Welcome to Muthukamalam Tamil Web Magazine...! முத்துக்கமலம் இணைய இதழ் தங்களை அன்புடன் வரவேற்கிறது...!

                1-6-2006 முதல் இணையத்தில் ஒரு இலக்கியப் படைப்பு! இது தமிழ் ஆர்வலர்களின் இலக்கியத் துடிப்பு!!            E - ISSN  2454-1990
muthukamalam muthukamalam

Content
உள்ளடக்கம்

சமையல்

பார்வையாளர்கள்
(04-12-2008 முதல்)


சிறுகதை

கனகா

முனைவர் சி.சேதுராமன்


பெரிய மாடி வீடு. அதைச் சுற்றிலும் வேப்ப மரம், மா மரம் எனப் பல வகையான மரங்கள். வீடு பார்ப்பதற்கு ரம்மியமாக இருக்கும். வீட்டின் உள்ளேயிருந்து மீன் வருவலின் வாசனையும், மீன் குழம்பின் வாசனையும் காற்றில் மிதந்து வந்து கொண்டிருந்தது. நாவில் எச்சில் ஊறியது கனகாவுக்கு.

ஞாயிற்றுக் கிழமை மதியம் வீட்டுக்கார கண்மணியக்கா மீனோ, கறியோ சமைத்தால், ஊரே மணக்கும். ஆனால், சமைத்து முடித்து வீட்டினர் சாப்பிட்ட பின்னர் கனகா சாப்பிடும் போது மணி இரண்டாகி விடும். கனகாவிற்கு கபகபவென்று பசி எடுத்தது. நினைத்தவுடன் சாப்பிடுவதற்கு, என்ன இது அவளுடைய வீடா? இப்பொழுதிருக்கிற பசிக்கு, எதையாவது தின்ன வேண்டும்போல் அவளுக்கு இருந்தது.

அவள் யாருக்கும் தெரியாமல் சிறிய தேங்காய்த் துண்டை எடுத்து மடியில் சொருகி எடுத்துக் கொண்டு வந்து, அதனைக் கொல்லைப்பக்கம் போய், வேப்ப மரத்தின் கீழ் அமர்ந்து கொண்டு தின்னத் தொடங்கினாள்.

கொல்லைப் பக்கம் முழுக்க வேப்ப மரத்தின் நிழல். பறவைகள் பழுத்த வேப்பம் பழங்களைச் சுவைத்துத் தின்று கொண்டிருந்தன. அவற்றின் எச்சம் மேலே விழாமல் இருக்க வேண்டும் என்று பார்த்துக் கொண்டே இருந்தாள் கனகா.

கனகாவுக்கு பத்து வயது. அவள் கண்மணியக்காவின் வீட்டிற்கு வேலைக்கு வரும் வரை வாய்க்கு ருசியாகச் சாப்பிட்டது கிடையாது. அவளது வீட்டில் வறுமை தாண்டவமாடியது. அதனால் அங்கு சாப்பிடுவதற்கே திண்டாட்டமாக இருந்த போது மீன் குழம்பு சாப்பிடுவதற்கு எங்கு போவது? இங்கே வந்து கொஞ்ச நாளில் நல்ல சாப்பாடு சாப்பிட்டு ருசி கண்டாயிற்று. கண்மணியக்கா தன் இரட்டைக் குழந்தைகளை கவனிக்க, தன் உறவுக்காரியான பொன்னாளின் மகளான கனகாவைக் கொண்டு வந்து வைத்திருந்தார்.



பத்து வயதுத் தன்னம்பிக்கையோடு கனகா தன் தம்பி சேகரைக் கவனிப்பது போலவே இரட்டைக் குழந்தைகளான கண்ணன், குழலி இருவரையும் கவனித்துக் கொண்டாள். அந்த அன்பிற்காகவே, கண்மணியக்காவும் கனகாவிடம் அன்போடு இருப்பாள். யாரும் கவனிக்காத போது எப்போதேனும் கனகாவுக்கு மிட்டாய் வாங்கக் கண்மணியக்காவிடமிருந்து காசும் கிடைக்கும். கண்மணியக்காவின் மாமியாரும் குழந்தைகளும் தூங்கி, கண்மணியக்காவின் கணவர் தயாளன் மாமா கடையை கவனிக்கப் போன மதியப் பொழுதுகளில், கண்மணியக்கா கனகாவுக்குப் பாடம் சொல்லிக் கொடுப்பாள்.

ஆனாலும், விழித்துக் கொண்டிருந்த போதெல்லாம் கண்மணியக்காவின் மாமியாரின் கண்கள் என்ன செய்கிறாள்? ஏது செய்கிறாள்? என்று கனகாவையே கவனித்துக் கொண்டிருக்கும். அவரால் நடக்க முடியாதென்றாலும், உட்கார்ந்த இடத்திலிருந்தே அதிகாரம் செய்து கொண்டிருப்பார். அதனால் தான், கனகா தேங்காய்த் துண்டை ரகசியமாய் எடுத்துக் கொண்டு வந்து கொல்லைப் பக்கத்தில் அமர்ந்து சாப்பிடுகின்றாள்.

தேங்காய்த் துண்டைக் கையில் மறைத்துச் சாப்பிட்டுக் கொண்டு கொல்லைப் பக்கம் இருந்தவளை, கண்மணியக்கா கூப்பிட்டாள். குழந்தைகள் கண்ணனும், குழலியும் இன்னும் தூங்கிக் கொண்டிருந்தனர். கண்மணியக்காவுக்குக் கூட மாட உதவி செய்து விட்டு, மாமியாருக்கும் தயாளன் மாமாவுக்கும் உணவு பரிமாறிய பின், கண்மணியக்கா சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்த போது, தனக்கும் உணவைத் தட்டில் போட்டுக் கொண்டாள் கனகா.

அவள் சாப்பிட்டுக் கொண்டு இருந்த போது, அவளுக்குப் புரை ஏறியது. “அம்மாதான் நினைக்கிறா அக்கா ” என்றாள் கனகா. புரை ஏறியதற்காக கனகாவின் உச்சந் தலையைத் தட்டித் தடவிக் கொடுத்த கண்மணியக்கா, “ஆமா.. கனகா உங்க அம்மா வந்து போயி ஒரு மாசமாச்சில்ல, இப்ப ஒன்னைப் பாக்க வருவாளாயிருக்கும்!” என்றாள்.

“போன வாரம் அம்மாவுக்குக் கடுதாசி போட்டேங்கா,! நாளைக்கி, இல்ல நாள மக்கா நாளு அம்மா வந்திடும் பாரேன்!” என்றாள் கனகா.

சாப்பிட்டு விட்டு, சாப்பிட்ட இடங்கள், சமையலறை எல்லாம் துப்புரவு செய்து நிமிரும் போது, குழந்தைகள் விழித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். தயாளன் மாமா வண்டியை எடுத்துக் கொண்டு கடைக்குப் போகிறேன் என்று கிளம்பி விட்டார்.



குழந்தைகளுக்குச் சாப்பாட்டைக் கொடுத்து விளையாட்டு காட்டிக் கொண்டிருக்கும் போது மணி நான்கு. ஆணும் பெண்ணுமாய் இரட்டைக் குழந்தைகள் என்றாலும், பெரியவள் குழலி துறுதுறு என்று ஓடிக் கொண்டிருந்தாள். அக்கா பின்னாலேயே சின்னவன் கண்ணன் “ஏ..ஹேய்…” என்று கத்திக் கொண்டே ஓடுவான். அவர்களைப் பார்த்துக் கொள்வதுதான் கனகாவின் வேலை. ஊரில் தம்பி சேகரை அவள்தான் பார்த்துக் கொள்வாள். அவள் பள்ளிக்கூடத்தில் படிக்கும் போது, வகுப்புத் தலைவி என்று கனகாவைத் தான் லெட்சுமி டீச்சர் சொல்லுவார்? வகுப்பில் அத்தனை குழந்தைகளையும் அமைதிப்படுத்திச் சிரிக்க வைத்துக் கொண்டிருப்பதும் கனகாவுக்கு எளிதாய்த் தான் இருந்தது.

வாயிலில் ஏதோ சத்தம் கேட்க எட்டிப் பார்த்தாள் கனகா. ஊரிலிருந்து கண்மணியக்காவின் சித்தி மனோகரி வந்திருந்தார். அவளைப் பார்த்த கனகா பேயறைந்தாற் போன்று ஆகிவிட்டாள். கனகா மனதிற்குள்ளேயே,‘‘போச்சுடா, இந்தம்மா வந்துட்டாங்க. இனி என்ன சும்மா ஒரு நிமிஷம் இருக்க விடமாட்டாங்க. அத எடு, இத எடு, அங்கே போ, இங்கே போ என்று வேலை சொல்லிக்கிட்டே இருப்பாங்க’ என்று நினைத்துக் கொண்டாள்.

கண்மணியக்கா ஊரிலிருந்து வந்திருந்த சித்தி கண்மணியக்காவிடம், ‘‘ ஆமாடி கண்மணி போன தடவ வந்தபோதே கேக்கனுமின்னு நெனச்சேன். இந்தப் புள்ள யாரு?’’ என்று என்னைச் சுட்டிக் காட்டிக் கேட்டார்.

அதற்குக் கண்மணியக்கா, “அதுவா சித்தி, நானே சொல்லலாம்னு நெனச்சேன். மறந்து தொலைச்சிட்டேன். அது நம்ம சொந்தக்காரப் பொண்ணு பொன்னா இருக்கால்ல. அவ மக. பேரு கனகா. என்னோட மாமியார் இப்பிடி நடமாட்டம் இல்லாம இருக்காங்களேன்னுட்டு அவங்களை நான் பார்த்துக்கிறேன். என்னோட இந்த ரெட்டைப் புள்ளங்கள கவனிக்க வேணாமா? அதுக்குத் தான் குழந்தைகளைப் பாத்துக்க கனகாவ நான் கூட்டியாந்து வச்சிருக்கேன். பாவம் சித்தி. கனகாவோட அப்பா செத்துப் போயிட்டாரு. அவங்களுக்கு வேற வழி இல்லை. பரம ஏழைங்க, ஏதோ, நம்மளோட இருந்துகிட்டு நம்ம வீட்டுல உள்ளதத் தின்னுட்டுப் போவட்டும்…” என்றாள்.



சித்தி மனோகரி, குரல் தழைத்து, “ஏன்டி இந்தப் பிள்ளைக்குக் கை நீளாதுள்ள? இந்தக் காலத்துல அது தாண்டி ரொம்ப முக்கியம்” என்றவள் மேலும் கண்மணியக்காவிடம் ரகசியமான குரலில், “ஏன்டி கண்மணி இவளுக்குப் பத்து வயசாவது இருக்கும் போலிருக்கே. ஆத்தி… இவ இன்னும் கொஞ்ச நாளில வயசுக்கு வந்துடுவாளே. அதுவேற உனக்கு இன்னொரு கஷ்டம்ல. இங்க பாருடி புரியாதவளே. ஒனக்கு ஒண்ணு சொல்றேன் கேட்டுக்கோ. இவளை ஒடனே ஊருக்கு அனுப்பிச்சிட்டு, வேற யாராச்சும் நாப்பது வயசுக்கு மேல இருக்காங்களான்னு பாரு. ஒன்னால முடியலன்னாச் சொல்லு. எனக்குத் தெரிஞ்ச வயசானவங்க வரேன்னு சொல்றாங்க! நான் வரச்சொல்றேன். என்ன வரச்சொல்லவாடி”, என்றார்.

கனகாவுக்கு இது காதில் விழாமல் இல்லை. சித்தி மனோகரி ஏதாவது குற்றம் கண்டுபிடித்துக் கொண்டே இருப்பாள். அதனால், சித்தி ஏவுகிற வேலைகளைச் செய்தாலும், கனகா கொஞ்சம் மெதுவே தான் செய்வாள். அந்தக் கோபம் சித்தி மனோகரிக்கு. அது மட்டுமா? தான் சொல்லி வைத்திருந்த பெண்ணை இங்கே வீட்டு வேலைக்கு வைத்திருந்தால், இன்னும் கண்மணியின் வீட்டு விஷயங்களைத் தெளிவாய்த் தெரிந்து கொள்ளலாம். இந்த கனகா வாயைத் திறந்து வீட்டு விஷயங்களைச் சொல்லவே மாட்டேங்கறாளே? எமகாதகி..என்ற ஆதங்கம்தான் அவள்மீது இப்படிக் கோபமாக மாறியது. சித்தி மனோகரிக்கு யார் நிம்மதியாக வாழ்ந்தாலும் பொறாமையாக இருக்கும். கண்மணி குடும்பத்தில் எதையாவது சொல்லி குழப்பத்தை ஏற்படுத்த நினைத்தாள். ஜம்பம் சாயவில்லை. அதனால்தான் கனகாவின் மூலம் குழப்பத்திற்குத் தயாரானாள். இதனைக் கண்மணியால் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை.



சித்தி மனோகரிதான் அப்படி என்றால், கனகாவுக்கு இந்தச் சித்தி பற்றியும் மாமியார்ப் பாட்டியின் அதிகாரம் பற்றியும் சொல்ல நிறையக் குறைகள் இருந்தன. அந்தக் குறைகளை, மாதந்தோறும் வரும் அம்மாவிடம் சொன்னால், “எவடி இவ..ஒனக்கு ஒண்ணும் தெரியாதுடி கனகா. நீயி சின்னப்புள்ள. கண்மணி நம்ம கஷ்டத்தப் போக்க வந்த மகாலெட்சுமிடி. மற்றவங்க என்ன சொன்னாலும் நீ கவலப் படாத. கண்மணி மகராசிடி. அவ ஒன்ன வேலைக்கு வச்சி சாப்பாடு போட்டு மாசா மாசம் பணம் கொடுக்கிறாங்க. சும்மாருடி” என்று அடக்கி விடுகிறாள்.

பழைய நினைவில் இருந்த கனகாவை, “ஏண்டி கனகா, உங்கம்மா வந்திட்டா பாரு” என்ற சித்தி மனோகரியின் கர்ஜனைக் குரல் நிஜ உலகத்திற்குத் திருப்பியது. மேலும், ‘‘ஏன்டி. உங்கம்மா மாசா மாசம் டாண்ணு இங்க பணம் வாங்க வந்திடுவாளாக்கும்” என்று குத்தலாகப் பேசியும் தனது பேச்சை முடித்துக் கொண்டாள் சித்தி மனோகரி. அவளுடைய திருப்தி அவளுக்கு. இதற்குக் கனகாவிடம் இருந்து பதில் வரப் போவதில்லை என்றாலும், இவர்களுக்கு ஏழைகளைத் தாழ்த்திப் பேசுவதில் ஏதோ சுகம் இருக்கத் தான் செய்யும்! என்று கனகா நினைத்துக் கொண்டாள்.

கனகா எட்டிப் பார்த்தாள். நிசமாகத் தான் அம்மா வந்திருந்தாள். அம்மாவின் வலது மூக்குத்தி ஓட்டையில் மூக்குத்தி இல்லாமல், ஒரு ஈர்க்குச்சி இருந்தது. அது அவளுக்கு நன்றாக இல்லை என்றாலும் அந்த குச்சியும் மின்னுவது போல் அம்மாவின் முகத்தில் ஒரு பொலிவு. அம்மா ஒரு சின்னப் பையைச் சுற்றிக் கையில் வைத்திருந்தாள்.

எப்போதும் அதில் கடலை மிட்டாயும் கொய்யாக் காய்களும் இருக்கும். அம்மா பின்னால் வந்திருந்த தம்பி சேகர் எட்டிப் பார்த்தான். எப்போதுமே வராத சேகர் இன்று வந்ததும், இத்தனை நாள்கள் அவனைப் பார்க்காத பாசம் பொங்கியது கனகாவுக்கு. கனகாவுக்கு ஐந்து வயதாயிருக்கும் போது பிறந்த பிள்ளை. அவள் மடியில் மூத்திரம் பெய்து, அழுது அழிச்சாட்டியம் செய்து வளர்ந்தவன். போன வருடம் தீவாளிக்கு அம்மா கூட்டி வந்திருந்தாள். அப்புறம் அவனை இப்போது தான் பார்க்கிறாள் கனகா.

“சேகரு…!” என்று அன்பொழுகக் கத்தி விட்டாள் கனகா. பொன்னாவைப் பார்த்த சித்தி மனோகரி, “ஹும்… ஏம்..பொன்னா..இப்படித்தான் மாசா மாசம் வந்து காச வாங்கிட்டுப் போவியாக்கும்?” என்றாள்.

அதற்கு “ம்..” என்று மட்டும் சித்தியை ஏறெடுத்தும் பார்க்காமல் சொன்ன அம்மா, கனகாவைப் பார்த்து, “ஏம்மா கனகா, சேகரப் பாக்கணும்னு சொல்லிட்டே இருந்தியே, அது தான் கூட்டிட்டு வந்தேன்” என்றாள். பின்னர் கனகாவின் அம்மா என்ன நினைத்தாளோ தெரியவில்லை, சித்தி மனோகரியின் காதில் விழுவது போல, “பக்கத்து வீட்டம்மாவும் திருவிழாக்கு ஊருக்குப் போறேன்னு சொல்லிச்சு. எங்கிட்டு விடறது சேகர? அதாங் எங்கூடக் கூட்டிட்டு வந்தேன்” என்று சத்தமாகச் சொன்னாள்.

சித்தி மனோகரி முகவாயைத் தோளில் இடிக்காத குறையாக சிணுங்கிக் கொண்டே வீட்டினுள் சென்றார். கண்மணியக்கா கனகாவின் அம்மா பொன்னாவைப் பார்த்து, “இதுக்கெல்லாம் போயிக் கோவிச்சிக்காதிங்க அத்தே, சித்தி பத்தித் தான் தெரியுமில்லே? இந்தா கனகா, அம்மாவுக்கு காபியக் கலந்து கொடு. பொன்னாத்தே, காபிய எடுத்திட்டு பின்னால போயி கனகாவோடப் பேசிக்கிட்டே குடிச்சிக்கிட்டு இருங்க… இந்தா வர்றேன்” என்றாள், கண்ணால் சித்தியைச் சுட்டிக் காட்டியபடி.



கனகா, தன் அம்மாவுக்குக் காபியைக் கலந்து கொடுப்பதற்குள், “காபி க்ளாஸ் ஏன் இம்புட்டு பெரிசா இருக்கு கண்மணி? ஏன்டி கனகா, இத்தனை சக்கரையா போடுவ ஒங்கம்மாவுக்கு” என்று ஒவ்வொன்றுக்கும், சித்தி மனோகரி நாட்டாமை செய்தார். அவசரமாய் காபியை எடுத்து வந்த கனகா, குழந்தைகள் அருகில் அமர்ந்திருந்த கண்மணியக்கா முகத்தைப் பார்த்தாள். அதைப் பார்த்துச் சிரித்த கண்மணியக்கா, உள்ளே திரும்பி, “பாருங்க சித்தி, கனகா தன் அம்மாவுக்கு காபி கொடுக்கக் கூட யோசிக்குது!” என்று சொல்லிவிட்டு, கண்மணியக்கா தன் வாயில் விரலால் ‘சத்தம் போடாதே’ என்று காட்டி, கொல்லைப் பக்கம் கனகாவைப் போகுமாறு கூறினாள்.

கொல்லைப் பக்கம் கனகா கொடுத்த காபியைக் குடித்துக் கொண்டே அவளது அம்மா, அத்தை இறந்து போன விஷயத்தைக் கனகாவிடம் சொன்னாள். அம்மாவின் அண்ணன் மனைவி இறந்து விட்டார். அம்மாவை வந்து தன் குடும்பத்தைக் கவனிக்கும்படி மாமா கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறார். அம்மா கனகாவையும் கையோடு அழைத்துச் செல்வதற்காக வந்திருக்கிறார். பொன்னாள் தனது மகளைத் தன்னுடன் வா என்று கூப்பிட்டாள்.

அதற்குக் கனகா, “அம்மா, மாமா குடிச்சிட்டு வந்திச்சின்னா எல்லாரையும் அடிக்கும். நான் வரல” என்றாள். அத்தை இருந்த வரை, அம்மாவும் அத்தையும் சண்டை போடுவார்கள். மாமா குடித்து விட்டு ரோட்டில் கத்திக் கொண்டிருப்பார். இந்த கூப்பாட்டில், மாமாவின் மகள்கள் இருவரும் பேன் பார்த்துக் கொண்டும், சினிமாப் பாட்டு பாடிக் கொண்டும் சிரித்துக் கொண்டும் இருப்பார்கள். கனகா போனால் கேலிப் பேச்சு தான் இருக்கும். ” என்று கனகா மறுத்துப் பேசியதும், பொன்னாவிற்குக் கோபம் பொத்துக் கொண்டு வந்தது. கடுப்புடன், “அடச்சீ நாயே!, எச்சிக்கல இல்ல தின்னுட்டு இருக்கே இங்கே? வாடி என்னோட. ஓம்மாமா சம்பளத்தை எங்கையில குடுத்திடுவேன்னு சொல்லியிருக்கு. அவரு புள்ளங்க, நீங்க எல்லாம் நல்லா சாப்பிட்டு இருப்பீங்க. தங்கம்ல நீயி வந்துருத்தா?” என்றாள் அம்மா.

‘‘அம்மா, சும்மா பொய் சொல்லாதே நீயி. அத்தைக்கும் ஒனக்கும் சண்டை வந்திட்டே இருந்ததாலே தான் அந்தப் பக்கமே போவாம இருந்தே. இப்ப அத்தை பொண்ணுங்க சும்மா விட்டுருமா? எப்ப பாரு என்ன கேலி பண்ணிக்கிட்டே இருக்கும்…. இங்கிட்டாவது ஒழைச்ச காசுக்கு சாப்பிடுறேன். கண்மணியக்கா மிச்ச காச ஒனக்கு அனுப்பிடுது… நீ பாட்டுக்கு மாமா வீட்டுக்குப் போ. சேகர அழைச்சிட்டுப் போ. நா இங்கியே இருக்கேன். கண்மணியக்கா எனக்குப் படிப்பெல்லாம் சொல்லிக் கொடுக்குதும்மா”. என்றாள் கனகா.

காபியை கடகடவென்று குடித்த அம்மா, அதே வேகத்தில் கோபத்துடன் கனகாவை ஓங்கி ஓர் அறை அறைந்தாள். “கேடு கெட்ட சிறுக்கி. எனக்கே புத்தி சொல்றியா நீயி?” என்றாள்.

கனகாவுக்கு அழுகையாக வந்தது. அப்பா இறந்து போகாமல் இருந்திருந்தால், இப்போது ஐந்தாம் வகுப்புப் படித்திருக்கலாம். அப்பா கையைப் பிடித்துக் கொண்டு கோயிலுக்குப் போகலாம். அப்பா தூக்கி விட, கொய்யாக்காய் பறிக்கலாம். எல்லாம் இல்லாமல் போய் விட்டது. அம்மா எப்போதும் அடிப்பவள். அம்மா அடிக்கிற வலி இந்த கண்மணியக்காவின் வீட்டுக்கு வந்ததிலிருந்து இல்லை என்றாலும், சமாதானப்படுத்த அப்பா இல்லை என்று தான் அழுகை பொங்கிற்று கனகாவுக்கு.



சித்தி மனோகரி தன் பருத்த உடம்பைத் தூக்கிக் கொண்டு கொல்லைப் பக்கமே வந்து விட்டார். “ஏண்டி கனகா அழுவுற? அங்க கண்மணி உங்கம்மாவக் கூப்பிட்டுச் சோத்தப் போடுன்னு சொல்லுது. இங்க வந்து என்னடி பண்ணிக்கிட்டு இருக்க? இத்தனை பாசமா பெத்தவுககூட இருக்கமாட்டாக. ஏன்டி…ஒங்க அம்மா கிட்ட என்னத்தச் சொல்லி ஒப்பாரி வக்கிறே? நீ என்னடி நீலிக்கண்ணீர் விடறியா? இல்ல என்னைப் பத்தி கொற சொல்லிட்டிருக்கியா?” என்றாள்.

அதைக் கேட்ட பொன்னா சித்தி மனோகரியின் குரலை விட எதிர்த்துக் கத்தத் தொடங்கி விட்டாள். அதனைக் கண்ட சித்தி “ஏண்டி எங்கிட்டியே மாய்மாலம் போடறியா” என்று சொல்ல, கனகாவுக்கு இன்னும் அழுகை தாங்கவில்லை. “என்ன ஆச்சு?” என்று கேட்டவாறே கண்மணியக்கா உள்ளிருந்து ஓடி வந்தாள்.

கனகா விக்கியவாறே, “அம்மா என்னைய ஊருக்குக் கூட்டிட்டுப் போறேன்னு சொன்னிச்சு, அதான் அழுதேன்” என்றாள். சொல்லி முடிக்கும் முன் அம்மா ‘ணங்’ என்று தலையில் குட்டினாள். ”ஆமாண்டி, என்னயப் போய்க் குத்தஞ் சொல்லு. இதோ பெரிய மனுசங்க நம்ம சொந்தக்காரங்கன்னு நெனச்சு இங்க வந்துட்டேன். அவங்க பேசுற பேச்செல்லாம் மரியாதையாவா இருக்கு?” என்று இரைந்தாள் அம்மா. கனகாவோடு சேகரும் இப்போது சேர்ந்து அப்போது அழ ஆரம்பித்தான்.

சித்தி மனோகரி “பாத்துக்கடி” என்று கண்மணியைப் பார்த்துக் கூறிவிட்டு வீட்டின் உள்ளே போய், படுத்திருந்த கண்மணியின் மாமியாரிடம் “சம்பந்தி, இந்த மாய்மாலத்துக்குத் தான் அப்பவே நாஞ் சொன்னேன்” என்று குறை சொல்லிக் கொண்டிருந்தது பின்னால் கேட்டது.

‘‘பொன்னாத்தே இதுக்குத்தான் ஒங்களை சாப்பிடக் கூப்பிட்டேன். சேகரு சின்னப் பையன் சாப்பிடட்டும். அப்புறம் எல்லாம் நிதானமாப் பேசுவோம்” என்றாள் கண்மணியக்கா.

கனகா சட்டையில் கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டாள். கண்மணியக்கா எப்படியும் இந்தச் சிக்கலிலிருந்து தன்னைத் தப்ப வைத்து விட்டால் பரவாயில்லை என்று தோன்றியது.

கனகா உள்ளே போய் கையைக் கழுவிக் கொண்டு, சேகருக்குப் பாத்திரத்தில் சோற்றை எடுத்து வைத்தவள், ஒரு பிடி வெந்த பருப்பைக் குழந்தைகளுக்குப் பிசைவது போல் எடுத்து சோற்றின் மேல் வைத்துக் கொண்டாள். வைத்த அடுத்த நிமிடம், கன்னம் எரிந்தது. கீழே பாத்திரத்தில் பருப்பும் சாதமும் விழுந்து கிடந்தது.

சித்தி மனோகரி எட்டு ஊருக்குக் கேட்பது போல், “ஏண்டி, உங்கப்பன் வீட்டுச் சொத்தாடி? நானும் அப்பதே புடிச்சிப் பார்த்திட்டிருக்கேன். காபி என்னவோ சொம்பு காபி கலக்குறே, சக்கரைய அள்ளிப் போட்டு உங்க அம்மாவுக்குக் கொடுக்கறே. சக்கரை, பாலு, பருப்பு விக்கிற விலையில வந்தவங்களுக்கு எல்லாம் கொடுத்தா கட்டுமாடி” என்று கத்தினாள்.

அதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த கனகாவின் அம்மா கொல்லையிலிருந்து வேக வேகமாக வந்தாள். ‘‘இதப்பாரு, இதுக்குத் தான் கனகா ஒன்கிட்ட சொன்னேன், எச்சிக்கலை சாப்பாடு மாரியில்ல இந்தப் பெரியம்மா பேசுறாங்க. எம்முன்னாலயே அடிக்க கை ஓங்கினா, நா இல்லாதப்போ என்ன செய்யிறீங்களோ?” என்று சத்தம் போட்டுக் கோபமாகக் கூறிவிட்டு வாசல் பக்கம் விடுவிடென்று கனகாவின் அம்மா போனாள்.

அங்கு ரோட்டில் கிடந்த மண்ணை, கையில் அள்ளி வாரி இறைத்தாள். “நீங்க நல்லா இருப்பீங்களா? சின்னப் புள்ள, பொம்பிளைப் புள்ளைய நம்பித் தானே விட்டுட்டுப் போவுறது? இப்படிக் கொடுமைப் படுத்தறீங்களே? இது ஒங்களுக்கே நல்லாருக்கா? ஏழைபாழைங்கன்னா ஒங்களுக்கு இளப்பமாப் போச்சா?” என்று சத்தம் போட்டுக் கொண்டே மண்ணை வாரி இறைத்து அந்தக் கைகளாலேயே கண்களைத் துடைத்து கொண்டாள்.

அவளது செய்கையால், அவளின் சுருண்ட முடி, முடிந்து வைத்திருந்த சிறு கொண்டையிலிருந்து அவிழ்ந்து விழுந்தது. கோபம் வந்துற்ற பத்ரகாளிபோன்று தலைவிரி கோலமாகக் கனகாவின் அம்மா வாசலில் நின்று கொண்டிருந்தாள்.

கனகாவுக்கு இது பிடிக்கவில்லை. பூமி பிளந்து சீதை மறைந்து போனது போன்று தானும் காணாமல் போய்விட மாட்டோமா? என்று இருந்தது. சுற்று முற்றும் இருப்பவர்கள் எல்லாரும் வாசலில் வந்து நின்று வேடிக்க பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். கனகா கண்மணியக்காவைத் திரும்பிப் பார்த்தாள். கனகா பார்க்கிறாள் என்று தெரிந்தும், கண்மணியக்கா அவளைப் பார்ப்பதைத் தவிர்த்தாள். கண்மணியக்காவின் முகத்தில் இருந்த அயர்ச்சியைப் பார்த்ததும் இனி இதற்கு ஒரே ஒரு முடிவு தான் என்று கனகாவிற்குத் தோன்றியது. கனகா ஒரு தீர்க்கமான முடிவுடன் வேகமாக உள்ளே போய் தன் துணிமணிகளை எல்லாம் எடுத்து வந்தாள். துணிகளில் பாதி கண்மணியக்கா கொடுத்தது. அவற்றை கைகளில் வைத்துக் கொண்டு கனகா கண்மணியக்காவைப் பார்த்தாள். “போடி வக்கத்த நாயே. இனியும் ஒரு நொடிப் பொழுது கூட இங்க நீ இருக்கக் கூடாது. ஓந்துணிமணி ஒண்ணும் இங்க இருக்கப் படாது. கிளம்பு” என்றாள் சித்தி மனோகரி.

சேகர் அம்மாவின் கைகளைக் கெட்டியாகப் பிடித்துக் கொண்டிருந்தான். இருவரும் வீட்டுக்குள் வந்திருந்தனர். “இந்தாம்மா ரொம்பப் பேசாதீங்க. எங்களுக்கும் ரோஷம் மானம், சூடு, சொரணையெல்லாம் இருக்கு. நாங்க ஒண்ணும் சொரண கெட்டுப் போகலை. என்னமோ பெரிசா பேசிக்கிட்டே போறே. நீங்க எங்களுக்குக் கொடுக்க வேண்டிய பணத்தை இப்பவே பைசல் பண்ணிருங்க. கூட ஆயிரம் ரூவாய சேர்த்துக் கொடுங்க. நீங்க அடிச்ச அடிக்கு டாக்டர் கிட்ட தா கூட்டிட்டுப் போவணும்” என்றாள் கனகாவின் அம்மா.

கண்மணியக்கா எதுவும் பேசவில்லை. விக்கித்துப் போய் நின்றாள். அவள் தனது சித்தியின் உள்நோக்கம் அறியாதவளாக, கனகாவை நேராகப் பார்க்காமலே கோபம் தலைக்கேற, “எல்லாம் தெரியும். சொந்தக்காரங்கன்னு கொண்டாந்து வச்சது ஏந் தப்புத்தான். இனி எதுவும் பேசப்புடாது. ஒடனே நீங்க கிளம்புங்க” என்று வெட்டு ஒன்று துண்டு இரண்டாகப் பேசிவிட்டாள். பேசியதோடு மட்டுமல்லாது கனகத்தின் அம்மா கேட்ட இரண்டாயிரம் ரூபாயையும் கொடுத்து விட்டாள்.

தன்னை இழுத்துப் பிடித்த அம்மாவின் கைகளை உதறிவிட்டு தன் தம்பி சேகரின் கைகளைக் கெட்டியாகப் பிடித்துக் கொண்டாள் கனகா. எப்படியெல்லாம் தான் கனவு கண்டோம். அதை இந்த கண்மணியக்காவின் சித்தியும், தன் அம்மாவும் குழி தோண்டிப் புதைத்து விட்டார்களே! அடக் கடவுளே! எல்லாம் ஏந் தலையெழுத்து. யாரைப் போயிக் கொறைப் பட்டுக்க முடியும். அம்மா புரியாதவளா இருக்கிறாள். கண்மணியக்காவின் சித்தியோ என்னை வீட்டை விட்டு விரட்ட வேண்டுமென்று மெனக்கெட்டுக்கிட்டு இருக்கிறாள். இது தெரியாத அம்மா தேவையின்றி வார்த்தைகளைக் கொட்டிவிட்டாள். பாவம் கண்மணியக்கா. ஏதும் புரியாமல் என்னைப் போன்றே இருந்து விட்டாள். என்ன செய்வது? என்று எண்ணியவாறு, நடந்து கொண்டே,

‘‘கடவுளே! கண்மணியக்காவும் அவுங்க வீட்டுல உள்ளவங்களும் நல்லா இருக்கணும். அம்மாவுடைய சாபமெல்லாம் பலிக்கக் கூடாது’’ என்று கனகா மனதிற்குள் கடவுளிடம் வேண்டிக் கொண்டாள். மேலும் கடவுளிடம் மாமா வீட்டுக்கருகில் ஒரு கண்மணியக்கா தனக்குக் கிடைக்க வேண்டும் என்றும் சேர்த்து வேண்டிக் கொண்டாள். அவளது எண்ணம் நிறைவேறும் என்பதைப் போன்று அருகிலுள்ள கோவிலின் மணி கணகணவென்று ஒலித்தது.

*****


இது முத்துக்கமலம் இணைய இதழின் படைப்பு.

இணைய பக்க முகவரி: http://www.muthukamalam.com/story/shortstory/p165.html


  2020
  2019
  2018
  2017
சிறந்த நூலாசிரியர் பரிசு

மாண்புமிகு தமிழ்நாடு முதலமைச்சர் ஜெ. ஜெயலலிதா அவர்களிடமிருந்து ‘தமிழ் விக்கிப்பீடியா’ எனும் நூலுக்காகத் தமிழ்நாடு அரசின் தமிழ் வளர்ச்சித் துறையின் சிறந்த நூலாசிரியருக்கான பரிசு மற்றும் பாராட்டுச் சான்றிதழினைப் பெறுகிறார் தேனி மு. சுப்பிரமணி (13-04-2012)



வலையொளிப் பதிவுகள்
  பெரியார் சொல்லும் திராவிடத் திருமணங்கள்

  எம்.ஜி.ஆர் நடித்த திரைப்படங்கள்

  சைனிக் பள்ளி சேர்க்கைக்கான நுழைவுத்தேர்வு

  கௌரவர்கள் யார்? யார்?

  தமிழ் ஆண்டுப் பெயர்கள்

  பிள்ளையார் சுழி வந்தது எப்படி?

  வருவது போவது, வந்தால் போகாது, போனால் வராது...?

  பண்டைய படைப் பெயர்கள்

  ஸ்ரீ அன்னை உணர்த்திய மலர்கள்

  மாணவன் எப்படி இருக்க வேண்டும்?

  மரம் என்பதன் பொருள் என்ன?

  நீதி சதகம் கூறும் நீதிகள்

  மூன்று மரங்களின் விருப்பங்கள்

  மனிதன் கற்றுக் கொள்ள வேண்டிய குணங்கள்

  மனிதனுக்குக் கிடைத்த கூடுதல் ஆயுட்காலம்

  யானை - சில சுவையான தகவல்கள்

  ஒரு இரவுக்குள் நாலு கோடி பாடல்

  புகழ்ச்சிக்குப் பின்னால் வருவது...?

  நான்கு வகை மனிதர்கள்

  தேனி எஸ். மாரியப்பன் சிரிப்புகள் - I

  மாபாவியோர் வாழும் மதுரை

  கிருபானந்த வாரியார் பொன்மொழிகள் - I

  தமிழ்நாட்டு மக்களுக்கு ஒன்னு வைக்க மறந்துட்டானே...?

  குபேரக் கடவுள் வழிபாட்டு முறை

  மூன்று வகை மனிதர்கள்

  உலக மகளிர் நாள் விழா - முத்துக்கமலம் உரை






வலைப்பூவில் முத்துக்கமலம் இணைக்க...



சிரிக்க சிரிக்க
எரிப்பதா? புதைப்பதா?
அறிவை வைக்க மறந்துட்டானே...!
செத்தும் செலவு வைப்பாள் காதலி!
வீரப்பலகாரம் தெரியுமா?
உங்களுக்கு ஒண்ணுமே இல்ல...!
இலையுதிர் காலம் வராது!
கண்ணதாசனின் நகைச்சுவைகள்
குறைச்சுத்தான் எடை போடறாரு...!
அவருக்கு ஒரு விவரமும் தெரியலடி!
குனிஞ்ச தலை நிமிராத பொண்ணு...?
இடத்தைக் காலி பண்ணுங்க...!
சொறி சிரங்குக்கு ஒரு பாடல்!
மாமியாரு பச்சைக்கிளி மாதிரி!
மாபாவியோர் வாழும் மதுரை
இளைய பெண்ணைக் கட்டித் தருவீங்களா?
ஸ்ரீரங்கத்து யானைக்கு நாமம்!
அகிலாவை அபின்னு கூப்பிடுறியே...?
ஆறு தலையுடன் தூங்க முடியுமா?
கவிஞரை விடக் கலைஞர்?
பேயைப் பார்க்க ஒரு வாய்ப்பு!
கடைசியாகக் கிடைத்த தகவல்!
மூன்றாம் தர ஆட்சி
பெயர்தான் கெட்டுப் போகிறது!
தபால்காரர் வேலை!
எலிக்கு ஊசி போட்டாச்சா?
சவ ஊர்வலத்தில் எப்படிப் போவது?
சம அளவு என்றால்...?
குறள் யாருக்காக...?
எலி திருமணம் செய்து கொண்டால்?
யாருக்கு உங்க ஓட்டு?
வரி செலுத்தாமல் ஏமாற்றுவது எப்படி?
கடவுளுக்குப் புரியவில்லை...?
முதலாளி... மூளையிருக்கா...?
குட்டிக்கதைகள்
எல்லாம் நன்மைக்கே...!
மனிதர்களது தகுதி அறிய...
உள்ளங்கைகளில் ஏன் முடி இல்லை?
இனிப்புப் பேச்சில் ஏமாறலாமா?
அழுது புலம்பி என்ன பயன்?
புகழ்ச்சிக்குப் பின்னால் வருவது...?
கடவுளைக் காண உதவும் கண்ணாடி
தகுதியில்லாதவருக்கு தந்த அடைக்கலம்
உயரத்தில் இருந்தால் மதிப்பு கிடைக்குமா?
ராமன் ராவணனிடம் கேட்ட அறிவுரை?
அழியப் போவதில் ஆசை வைக்கலாமா?
கழுதைக்குக் கிடைக்குமா வாய்ப்பு?
எல்லாம் ஒரு கோவணத்துக்காக...!
சிங்கத்திற்கு வாழைப்பழம்!
வலை வீசிப் பிடித்த வேலை
சாவிலிருந்து தப்பிக்க என்ன வழி?
இறை வழிபாட்டிற்கு ஏற்ற வயது எது?
கல்லெறிந்தவனுக்கு பழமா?
சிவபெருமான் முன்பு காலை நீட்டலாமா?
வீண் புகழ்ச்சிக்கு ஆசைப்படலாமா?
ராமன் எப்படி ராமச்சந்திரன் ஆனார்?
அக்காவை மணந்த ஏழை?
சிவபெருமான் செய்த பாகப்பிரிவினை!
இராமன் சாப்பாட்டு இராமனா?
சொர்க்கத்திற்குள் நுழைய இலஞ்சம்
புண்ணிய நதிகளில் நீராடினால் போதுமா?
பயமிருப்பவன் வாழ்வில் முன்னேற முடியுமா?
தகுதி இல்லாமல் தம்பட்டம் அடித்துக் கொள்ளலாமா?
கழுதையின் புத்திசாலித்தனம்
விற்ற மரத்தைத் திருப்பிக் கேட்கலாமா?
தலைமை ஒன்றுக்கு அதிகமாக இருக்கலாமா?
சொர்க்கமும் நரகமும் எப்படிக் கிடைக்கின்றன?
திரிசங்கு சுவர்க்கம் என்று ஏன் சொல்கிறார்கள்?
புத்திசாலி வாயைத் திறக்கலாமா?
இறைவன் தப்புக் கணக்கு போடுவானா?
ஆணவத்தால் வந்த அழிவு!
சொர்க்கத்துக்கான நுழைவுச்சீட்டு
சொர்க்க வாசல் திறக்குமா...?
வழுக்கைத் தலைக்கு மருந்து
மனைவிக்குப் பயப்படாதவர்
சிங்கக்கறி வேண்டுமா...?
வேட்டைநாயின் வருத்தம்
ஆன்மிகம் - இந்து சமயம்
ஆலயத்தினுள் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய விதிகள்
தானம் செய்வதால் வரும் பலன்கள்
முருகனுக்கு காவடி எடுப்பது ஏன் தெரியுமா?
பிரதோஷம் எப்படி விஷேசமானது?
விநாயகர் சில சுவையான தகவல்கள்
சிவராத்திரி விஷேசமானது ஏன்?
முருகனுக்கு ஏன் இத்தனை பெயர்கள்?
தமிழகத்திலுள்ள நவ கைலாயங்கள்
கேரளாவின் 108 துர்க்கை கோயில்கள்
எப்படி வந்தது தீபாவளி?
தசரதனுக்கு ஏன் நான்கு பிள்ளைகள்?
ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் பூமியில் வாழ்ந்த காலம் எவ்வளவு?
ஆலயத்திற்குச் சென்று வழிபடுவது அவசியமா?
அனுமனுக்கு வடை மாலை ஏன்?
திருநீறு எங்கெல்லாம் பூசலாம்?
விநாயகருக்கு முதல் மரியாதை ஏன்?
கீதை சொல்லும் சொல்லக்கூடாத விசயங்கள்
சிவபெருமானின் 64 திருக்கோலங்கள்
முருகா என்றால் என்ன கிடைக்கும்?
குரு சீடனை ஏற்கும் தீட்சை முறைகள்
விபூதியின் தத்துவம்
கோயில்களில் பாலியல் சிற்பங்கள் ஏன்?
தீபாவளியன்று என்ன செய்ய வேண்டும்?
கிருஷ்ணர் கண்ணை மூடிக் கொண்டது ஏன்?
இறைவன் ஆடிய நடனங்கள்
யாரை வணங்கலாம்? யாரை வணங்கக் கூடாது?
செய்யக்கூடியதும் செய்யக்கூடாததும்
கணவனைக் காக்கும் சாவித்திரி நோன்பு
விநாயகர் வழிபாட்டுக்கான இலைகள்

தேனி மு. சுப்பிரமணி எழுதிய நூல்கள்

                                      


இங்குள்ள படைப்புகளை வணிக நோக்கமின்றி “படைப்பாளர் பெயர் மற்றும் நன்றி: முத்துக்கமலம் இணைய இதழ்” என்று குறிப்பிட்டுப் பகிர்ந்து கொள்ளலாம்
Creative Commons License
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-ShareAlike 4.0 International License