாடலொன்றில் கம்மியன் செம்பு உலோகத்தினைப் பயன்படுத்திப் பானைகள் செய்தமையை, (நற். 153: 1-2) பாடல் அடிகள் குறிப்பிடுகின்றது. கம்மியன் என்ற சொல்லுக்குத் தமிழ்ப்பேரகராதி தொழிலாளி, கொல்லன், கைவினைஞன், நெசவாளன் என்று பொருள் தருகிறது. இவ்வகையில் செம்பினால் கலம் செய்வோரைச் செம்புக் கொட்டிகள், கம்மியர் என்று அழைத்தனர். செம்பினால் செய்த பானையைக் கடைவோரைக் கருமகாரர் என நற்றினை (155: 2-4) குறிப்பிடுகிறது. இவர்கள் மக்களுக்குத் தேவையான பல்வேறு விதமான பாத்திரங்களைச் செய்துள்ளனர். மேலும் செம்பினைக் கொண்டு பல்வேறு விதமான புழங்கு பொருட்களும் (பானைகள், கிண்ணங்கள், தட்டுகள்) அணிகலன்களும் (வளையல்கள், மணிகள்) செய்துள்ளனர். இவ்விதமாகப் பானையைச் செய்யும்போது சிதைவு ஏற்படுமாயின் அவற்றைச் சரி செய்ய மண்ணைக் கொண்டு அச்சிதைவினைப் பூசுவர் இதனை நற்றினை (363: 4-5) குறிப்பிடுகிறது. “கி.மு.300-200ஆம் ஆண்டுகளைச் சர்ந்த செப்புக்காசுடன் கருப்பு, சிவப்பு மட்கலங்கள் கிடைத்துள்ளன. மராட்டியத்தில் புதிய கற்கால ஈமச்சின்னத்தில் குழந்தையின் சவத்தோடு செம்பு மணிகள் 17 பட்டு நூலில் கோக்கப்பட்டு இருந்தன” (இராசு, இணையம்). பழந்தமிழர் செம்பை உருக்கி ஊற்றிக் கோட்டையை எழுப்பும் தொழில்நுட்பத்தைப் பெற்றிருந்தனர். இச்செம்பு உலோகமானது புதிய கற்காலத்தில் தொடங்கி இன்றுவரை பல்வேறு பொருட்கள் செய்யப் பயன்படுத்தப்பட்டுவருகிறது. “செம்புப் பாத்திரங்கள் கொடுமணல், ஆதிச்சநல்லூர், மேல்சித்தாமூர் அகழாய்வில் கிடைத்துள்ளன. மேலும் மேல்சித்தாமூர் அகழாய்வில் செம்பினாலான மயில் பொம்மை ஒன்று கிடைத்துள்ளது. அழகும் வனப்பும் மிக்க இம்மயில் பொம்மை இரும்புக் காலத்தைச் சார்ந்ததாக இருக்கலாம்” என்பார்(பாலாஜி 2010: 173). எனும் இக்கருத்து செப்பு மற்றும் இரும்புக்காலத்தை ஒன்றிணைக்கிறது. செம்பினால் செய்யப்பட்ட அணிகலன்களுள் ஒன்றான மோதிரங்களும் கண்டறியப்பட்டுள்ளன. “சங்ககாலச் சேரர்களின் தலைநகராகிய கரூர் (வஞ்சி) அமராவதி ஆற்றுப்படுகையில் ஒரு வட்டமான செப்பு மோதிரம் கிடைத்துள்ளது. மோதிரத்தின் எடை 4.7 கிராம், குறுக்களவு 23 மி.மீ. அகலம் 7 மி.மீ. இந்த மோதிரம் பட்டையான செப்புத்தகட்டை வளைத்து, முனைப்பக்கங்கள் ஒன்றோடு ஒன்று சேராமல், இடைவெளிவிட்டுச் செய்யப்பட்டுள்ளது. இதன் வெளிப்பக்கத்தைச் சுற்றிலும், எட்டுக் குறியீடுகள் பொறிக்கப்பட்டுள்ளன” என்பர் (ஆறுமுக சீதாராமன் 1994: 4). இம்மோதிரத்தின் வடிவமானது பழந்தமிழரின் உலோகவியல் தொழில்நுட்பத்திறனை வெளிப்படுத்துகிறது. கீழடியில் சங்ககாலத்தைச் சேர்ந்த செம்பு ஆபரணங்கள் கிடைத்துள்ளன.


பாத்திரம் செய்தல்

செம்பு, வெண்கலம், வெள்ளி ஆகிய உலோகங்களைக் கொண்டு கலன்கள் (பாத்திரங்கள்) செய்யப்பட்டதற்கான சில சான்றுகள் சங்க இலக்கியப் பாடல்களில் காணப்படுகின்றன. கம்மியர் செம்பினை உருக்கிக் கடைந்து பானை செய்த பொழுது எழும் தீப்பொறி, மின்னலைப் போன்று காட்சியளித்தமையை, “மண்திணி ஞாலம் விளங்கக் கம்மியர் செம்புசொரி பானையின் மின்னிஎவ் வாயும்” என்று நற்றினை (153: 1-2) குறிப்பிடுகிறது. இவ்வித உலோகப் பாத்திரங்களைச் செய்வதற்கு முதலில் மண்ணை எடுத்து, அதில் அப்பாத்திரத்தின் வடிவத்தினை வரைந்து, அதன் பின்னர் மெழுகினை உருக்கிப் பாத்திர வடிவில் வைத்து, மீண்டும் அதன் மேல் மண்ணை வைத்துமூடுகின்றனர். இம்மண் நன்கு காய்ந்த பின்பு அதனைச் சூடாக்கி உள்ளே வைத்த மெழுகினை வெளியே எடுக்கின்றனர். பின்னர், அவ்வெற்றிடத்தில் செம்பு, வெள்ளி போன்ற உலோகங்களை உருக்கி ஊற்றுவர். அது உறைந்த பின் மண் ஓட்டை உடைத்து எடுக்கின்றனர். இதனை,

“உறுவினைக் கசாவா உலைவில் கம்மியன்
பொறியறு பிணைக்கூட்டும் துறைமணல் கொண்டு” (நற். 363: 4-5)

எனும் பாடல் அடிகள் குறிப்பிடுகின்றன. இவற்றில் துறைமண் என்பது வார்ப்பு போன்ற பொருட்களை உருக்கி எடுக்கும் உருக்கு மண் ஆகும். இதனை உறுதி செய்யும் வகையில் “அமிர்தமங்கலம் அருகில் கிண்ணம் தாங்கிகள், தட்டுகள், மூடிகள், சாடிகள் போன்றன கண்டெடுக்கப்பட்டுள்ளன” என்பார் (சுப்பிரமணியன் 2011: 91). அவ்வாறே ஆதிச்சநல்லூரில் வெண்கலத்தினாலான பாத்திரங்கள், பூக்கிண்ணங்கள், யானை, புலி, மான், எருமை, மாடு ஆகிய உருவங்கள் கண்டறியப்பட்டுள்ளன.

கலன்கள்

கரிகாலன் அரண்மனையில் இருந்த பணிப்பெண்டிர் அரசனுக்கும் அவனுடைய விருந்தினர்க்கும் பொற்கலத்தில் கள்ளை ஊற்றிக் கொடுத்தனர் என்பதை,

“போக்கில் பொலங்கல நிறையப் பல்கால்
வாக்குபு தரத்தர வருத்தம் வீட
ஆர வுண்டு பேரஞர் போக்கிச்
செருக்கொடு நின்ற காலை மற்றவன்” (பொரு. 86-89)

எனும் பாடல் அடிகள் குறிக்கின்றன. செல்வந்தர் இல்லங்களில் அன்றாடத் தேவைக்குப் பொன்னாலும் வெள்ளியாலும் பாத்திரங்களைப் பயன்படுத்தினர். மேற்கூறப்பட்ட செய்திகளின் வழி சங்ககாலத் தமிழர் செம்பு, வெள்ளி, பொன் ஆகிய உலோகங்களைக் கொண்டு பல பொருள்களைச் செய்து பயன்படுத்தினர் என்பது தெரிகிறது. இவை தமிழ்நாட்டில் பண்டுதொட்டே கிடைத்து வந்தன. ஆதிச்சநல்லூர் முதலிய இடங்களில் கிடைத்த புதைபொருள்களைக் கொண்டு இதனை நன்கறியலாம்.


கட்டுமானப் பொருள்களில் செப்பு

கட்டடங்களின் உறுதிப்பாட்டிற்கும் நிலைப்புத் தன்மைக்கும் ஏற்றவாறு தொலைநோக்கோடு சிந்தித்து அதற்கான கட்டுமானப் பொருள்களை இயற்கையாகப் பெற்றும் செயற்கை முறையில் உண்டாக்கியும் பயன்படுத்தினர். தொழில்நுட்பத்தால் செயற்கையாக உண்டாக்கிய கட்டுமானப் பொருள்கள் அரைமண், சுடுமண், செப்புக்கூழ் அறுத்து எடுக்கப்பட்ட கருங்கல், பளிங்குக்கல், பூச்சுமண், பொன்தகடு, பவளம், வெண்சுண்ணம் போன்றவை ஆகும்.

பழந்தமிழர்கள் செம்பை உருக்கி ஊற்றிக் கோட்டை எழுப்பும் தொழில்நுட்பத்தைப் பெற்றிருந்தனர். அரண்களின் உறுதிப்பாட்டை நிலைநிறுத்துவதற்காகவும், எதிரிப்படைகளின் தாக்குதலை எதிர்க்கொள்ளும் வன்மை பெறவும் கோட்டைகள் கையாளப்பட்டுள்ளன. செம்பை உருக்குவதற்கும் கட்டுமானத் தொழிலில் அவற்றைப் பயன்படுத்துவதற்கும் இம்மக்களுக்குக் கொல்லர்களின் தொழில்நுட்பத்திறன் அவசியமான ஒன்றாகக் காணப்படுகிறது. இத்தகைய செம்பினைக் கொண்டு பூசைகள் செய்யப்பட்டதைச் சங்க இலக்கியம்

“செம்பு புனைந்து இயற்றிய சேணெடும் புரிசை” (புறம். 201: 9)

“செம்புஉறழ் புரிசைப் பாழி நூறி” (அகம். 375: 13)

என்றெல்லாம் குறிக்கிறது. அவ்வாறே,

“கடுமுரண் முதலைய நெடுநீ ரிலஞ்சிச்
செம்புறழ் புரிசைச் செம்மண் மூதூர்” (புறம். 37: 10-11)

எனும் அடிகள் மூலம் செம்பை இடையிட்டு எழுப்பப்பட்ட புரிசையைக் குறித்து அறியலாம். இவ்விதச் செப்பினைக் கொண்டு உருவாக்கப்பட்ட பொருட்களைக் கீழடி அகழாய்வில் கண்டறிந்துள்ளனர். “கி.மு. 3ஆம் நூற்றாண்டு முதல் கி. பி. 3ஆம் நூற்றாண்டை சார்ந்த செப்புப் பொருட்கள் கண்டறியப்பட்டுள்ளன” என்கிறார் சூரியராஜ் (2015). பாண்டியன் அரண்மனையும் அந்தப்புரத்து நெடுஞ்சுவர்களும் செம்பிட்டுச் செய்தாற் போன்ற உறுதியும் வேலைப்பாடும் பெற்றிருந்தன என்பதை,

“செம்பியன் றன்ன செய்வுறு நெடுஞ்சுவர்” (நெடு. 112)

என்று பாடல் குறிக்கிறது. செம்புப் பாத்திரங்கள் கொடுமணல், ஆதிச்சநல்லூர், மேல்சித்தாமூர் அகழாய்வுகளில் கிடைத்துள்ளன. “மேல்சித்தாமூர் அகழாய்வில் செப்பினாலான மயில் பொம்மை ஒன்று கிடைத்துள்ளது. அழகும் வனப்பும் மிக்க இம்மயில் பொம்மை இரும்புக் காலத்தைச் சார்ந்ததாக இருக்கலாம்” என்பார் பாலாஜி (2010: 173).


செப்பு மதில்

சங்க இலக்கியத்தில் இஞ்சி என்பது செம்பை உருக்கிச் சாந்தாக வார்த்துக் கருங்கல்லாற் கட்டின மதிலை குறித்தது. இவை “பாதுகாப்புக் கருதி உறுதியானதாகவும், மிக உயர்வானவாகவும் படைக்கருவிகளைப் பொருத்தும் வகையிலும் கட்டும் நுட்பத்தினைப் பழந்தமிழர் பெற்றிருந்தனர்” என்கிறார் மணவழகன் (2011: 97). மேலும் இவை வான்தோய மண்ணால் அரைத்து ஆக்கப்பட்டுள்ளதைத் “திரைபடக் குழிந்த கல் அகழ்கிடங்கில் வரை புரை நிவப்பின் வான் தோய் இஞ்சி” (மலை. 92) எனும் வரிகளின் மூலம் அறியலாம். இவ்வாறு உருவாக்கப்பட்ட இஞ்சி மண்பூசி அழகுபடுத்தப்பட்டதை ‘மண்புனை இஞ்சி’ (பதிற். 58: 6) என்பர். இத்தகைய இஞ்சிகள் நீர் நிறைந்த கிடங்கினைப் புறத்திலே பெற்றிருந்தன. பழந்தமிழகத்தில் செம்பினாலான இஞ்சிகள் ஓரிரு இடங்களில் சிறந்திருந்தன.

எடைகள்

தமிழகத்தில், சங்க காலத்திலேயே தராசும் எடைகளும் இருந்துள்ளன. பண்டைய உலோக வணிகர்களுக்கு இக்கருவிகள் பெரிதும் பயனுடையனவாக அமைந்துள்ளன. துலாக்கோலும், மரக்காலும் கொண்டு எப்பொழுதும் அளந்து கொடுத்துள்ளனர் என்பதை,

“நிறைக்கோல் துலாத்தர் பறைக்கட் பராரையர்
அம்பண வளவையர் எங்கணுந் திரிதரக்
கால மன்றியுங் கருங்கறி மூடையொடு
கூலங் குவித்த கலவீதியும்” (சிலம்பு. 14:207-211)

என பாடல் அடிகள் குறிப்பிடுகின்றன. விலைமதிக்க முடியாத அரிய உலோகங்களாகிய தங்கம், வெள்ளி, ரத்தினம் போன்றவற்றைத் துல்லியமாக நிறுத்தப் படிக்கற்களும் இருந்துள்ளன. அவை “கழஞ்சு, மஞ்சாடி, குன்சி முதலிய பெயர்களால் குறிக்கப்பட்டுள்ளன. எளிய உலோகங்களாகிய பித்தளை, செம்பு, வெண்கலம் முதலியனவும் நிழுவை செய்யப்பட்டுள்ளன. அவ்வாறு நிறுக்கப் பயன்பட்ட படிகளை, ‘பலம்’, ‘காசு’ என்று அழைத்துள்ளனர். இரண்டு குன்றுகள் சேர்ந்தால் அது ஒரு ‘கழஞ்சு’ எனப்படும். ‘வராகன்’, என்பதும் ஒரு வகை ஆகும். ‘ஒரு வராகன்’, ‘ஒன்றேகால் வராகன்’, ‘துண்டு’ என்றெல்லாம் அளவைகள் இருந்துள்ளன” என்பர் (சதாசிவ பண்டாரத்தார் 2010 : 134-135). இதனை,

“ஞெமன்கோ லன்ன செம்மைத் தாகிச்
சிறந்த கொள்கை அறங்கூ றவையமும்
நறுஞ்சார்ந்து நீவிய கேழ்கிளர் அகலத்து
ஆவுதி மண்ணி அவிர்துகில் முடித்து...” (மதுரை. 491-493)

எனும் பாடல் அடிகள் குறிக்கின்றன. சங்க இலக்கியங்கள், கிரேக்க, ரோமானிய நூல்கள் மற்றும் தொல்லியல் சான்றுகள் இது குறித்த ஏராளமான தகவல்களைத் தருகின்றன. வண்டிகளிலும் விலங்குகள் மேல் ஏற்றப்பட்ட பொதிகளின் மூலமாகவும், வணிகர்கள் பொருட்களை கொண்டு சென்று விற்பனை செய்தனர். இவ்வித உள்ளாட்டு வாணிகம் பண்டமாற்று முறையிலே நடைபெற்றது. இப்பகுதிகளில், செம்பு, பித்தளை, இவற்றால் பாத்திரம் செய்யும் கம்மார், கன்னார், மரவேலை செய்யும் தச்சர், இரும்பு வேலை செய்யும் கொல்லர், ஓவியர், சிற்பியர், பொன்தட்டார், இரத்தினத் தட்டார், கோயிற்பொருள் செய்யும் செம்மார் மண்பொம்மை செய்வோர், துணியாலும் நெட்டியாலும் பல்வகைப் பொருட்களை அழகுபடச் செய்வோர், உறையும் குடியிருப்புக்கள் தனித்தனியே இருந்தமையை,

“கஞ்சக் காரரும் செம்பு செய்குநரும்
மரங்கொல் தச்சரும் கருங்கைக் கொல்லரும்
கண்ணுள் வினைஞரும் மண்ணீட் டாளரும்
பொன்செய் கொல்லரும் நன்கலந் தருநரும்
… … … … … … … … … …
சிறுகுறுங் கைவினைப்… … …” (சிலம்பு. 5:28-39)

எனும் பாடல் அடிகள் தெளிவுபடுத்துகின்றன. பல்வேறு நாட்டைச் சேர்ந்த வணிகர்களும் வெண்கலக் கன்னர், செம்பிலே பாத்திரம் செய்வர் தச்சன், கொல்ல்ர், தட்டார், தையற்காரர், சம்மார் ஆகியோர் தொழில்செய்யும் வீதி (இந்திரவிழா. காதை: 7-38).


செப்பு நாணயம்

சங்க இலக்கியத்தில் காசு என்பது ‘பொன்செய் காசு, ‘பொலங்காசு’, ‘மணிக்காசு’என்று குறிப்பிடப்பெறும் காரணத்தினால் இவை அணிகலன்களைக் குறிக்கவே பயன்படுத்தப்பெற்றுள்ளன என அறியமுடிகிறது. காசு என்பது பல பொருள்களில் கையாளப்பெற்றுள்ளதைப் போன்றே, காசு எனும் பொருளில் ‘காணம், ‘பொன்’ என்னும் சொற்களும் குறிப்பிடப்பெற்றுள்ளன.

“காழ்பெய அல்குற் காசு முறை திரியினும்” (நற். 66: 9)

“பொலங்கல ஒரு காசேய்க்கும்” (குறுந். 67: 4)

“பொலஞ் செய் கிண்கிணிக் காசு” (குறுந். 148: 3)

“பொன் செய் காசின்” (நற். 274: 4)

“பல்காசு நிரைத்த சில்கா ழல்குல்” (திருமுரு. 16)

“பொலம் பசும் பாண்டிற் காசுநிரை யல்கு” (ஐங். 310: 1)

“ஆசில் கம்மியன் மாசறப் புனைந்த
பொலஞ்செய் பல்காசு சணிந்த வல்குல்”(புறம். 353: 1-2)

“அம்மா மேனி ஐது அமை நுசுப்பின்
பல்காசு நிரைத்த கோடு ஏந்து அல்குல்
மெல்இயல் குறுமகள்” (அகம். 75: 18-20)

“புல்லிலை நெல்லிப் புகரில் பசுங்காய்
கல்லதார் மருங்கில் கடுவளி யுதிர்ப்பப்
பொலஞ் செய் காசிற் பொற்பத் தாஅம்” (அகம். 363: 6-8)

ஆகிய பாடல்வரிகள் மூலம் , காசு என்பது அணிகலன்களாகவும் நாணயமாகவும் வழங்கப்பட்டுள்ளதை அறியலாம்.

சங்ககாலத்தில் அரண்மனைக்கு அணிகலன் செய்யும் தட்டாரே பொற்காசுகளையும் அடித்துத் தந்தனர். காசடிக்கும் இடத்திற்கு ‘அஃகசாலை’ என்றும், அத்தொழில் செய்யும் தட்டார்க்கு ‘அஃகசாலையர்’ என்றும், அவர்கள் குடியிருந்த தெருவிற்கு ‘அஃகசாலைத்தெரு’ என்றும் பெயர்கள் வழங்கப்பட்டன. சங்ககாலக் காசுகள் செம்பு, உலோகம், வெள்ளி, பொன், மணி போன்ற பல்வேறு விதமான பொருட்களால் செய்யப்பட்டுள்ளன. பல்லவ, பாண்டிய, சேர, சோழரின் காசுகள் பெரும்பாலும் செம்பு, உலோகம் கலந்தவையாகக் காணப்படுகின்றன. நாணயங்கள் செய்யும் அஃகசாலை, காஞ்சிபுரம், போடிநாயக்கனூர் ஆகிய ஊர்களில் கண்டறியப்பட்டுள்ளது. அஃகம் என்பது காசு என்று பொருள்படும். நாணயம் பன்னிரண்டில் ஒரு பாகம் என்றும், காசு என்பது பதினான்கு குன்றிமணி எடையுள்ளதென்றும் கூறுவர். பண்டமாற்றுச் செய்யப்பட்ட காலத்திலேயே காசுகள் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன. நெய்யை விற்றுவந்த ஆய்மகள் நெய்யின் விலையாகக் கட்டிப்பொன் கொடுத்தாலும் ஏற்கமாட்டாள். அதற்கு மாற்றாக எருமை, பசு ஆகியனவற்றைத்தாம் ஏற்பாள். அவ்வகையில் அன்று பொன்கட்டிகளைவிட அவர்கள் நேரடியாகப் பொருட்களைப் பெறும் பண்டமாற்றையே விரும்பியதால் அக்காலத்தில் பரிவர்த்தனைச் சாதனமான காசுகளை அணிகலனாகப் பயன்படுத்தியுள்ளனர் எனக் கருதமுடிகிறது. பட்டினப்பாலை கடியலூர் உருத்திரங்கண்ணனார்க்குச், சோழன் கரிகாலன் நூறாயிரம் காணம் பரிசு வழங்கினான் என்கிறது. “காணம் என்னும் பொற்காசு சங்க காலத்தில் வழங்கி வந்ததை அங்கிருந்து கிடைத்த பழங்காசுகளிலிருந்து அறிய முடிகிறது. அந்த ஈயக்காசுகளில் பிராமி எழுத்துக்கள் பொறிக்கப்பட்டிருப்பதனால் அவை கடைச்சங்க காலத்தில் கி.பி. இரண்டாம் நூற்றாண்டுக்கு முன்பு வழங்கிவந்தவை என்பது தெரிகிறது. அந்தக் காசிலுள்ள எழுத்துக்கள் தேய்ந்து உருத்தெரியாமல் மழுங்கிப் போனமையால் அவ்வெழுத்துக்களின் வாசகத்தை அறிய முடியவில்லை” (வேங்கடசாமி 2011: 150). இலக்கியங்களில் காணம், கழஞ்சு, அஃகம், காசு போன்றவை பெரும்பாலும் பொன்னையே குறிப்பிடுகின்றன. இத்துடன் குறியீடுகள், சின்னங்கள், எழுத்துப் பொறிப்புக்கள் பற்றி எத்தகைய குறிப்பும் இல்லை. அவ்வகையில் முன்னரே குறிப்பிடப் பெற்றுள்ளதைப் போன்று தமிழகத்தில் கிடைக்கும் சங்ககால மன்னர்களது நாணயங்கள் செம்பினால் செய்யப் பெற்றனவாகவும் எழுத்துக்கள், சின்னங்கள் கொண்டனவாகவும் விளங்குவதால் இலக்கியச் சான்றிற்கும் தொல்லியல் சான்றிற்கும் இடையேயுள்ள முரண்பாடு தெளிவாகிறது. மேலும் சோழர்கால நாணயங்கள் பெரும்பாலும் செப்பால் ஆனவையே. அவ்வாறே கி.மு. 3 ஆம் நூற்றாண்டைச் செர்ந்த பாண்டியரின் செப்புக்காசு ஒன்றின் பின்புறத்தில், மீன் உருவம் கோட்ருவமாகவும் முன்புறத்தில் தமிழ்-பிராமி எமுத்துப்பொறிப்பும் வரையப்பட்டுள்ளது. மேலும் மற்றொரு கொல்லிப்புறை செப்புக்காசில் ரோமானிய உருவம் கொண்ட தமிழ்-பிராமி எமுத்துப்பொறிப்பு காணப்படுகிறது. எனின் இந்தியாவில் ரோமானிய மன்னர்கள் வெளியிட்ட காசுகளுக்கு அதிக கிராக்கி இருந்துள்ளது.


அவ்வாறே சங்ககால சேர அரசர்களின் தலைநகராமாக விளங்கிய கரூரில் பல அரிய தொல்லியல் சான்றுகள் கிடைத்துள்ளன. சேரர்களின் செப்பு நாணயங்கள், அவர்களின் சமகாலத்திய ரோமானியரின் நாணயங்கள் பல கிடைத்துள்ளன. கரூருக்கு அருகில் உள்ள புகழூரில் சங்க காலத்தைச் சேர்ந்த கல்வெட்டுகள் ஏற்கனவே கண்டுப்பிடிக்கப்பட்டுள்ளன. தற்போது அக்காலத்தைச் சார்ந்தவை எழுத்துகளுடன் கூடிய முத்திரை மோதிரம் கரூரில் கிடைத்துள்ளது. இதில் காணப்படும் எழுத்துக்கள் “தமிழ் பிராமி’ எனச் சொல்லப்படும் வகையைச் சார்ந்தது. “சாத்தன சாத்தவேகி” என்று எழுதப்பட்டுள்ளது. இது கி.மு. முதல் நூற்றாண்டு அல்லது கி.பி. முதல் நூற்றாண்டைச் சார்ந்தது எனக் கருதலாம். ஐராவதம் மகாதேவனும் அவ்வாறே கருதுகிறார். சங்க இலக்கியங்களிலும் சாத்தன், கீரன், ஆதன் போன்ற பெயர்கள் பரவலாகக் காணப்படுகின்றன. குன்னக்குடி, அரச்சானூர் போன்ற ஊர்களில் காணப்படும் கல்வெட்டுகளில் ‘ஆதன்’, ‘சாத்தன்’, ‘தேவன், என்ற பெயர்கள் இடம்பெற்றுள்ளன. அதில் ஒருவன் ‘மணி வண்ணகன்’ எனக் குறிப்பிடப்படுகிறான். புகழூரிலுள்ள ஒரு கல்வெட்டு, கரூரைச் சேர்ந்த ஒரு பொன் வணிகன் சமணப்படுக்கையை தானமாகக் கொடுத்ததைக் குறிப்பிடுகிறது” (ராமன் 2008).

முடிவுரை

சங்க இலக்கியங்கள் கல்வெட்டுக்கள், நாணயங்கள் போன்றவை இருப்பினும் இவை அனைத்தும் ஓர் அனுமானத்தின் அடிப்படையில் மட்டுமே கூற இயலும். ஆகழாய்வுச் சான்றுகளோடு இலக்கியத்தை ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும் போதுதான் பழந்தமிழரின் நுண்ணிய பல்வேறு விதமான தொழில்நுட்பத்திறன்கள் வெளிச்சமிடப்படுகின்றன. சங்க இலக்கியங்களில் குறிப்பிடப்படும் பொன், காணம், காசு ஆகிய நாணயங்களின் வடிவ அமைப்பு, எடை ஆகியவை குறித்து அறிய முடியவில்லை. நாணயங்களை தங்கம், வெள்ளி, வெண்கலம், இரும்பு என அந்தந்த ஆட்சியாளரின் பொருளாதார நிலைக்கு ஏற்றவாறு அறிமுகப்படுத்தினர். அதைக் காலப்போக்கில் மேருகேற்றி அந்தந்த காலகட்டத்துக்கு ஏற்றவாறு வடிவமைத்தனர். அவ்வகையில் தொல்லில் அகழாய்வில் கிடைத்துள்ள சங்ககால நாணயங்களைக் கொண்டு பார்தோமேயென்றால் பாண்டிய மன்னர்களுடைய நாணயம் சதுர வடிவிலும், நீள் சதுர வடிவிலும் அமைந்துள்ளன. பண்டமாற்றுமுறை முடிவுக்குப்பின் சரியான மாற்றுப்பொருளாக நாணயங்கள் திகழ்கின்றன.

பயன்பட்ட நூல்கள், இணையதளங்கள்

1. ஆறுமுக சீதாராமன. 1994. தமிழகத் தொல்லியல் சான்றுகள். தொகுதி ஐ. தஞ்சாவூர்: தனலெட்சுமி பதிப்பகம்.

2. சசிவல்லி, ப. 1986. பண்டைத் தமிழர் தொழில்கள். சென்னை: உலகத் தமிழாராய்ச்சி நிறுவனம்.

3. இராசு, 2014.

4. வேங்கடச்சாமி, மயிலை. சீனி. 2011. பழங்காலத் தமிழர் வாணிகம். சென்னை: நியூசெஞ்சுரிபுக் ஹவுஸ்.

5. மணவழகன், ஆ. 2010. பழந்தமிழர் தொழில்நுட்பம். சென்னை: உலகத்தமிழாராய்ச்சி நிறுவனம்.

6. சதாசிவ பண்டாரத்தார். புறநானூற்றுச் சொற்பொழிவுகள். மதுரை: காமராசர் பல்கலைக்கழகம்.

7. சூரியராஜ், 2015. கீற்று.

8. சுப்பிரமணியன். தி. 2011. தமிழகத்தில் பெருங்கற்காலப் பண்பாடு. சென்னை: நியூ செஞ்சுரிபுக் ஹவுஸ்.

9. ஆவணம். 1 -27. 2017. தஞ்சாவூர்: தமிழ்ப்பல்கலைக்கழகம்.

*****


இது முத்துக்கமலம் இணைய இதழின் படைப்பு.

இணைய பக்க முகவரி: http://www.muthukamalam.com/essay/general/p154.html


ISSN 2454 - 1990
சிறந்த நூலாசிரியர் பரிசு

மாண்புமிகு தமிழ்நாடு முதலமைச்சர் ஜெ. ஜெயலலிதா அவர்களிடமிருந்து ‘தமிழ் விக்கிப்பீடியா’ எனும் நூலுக்காகத் தமிழ்நாடு அரசின் தமிழ் வளர்ச்சித் துறையின் சிறந்த நூலாசிரியருக்கான பரிசு மற்றும் பாராட்டுச் சான்றிதழினைப் பெறுகிறார் தேனி மு. சுப்பிரமணி (13-04-2012)






வலைப்பூவில் முத்துக்கமலம் இணைக்க...



சிரிக்க சிரிக்க
எரிப்பதா? புதைப்பதா?
அறிவை வைக்க மறந்துட்டானே...!
செத்தும் செலவு வைப்பாள் காதலி!
வீரப்பலகாரம் தெரியுமா?
உங்களுக்கு ஒண்ணுமே இல்ல...!
இலையுதிர் காலம் வராது!
கண்ணதாசனின் நகைச்சுவைகள்
குறைச்சுத்தான் எடை போடறாரு...!
அவருக்கு ஒரு விவரமும் தெரியலடி!
குனிஞ்ச தலை நிமிராத பொண்ணு...?
இடத்தைக் காலி பண்ணுங்க...!
சொறி சிரங்குக்கு ஒரு பாடல்!
மாமியாரு பச்சைக்கிளி மாதிரி!
மாபாவியோர் வாழும் மதுரை
இளைய பெண்ணைக் கட்டித் தருவீங்களா?
ஸ்ரீரங்கத்து யானைக்கு நாமம்!
அகிலாவை அபின்னு கூப்பிடுறியே...?
ஆறு தலையுடன் தூங்க முடியுமா?
கவிஞரை விடக் கலைஞர்?
பேயைப் பார்க்க ஒரு வாய்ப்பு!
கடைசியாகக் கிடைத்த தகவல்!
மூன்றாம் தர ஆட்சி
பெயர்தான் கெட்டுப் போகிறது!
தபால்காரர் வேலை!
எலிக்கு ஊசி போட்டாச்சா?
சவ ஊர்வலத்தில் எப்படிப் போவது?
சம அளவு என்றால்...?
குறள் யாருக்காக...?
எலி திருமணம் செய்து கொண்டால்?
யாருக்கு உங்க ஓட்டு?
வரி செலுத்தாமல் ஏமாற்றுவது எப்படி?
கடவுளுக்குப் புரியவில்லை...?
முதலாளி... மூளையிருக்கா...?
குட்டிக்கதைகள்
எல்லாம் நன்மைக்கே...!
மனிதர்களது தகுதி அறிய...
உள்ளங்கைகளில் ஏன் முடி இல்லை?
இனிப்புப் பேச்சில் ஏமாறலாமா?
அழுது புலம்பி என்ன பயன்?
புகழ்ச்சிக்குப் பின்னால் வருவது...?
கடவுளைக் காண உதவும் கண்ணாடி
தகுதியில்லாதவருக்கு தந்த அடைக்கலம்
உயரத்தில் இருந்தால் மதிப்பு கிடைக்குமா?
ராமன் ராவணனிடம் கேட்ட அறிவுரை?
அழியப் போவதில் ஆசை வைக்கலாமா?
கழுதைக்குக் கிடைக்குமா வாய்ப்பு?
எல்லாம் ஒரு கோவணத்துக்காக...!
சிங்கத்திற்கு வாழைப்பழம்!
வலை வீசிப் பிடித்த வேலை
சாவிலிருந்து தப்பிக்க என்ன வழி?
இறை வழிபாட்டிற்கு ஏற்ற வயது எது?
கல்லெறிந்தவனுக்கு பழமா?
சிவபெருமான் முன்பு காலை நீட்டலாமா?
வீண் புகழ்ச்சிக்கு ஆசைப்படலாமா?
ராமன் எப்படி ராமச்சந்திரன் ஆனார்?
அக்காவை மணந்த ஏழை?
சிவபெருமான் செய்த பாகப்பிரிவினை!
இராமன் சாப்பாட்டு இராமனா?
சொர்க்கத்திற்குள் நுழைய இலஞ்சம்
புண்ணிய நதிகளில் நீராடினால் போதுமா?
பயமிருப்பவன் வாழ்வில் முன்னேற முடியுமா?
தகுதி இல்லாமல் தம்பட்டம் அடித்துக் கொள்ளலாமா?
கழுதையின் புத்திசாலித்தனம்
விற்ற மரத்தைத் திருப்பிக் கேட்கலாமா?
தலைமை ஒன்றுக்கு அதிகமாக இருக்கலாமா?
சொர்க்கமும் நரகமும் எப்படிக் கிடைக்கின்றன?
திரிசங்கு சுவர்க்கம் என்று ஏன் சொல்கிறார்கள்?
புத்திசாலி வாயைத் திறக்கலாமா?
இறைவன் தப்புக் கணக்கு போடுவானா?
ஆணவத்தால் வந்த அழிவு!
சொர்க்கத்துக்கான நுழைவுச்சீட்டு
சொர்க்க வாசல் திறக்குமா...?
வழுக்கைத் தலைக்கு மருந்து
மனைவிக்குப் பயப்படாதவர்
சிங்கக்கறி வேண்டுமா...?
வேட்டைநாயின் வருத்தம்
ஆன்மிகம் - இந்து சமயம்
ஆலயத்தினுள் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய விதிகள்
தானம் செய்வதால் வரும் பலன்கள்
முருகனுக்கு காவடி எடுப்பது ஏன் தெரியுமா?
பிரதோஷம் எப்படி விஷேசமானது?
விநாயகர் சில சுவையான தகவல்கள்
சிவராத்திரி விஷேசமானது ஏன்?
முருகனுக்கு ஏன் இத்தனை பெயர்கள்?
தமிழகத்திலுள்ள நவ கைலாயங்கள்
கேரளாவின் 108 துர்க்கை கோயில்கள்
எப்படி வந்தது தீபாவளி?
தசரதனுக்கு ஏன் நான்கு பிள்ளைகள்?
ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் பூமியில் வாழ்ந்த காலம் எவ்வளவு?
ஆலயத்திற்குச் சென்று வழிபடுவது அவசியமா?
அனுமனுக்கு வடை மாலை ஏன்?
திருநீறு எங்கெல்லாம் பூசலாம்?
விநாயகருக்கு முதல் மரியாதை ஏன்?
கீதை சொல்லும் சொல்லக்கூடாத விசயங்கள்
சிவபெருமானின் 64 திருக்கோலங்கள்
முருகா என்றால் என்ன கிடைக்கும்?
குரு சீடனை ஏற்கும் தீட்சை முறைகள்
விபூதியின் தத்துவம்
கோயில்களில் பாலியல் சிற்பங்கள் ஏன்?
தீபாவளியன்று என்ன செய்ய வேண்டும்?
கிருஷ்ணர் கண்ணை மூடிக் கொண்டது ஏன்?
இறைவன் ஆடிய நடனங்கள்
யாரை வணங்கலாம்? யாரை வணங்கக் கூடாது?
செய்யக்கூடியதும் செய்யக்கூடாததும்
கணவனைக் காக்கும் சாவித்திரி நோன்பு
விநாயகர் வழிபாட்டுக்கான இலைகள்

தேனி மு. சுப்பிரமணி எழுதிய நூல்கள்

                       


இங்குள்ள படைப்புகளை வணிக நோக்கமின்றி “படைப்பாளர் பெயர் மற்றும் நன்றி: முத்துக்கமலம் இணைய இதழ்” என்று குறிப்பிட்டுப் பகிர்ந்து கொள்ளலாம்
Creative Commons License
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-ShareAlike 4.0 International License