Welcome to Muthukamalam Tamil Web Magazine...! முத்துக்கமலம் இணைய இதழ் தங்களை அன்புடன் வரவேற்கிறது...!

                1-6-2006 முதல் இணையத்தில் ஒரு இலக்கியப் படைப்பு! இது தமிழ் ஆர்வலர்களின் இலக்கியத் துடிப்பு!!            E - ISSN  2454-1990
muthukamalam muthukamalam

Content
உள்ளடக்கம்

சமையல்

பார்வையாளர்கள்
(04-12-2008 முதல்)


சிறுகதை

கல்லூரித் தோழமை

முனைவர் சி.சேதுராமன்


வானம் மப்பும் மந்தாரமுமாக இருந்தது. கரு​மேகங்கள் கூட்டம் காற்றிலடிக்கப்பட்டு வானத்தில் வலம் வந்து ​கொண்டிருந்தன. காற்று​வேறு சுழன்று சுழன்று அடித்தது. கல்லூரி வளாகத்துள் மூன்றாம் ஆண்டு மாணவர்களுக்கு வி​டைதருவிழா நடந்து ​கொண்டிருந்தது. கல்லூரி முதல்வரும் ​பேராசிரியர்களும் படித்து முடித்துவிட்டுச் ​செல்லும் மாணவர்களுக்குப் பல்​வேறு விதமாக அறிவு​ரைக​ளைக் கூறினர்.

அ​னைத்துப் ​பேராசிரியர்களும் ​பேசி முடித்த பின்னர் மூன்றாம் ஆண்டு மாணவர்கள் ஒவ்​வொருவரும் தங்கள் அனுபவங்க​ளைக் கூறத் ​தொடங்கினர். அந்த இளங்க​​லை வகுப்பில் இருபத்​தைந்து ​பேர் படித்து வந்தனர். அவர்கள் ஒவ்​வொருவரும் ஒருவருக்​கொருவர் உதவும் நல்ல நண்பர்களாக இருந்தனர்.

அன்றுடன் அவர்களுக்கு வகுப்புகள் முடிந்தது. இனி அவர்கள் ​தேர்வுக்கு மட்டு​மே வருவார்கள். பின்னர், அவர்கள் ஒருவ​ரை ஒருவர் சந்திப்ப​தென்பது இயலாத ஒன்று வி​டைதருவிழாவில் ​பேசிய மூன்றாம் ஆண்டு மாணவர்கள் அ​னைவரு​மே அழுதனர்.

கவ​லையின்றி முடிந்த அந்தக் கல்லூரிப் பருவம் முடிவுற்றது. அவர்களுக்குத் துன்பந்தருவதாக இருந்தது. ​வெளியில் காற்று சுழன்றடிப்ப​தைப் ​போன்று இவர்களின் உள்ளங்களில் பிரி​வெனும் காற்று சுழன்றடித்தது.

விழா நி​றைவுக்கு வந்து மற்றவர்கள் க​ளைந்து ​சென்றனர். ஆனால் மூன்றாம் ஆண்டு மாணவர்கள் யாரும் க​ளைந்து ​செல்லவில்​லை. மனம் விட்டுப் ​பேசிக் ​கொண்டனர். அவர்களுள் வகுப்புத் த​லைவ​னைப் ​போன்றிருந்த ஒருவன் எழுந்து, “நண்பர்க​ளே இந்த நாள் நம் வாழ்நாளில் மறக்க முடியாத நாள். இனி​மேல் நாம் எப்​போது எங்​கே சந்திப்​போம் என்று உறுதியாகக் கூற முடியாது. ஆண்டு​தோறும் நாம் சந்தித்துப் ​பேசலாம் என்றாலும் நம் ஒவ்​வொருவர் சூழலும் ஒவ்​வொருவிதமாக இருக்கிறது… அ​னைவரும் பத்தாண்டுகள் கழித்து மீண்டும் இ​தே மார்ச்சு மாதம் மூன்றாம் ​தேதி வந்து சந்திக்க ​வேண்டும். அப்​போது ஒவ்​வொருவரு​டைய முன்​னேற்றத்​தைப் பற்றியும் நாம் ​தெரிந்து ​கொள்ள​வேண்டும். இது என் உள்ளத்தில் எழுந்த ஆ​சை. நம்மு​டைய நட்பு இத்துடன் முடிந்து ​போய்விடக் கூடாது. வாழ்நாள் முழுவதும் ​தொடர ​வேண்டும். நான் ​சொல்றது ஒங்களுக்குச் சரின்னு பட்டா அ​னைவரும் இன்று உளமாறச் சத்தியம் ​செய்து உறுதி எடுத்துக் ​கொள்​வோம்” என்று ​பேசிவிட்டு அமர்ந்தான்.

அவனது கூற்​றை அ​னைவரும் ஆ​மோதித்தனர். ஒவ்​வொருவரும் தனித்தனியாக அ​னைவருக்கும் முன்பாக வந்து இன்னும் பத்தாண்டுகள் கழித்து இ​தே மார்ச் மாதம் மூன்றாம் ​தேதி இக்கல்லூரிக்கு வரு​கை தரு​வேன். அன்று முழுவதும் கல்லூரியி​லே​யே இருந்து மற்றவர்க​ளைச் சந்தித்துவிட்டுச் ​செல்​வேன். இது சத்தியம்” என்று உணர்ச்சி ​பொங்கச் சத்யம் ​செய்தனர்.



வகுப்பில் உள்ள ஒவ்​வொருவரும் தத்தம் ​டைரியிலும் ஆட்​டோகிராபிலும் அந்தச் ​செய்தி​யைக் குறித்துக் ​கொண்டனர். இத​னைப் பார்த்த அ​னைததுப் ​பேராசிரியர்களும் வியந்தனர். அவர்களின் நட்பி​னைப் பாராட்டினர்.

ஒருவருடன் ஒருவர் பிரியமுடியாத நி​லையில் பிரிந்து ​சென்றனர். அடுத்தடுத்த காலங்கள் வி​ரைந்து ​சென்றன. ​தேர்வுகளும் முடிந்தன. வானில் பறக்கும் சுதந்திரமான பற​வைக​ளைப் ​போன்று அ​னைவரும் தி​சைக்​கொருவராய்ப் பிரிந்து ​சென்றனர். கூடிக் கலந்த இதயங்களும் இதயச் சு​மைகளுடன் க​லைந்து ​சென்றன.

காலங்கள் மாறின. காட்சிகளும் மாறின. பத்தாண்டுகள் உருண்​டோடிய​தே ​தெரியவில்​லை. அன்று பத்தாண்டு நி​றைவுற்று நண்பர்கள் ஒருவ​ரை ஒருவர் சந்தித்துக் ​கொள்ளும் மார்ச் மூன்றாம் நாள்.

அன்று கல்லூரியில் ​தேர்வுகள் ந​டை​பெற்றுக் ​கொண்டிருந்தன. வழக்கம்​போல் மாணர்வள் ​தேர்வ​றைக்கு வி​ரைந்து ​சென்று ​கொண்டிருந்தார்கள். ​எப்​போதும் ​போல ​கேண்டின்காரர் மசால் வ​டை​போட்டுக் ​கேட்கும் மாணவர்களுக்குக் ​கொடுத்துக் ​கொண்டிருந்தார்.

அக்கல்லூரியின் வளாகத்திற்குள் ஆட்​டோ ஒன்று நு​ழைந்தது. அதிலிருந்து கூங்கிளாஸ் அணிந்த வாட்டசாட்டமான முப்பது வயது மதிக்கத்தக்க ஒரு இ​ளைஞன் இறங்கினான். ஒவ்​வொரு இடமாகப் பார்த்துக் ​கொண்​டே வந்தான். கல்லூரிக் ​கேட்டின் அரு​கே ஆ​டைகள் கிழிந்து த​லை​யெல்லாம் ச​டை​ வைத்துப் பார்ப்பதற்​கே பரிதாபமான நி​லையில் ஒரு பிச்​சைக்காரன் அமர்ந்திருந்தான். ​கேண்டீன் அரு​கே வந்தவுடன் அங்கிருந்த ​பெரியவ​ரைப் பார்த்து, “ஐயா வணக்கம்! என்னைத் ​தெரியுதா? நான்தான் நாகராசன்… இந்தக் கல்லூரியில பத்து வருஷத்துக்கு முன்னால மாணவர் ​செயலரா இருந்​தேன். ஞாபகம் இருக்கா…” என்றான்.

அவ​னை ஒருமு​றை ஏற இறங்கப் பார்த்த ​கேண்டீன்காரப் ​பெரியவர், “அட​டே…நல்லா ஞாபகம் இருக்கப்பா… ஆமா நல்லா இருக்கியா...? ஒன்​னோட படிச்சவங்கள்ளாம் எப்படி இருக்காங்க… நீ என்னப்பா பண்​றே…? என்று சரமாரியான ​கேள்விக்க​ணைகளால் அவ​னைத் துளைத்​தெடுத்தார்.

​மேலும் அவனிடம் வ​டை​யையும் டீ​யையும் ​​கொடுத்து உபசரித்துக் ​கொண்​டே ஏ​தோ க​தை ​கேட்கத் தயாராவது​போல் அவனரு​கே வந்தமர்ந்தார். அவரது உபசரிப்பில் மகிழ்ந்து​போன நாகராசன் ப​ழைய நி​னைவுகளில் மூழ்கியவனாகத் தன்​னைப் பற்றிக் கூறத் ​தொடங்கினான்.



“ஐயா நான் நல்லா இருக்​கேன் ஒரு ​பெரிய கம்​பெனியில் ​மே​​னேஜரா இருக்​கேன். கலியாணம் ஆகி ஒரு குழந்​தை. ஒங்க​ளை​யெல்லாம் பார்க்க எனக்குச் சந்​தோசமா இருக்குது. இந்தக் கல்லூரியில அறிந்த முகம் யாராவது ​தென்படமாட்டாங்களான்னு ​நெனச்​சேன். ஒங்களப் பாத்துட்​டேன். பத்து வருசஷத்துக்கு முன்னாடி நாங்க இங்க இருபத்தஞ்சு​பேரு படிச்​சோம். படிப்பு முடிஞ்ச நாள்ல இங்க பத்து வருஷம் கழிச்சு அ​னைவரும் வந்து சந்திப்​போம்னு ஒவ்​வொருத்தரும் சத்தியம் பண்ணிக்கிட்​டோம்…இப்ப நான் ​மொத ஆளா வந்துருக்​கேன்…​வேற யாராவது எனக்கு முன்னால வந்தாங்களா…?”எனக் ​கேட்க, ​

கேண்டீன்காரர், “இல்ல தம்பி நீங்க மட்டும்தான் வந்திருக்கீங்க… ​கொஞ்ச இங்க இருங்க... சாருங்களுக்கு டீக்​கொடுத்துட்டு வந்துட​றேன்…”என்று கூறிக்​கொண்​டே டீக்​கே​னை எடுத்துக் ​கொண்டு ​சென்றார்.

நாகராசன் ஒவ்​வொன்​றையும் பார்த்துக் ​கொண்​டே அவன் படித்த வகுப்ப​றை​யைப் பார்க்க வந்தான். அங்கு ​தேர்வு நடந்து ​கொண்டிருந்ததால் ​பேசாமல் ​கேண்டீனுக்​கே வந்து அங்கு கிடந்த ​சேரில் அமர்ந்தான்.

அப்​போது ​தேவ​தை ​போன்ற ​பெண்​ணொருத்தி அவ​னை ​நோக்கி வந்தாள். வந்தவள் அவ​னை​யே சற்று ​நேரம் உற்றுப் பார்த்துக் ​கொண்​டே இருந்தாள். நாகராசனும் அவ​ளை உற்றுப் பார்த்தான். பார்த்துவிட்டு, “நீ…நீங்க…நிர்மலாதா​னே…” என்றான். அவளும்…”நீ…நீங்க நாகராசன்தா​னே…” என்று விழிகள் மலர ஆச்சரியத்துடன் ​கேட்டாள்.

இருவரும் வகுப்புத் ​தோழர்கள். அவள் நாகராச​னைப் பார்த்து, “நீங்க எப்ப இங்க வந்தீங்க…? என்றாள்.

“நான் வந்து ஒரு மணி ​நேரமாச்சு… நாம எல்​லோரும் பத்துவருஷம் கழிச்சு இன்னக்கிச் சந்திக்கணும்னு முடிவு பண்ணி​னோம். ஞாபகம் இருக்கா” என்றவாறு நாகராசன் நிர்மலா​வைப் பார்த்தான்.

“என்ன அப்படிக் ​கேட்டுட்டீங்க… அதனால்தான நான் வந்துருக்​கேன்...” என்று கூறிய நிர்மலா தான் பள்ளியில் ஆசிரியராக இருப்பதாகவும் இன்னும் திருமணம் ஆகவில்​லை என்றும் தன்​னைப் பற்றிக் கூறினாள்.

அவர்களிருவரும் கல்லூரி வளாகத்​தைச் சுற்றிப் பார்த்து வந்தனர். அவர்களுக்குப் பாடம் நடத்திய ஆசிரியர்கள் பலரும் பணிநி​ரவலில் இடமாற்றம் ​பெற்றுச் ​சென்றிருந்தனர். யா​ரையும் பார்க்க முடியவில்​லை. ஒவ்​வொரு இடமாகச் சுற்றிப் பார்த்ததில் அவர்களுக்கு ​நேரம் ​போன​தே ​தெரியவில்​லை. அவர்கள் இருவரும் ​கேண்டீனுக்கு வந்து அங்கிருந்த உணவுப் ​பொட்டலம் இரண்​டை வாங்கிப் பிரித்து உண்ணத் ​​தொடங்கினர்.

அப்​போது அவர்கள் பார்த்த பிச்​சைக்காரன் பசிக்கிறக்கத்​தோடு ​கேண்டீ​னை​யே ​வைத்த கண் மாறாது பார்த்துக் ​கொண்டிருந்தான். அவனையும் அவ​னது ​தோற்றத்​தையும் பார்த்த இருவருக்கும் மனம் சற்று கலங்கியது. ​கேண்டின்காரரிடம் ​மேலும் ஒரு ​பொட்டலத்​தை வாங்கி அப்பிச்​சைக்கார​னை அ​​ழைத்து நிர்மலா ​கொடுத்தாள்.

முதலில் அவன் ​பேசாமல் கீ​ழே குனிந்தவா​றே இருந்தான், அடர்ந்த தாடி அவனது முகத்​தை​யே ம​றைத்திருந்தது. ச​டையுடன் கூடிய தலைமுடியும் அழுக்க​டைந்து ​போன ஆ​டையும் அவனின் பரிதாபகரமான நி​லை​க்குச் சான்று பகர்வனவாக இருந்தது. அவன் ​பொட்டலத்​தை முதலில் வாங்காது மறுத்தாலும் நிர்மலாவும் நாகராசனும் வற்புறுத்த​வே வாங்கிக் ​கொண்டான். அத​னைக் ​கேண்டீனில் ​வைத்து உண்ணாது வயரிலருகி​லே​யே ​சென்று அமர்ந்து உண்டான்.



மீண்டும் வந்தமர்ந்த நிர்மலா​வைப் பார்த்த நாகராசன், “ஆமா நிர்மலாஇந்த ஊர்ல​யே இருந்த நம்ம சந்திரன் கூட இன்னக்கி வரல பாரு… அன்னக்கி அவன்தான் எல்லா​ரையும் சத்தியம் பண்ண வச்சான்… எல்லாருக்கும் நல்லா ஒதவுனான்… அவன் கூட இன்னிக்கு வரலன்னா பாரு… என்ன… பிரண்ட்ஷிப்…? என்று அலுத்துக் ​கொண்டான்.

அதற்கு நிர்மலா, “இல்ல நாகராசன் சந்திரன் ​ரொம்ப நல்லவரு….அவருக்கு இப்ப என்ன மாதிரியான சூழ​லோ?.எல்லாரும் ஒ​ரேமாதரியான சூழல்லயா இருக்​கோம்… எத்த​னை​பேரு இன்னக்கி வரணும்னு நினச்சாங்க​ளோ...? இல்ல நாம வர்ரதுக்கு முந்தி யாராவது வந்து பார்த்துட்டுப் ​போயிருக்கலாமில்ல…” என்றாள்.

“ஓ​ஹோ… அப்படியும் இருக்கலாமில்ல… ஆனா யா​ரையும் பார்த்ததா ​கேண்டீன்காரர் ​சொல்லலி​யே… நான் வந்த​போது கல்லூரி வாசல்ல அந்தப் பிச்​சைக்காரன் மட்டுமதான் ஒக்காந்துக்கிட்டிருந்தான்…” என்றான் நாகராசன். அவன் கூறியது​போல​வே ​கேண்டீன்காரரும் ​சொன்னார்.

நிர்மலாவும் நாகராசனும் தங்கள் முகவரி, ​கைப்​பேசி எண்க​ளைப் பரிமாறிக் ​கொண்டனர். ​நேரம் சீக்கிரம் ஓடியது… மா​லை 5.30 மணியாகிவிட்டது.

“நிர்மலா இனி​மே யாரும் இங்க வரமாட்டாங்க… சரி வாங்க நாம​போ​வோம்…” என்று கூறிய நாகராசன் தனது முகவரி அட்​டை​யையும், நிர்மலாவின் முகவரி விபரங்க​ளையும் ஒரு தாளில் எழுதி யாராவது வந்தால் ​​கொடுக்குமாறு ​கேண்டீன்காரரிடம் ​கொடுத்துவிட்டுக் கிளம்பினர்.

கிளம்பிச் ​செல்லும்​போது கல்லூரி வாசலில் உள்ள மரத்தடியில் அமர்ந்திருந்த பிச்​சைக்காரனுக்குச் சில்ல​றைக் காசுக​ளைப் ​போட்டுவிட்டு ஆட்​டோவில் ​சென்றனர்.

அவர்கள் இருவரும் ​போவ​தை​யே பார்த்துக் ​கொண்டிருந்த பிச்​சைக்காரனின் கண்களிலிருந்து கரகர​வெனக் கண்ணீர் ​பெருக்​​கெடுத்தது. அவன் அழுதவா​றே, ”நல்ல​வே​ளை நான்தான் சந்திரன் என்று என் நண்பர்களால் என்னை அ​டையாளம் காணமுடியவில்​லை. கண்டுபிடித்திருந்தால் எந்தளவுக்கு வருந்தியிருப்பார்கள்… என் நண்பர்களாவது நன்றாக இருக்கட்டும்… அவர்களுக்கு எந்தக் கு​றையும் வந்துவிடக் கூடாது… என் வாழ்வில் நடந்த சீரழிவுக​ள் எனக்குள்​ளே​யே பு​தையுண்டு ​போகட்டும்… சரிவிலிருந்து மீண்டு மீண்டும் என் நண்பர்க​ளைச் சந்திப்​பேன்… இன்னக்கி என்​னோட நண்பர்கள் இரண்டு ​பே​ரை சந்தித்த​தே எனக்கு ​ரொம்ப மகிழ்ச்சியா இருக்கு… ” என்று எண்ணமிட்டவாறு வானத்​தை ​நோக்கிக் ​கைகூப்பினான் சந்திரன்.

அவ​னை ஆசிர்வதிப்ப​தைப் ​போன்று வானத்திலிருந்து ம​ழைத்துளிகள் மண்ணில் விழத் ​தொடங்கின…

*****


இது முத்துக்கமலம் இணைய இதழின் படைப்பு.

இணைய பக்க முகவரி: http://www.muthukamalam.com/story/shortstory/p195.html


  2020
  2019
  2018
  2017
சிறந்த நூலாசிரியர் பரிசு

மாண்புமிகு தமிழ்நாடு முதலமைச்சர் ஜெ. ஜெயலலிதா அவர்களிடமிருந்து ‘தமிழ் விக்கிப்பீடியா’ எனும் நூலுக்காகத் தமிழ்நாடு அரசின் தமிழ் வளர்ச்சித் துறையின் சிறந்த நூலாசிரியருக்கான பரிசு மற்றும் பாராட்டுச் சான்றிதழினைப் பெறுகிறார் தேனி மு. சுப்பிரமணி (13-04-2012)



வலையொளிப் பதிவுகள்
  பெரியார் சொல்லும் திராவிடத் திருமணங்கள்

  எம்.ஜி.ஆர் நடித்த திரைப்படங்கள்

  சைனிக் பள்ளி சேர்க்கைக்கான நுழைவுத்தேர்வு

  கௌரவர்கள் யார்? யார்?

  தமிழ் ஆண்டுப் பெயர்கள்

  பிள்ளையார் சுழி வந்தது எப்படி?

  வருவது போவது, வந்தால் போகாது, போனால் வராது...?

  பண்டைய படைப் பெயர்கள்

  ஸ்ரீ அன்னை உணர்த்திய மலர்கள்

  மாணவன் எப்படி இருக்க வேண்டும்?

  மரம் என்பதன் பொருள் என்ன?

  நீதி சதகம் கூறும் நீதிகள்

  மூன்று மரங்களின் விருப்பங்கள்

  மனிதன் கற்றுக் கொள்ள வேண்டிய குணங்கள்

  மனிதனுக்குக் கிடைத்த கூடுதல் ஆயுட்காலம்

  யானை - சில சுவையான தகவல்கள்

  ஒரு இரவுக்குள் நாலு கோடி பாடல்

  புகழ்ச்சிக்குப் பின்னால் வருவது...?

  நான்கு வகை மனிதர்கள்

  தேனி எஸ். மாரியப்பன் சிரிப்புகள் - I

  மாபாவியோர் வாழும் மதுரை

  கிருபானந்த வாரியார் பொன்மொழிகள் - I

  தமிழ்நாட்டு மக்களுக்கு ஒன்னு வைக்க மறந்துட்டானே...?

  குபேரக் கடவுள் வழிபாட்டு முறை

  மூன்று வகை மனிதர்கள்

  உலக மகளிர் நாள் விழா - முத்துக்கமலம் உரை






வலைப்பூவில் முத்துக்கமலம் இணைக்க...



சிரிக்க சிரிக்க
எரிப்பதா? புதைப்பதா?
அறிவை வைக்க மறந்துட்டானே...!
செத்தும் செலவு வைப்பாள் காதலி!
வீரப்பலகாரம் தெரியுமா?
உங்களுக்கு ஒண்ணுமே இல்ல...!
இலையுதிர் காலம் வராது!
கண்ணதாசனின் நகைச்சுவைகள்
குறைச்சுத்தான் எடை போடறாரு...!
அவருக்கு ஒரு விவரமும் தெரியலடி!
குனிஞ்ச தலை நிமிராத பொண்ணு...?
இடத்தைக் காலி பண்ணுங்க...!
சொறி சிரங்குக்கு ஒரு பாடல்!
மாமியாரு பச்சைக்கிளி மாதிரி!
மாபாவியோர் வாழும் மதுரை
இளைய பெண்ணைக் கட்டித் தருவீங்களா?
ஸ்ரீரங்கத்து யானைக்கு நாமம்!
அகிலாவை அபின்னு கூப்பிடுறியே...?
ஆறு தலையுடன் தூங்க முடியுமா?
கவிஞரை விடக் கலைஞர்?
பேயைப் பார்க்க ஒரு வாய்ப்பு!
கடைசியாகக் கிடைத்த தகவல்!
மூன்றாம் தர ஆட்சி
பெயர்தான் கெட்டுப் போகிறது!
தபால்காரர் வேலை!
எலிக்கு ஊசி போட்டாச்சா?
சவ ஊர்வலத்தில் எப்படிப் போவது?
சம அளவு என்றால்...?
குறள் யாருக்காக...?
எலி திருமணம் செய்து கொண்டால்?
யாருக்கு உங்க ஓட்டு?
வரி செலுத்தாமல் ஏமாற்றுவது எப்படி?
கடவுளுக்குப் புரியவில்லை...?
முதலாளி... மூளையிருக்கா...?
குட்டிக்கதைகள்
எல்லாம் நன்மைக்கே...!
மனிதர்களது தகுதி அறிய...
உள்ளங்கைகளில் ஏன் முடி இல்லை?
இனிப்புப் பேச்சில் ஏமாறலாமா?
அழுது புலம்பி என்ன பயன்?
புகழ்ச்சிக்குப் பின்னால் வருவது...?
கடவுளைக் காண உதவும் கண்ணாடி
தகுதியில்லாதவருக்கு தந்த அடைக்கலம்
உயரத்தில் இருந்தால் மதிப்பு கிடைக்குமா?
ராமன் ராவணனிடம் கேட்ட அறிவுரை?
அழியப் போவதில் ஆசை வைக்கலாமா?
கழுதைக்குக் கிடைக்குமா வாய்ப்பு?
எல்லாம் ஒரு கோவணத்துக்காக...!
சிங்கத்திற்கு வாழைப்பழம்!
வலை வீசிப் பிடித்த வேலை
சாவிலிருந்து தப்பிக்க என்ன வழி?
இறை வழிபாட்டிற்கு ஏற்ற வயது எது?
கல்லெறிந்தவனுக்கு பழமா?
சிவபெருமான் முன்பு காலை நீட்டலாமா?
வீண் புகழ்ச்சிக்கு ஆசைப்படலாமா?
ராமன் எப்படி ராமச்சந்திரன் ஆனார்?
அக்காவை மணந்த ஏழை?
சிவபெருமான் செய்த பாகப்பிரிவினை!
இராமன் சாப்பாட்டு இராமனா?
சொர்க்கத்திற்குள் நுழைய இலஞ்சம்
புண்ணிய நதிகளில் நீராடினால் போதுமா?
பயமிருப்பவன் வாழ்வில் முன்னேற முடியுமா?
தகுதி இல்லாமல் தம்பட்டம் அடித்துக் கொள்ளலாமா?
கழுதையின் புத்திசாலித்தனம்
விற்ற மரத்தைத் திருப்பிக் கேட்கலாமா?
தலைமை ஒன்றுக்கு அதிகமாக இருக்கலாமா?
சொர்க்கமும் நரகமும் எப்படிக் கிடைக்கின்றன?
திரிசங்கு சுவர்க்கம் என்று ஏன் சொல்கிறார்கள்?
புத்திசாலி வாயைத் திறக்கலாமா?
இறைவன் தப்புக் கணக்கு போடுவானா?
ஆணவத்தால் வந்த அழிவு!
சொர்க்கத்துக்கான நுழைவுச்சீட்டு
சொர்க்க வாசல் திறக்குமா...?
வழுக்கைத் தலைக்கு மருந்து
மனைவிக்குப் பயப்படாதவர்
சிங்கக்கறி வேண்டுமா...?
வேட்டைநாயின் வருத்தம்
ஆன்மிகம் - இந்து சமயம்
ஆலயத்தினுள் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய விதிகள்
தானம் செய்வதால் வரும் பலன்கள்
முருகனுக்கு காவடி எடுப்பது ஏன் தெரியுமா?
பிரதோஷம் எப்படி விஷேசமானது?
விநாயகர் சில சுவையான தகவல்கள்
சிவராத்திரி விஷேசமானது ஏன்?
முருகனுக்கு ஏன் இத்தனை பெயர்கள்?
தமிழகத்திலுள்ள நவ கைலாயங்கள்
கேரளாவின் 108 துர்க்கை கோயில்கள்
எப்படி வந்தது தீபாவளி?
தசரதனுக்கு ஏன் நான்கு பிள்ளைகள்?
ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் பூமியில் வாழ்ந்த காலம் எவ்வளவு?
ஆலயத்திற்குச் சென்று வழிபடுவது அவசியமா?
அனுமனுக்கு வடை மாலை ஏன்?
திருநீறு எங்கெல்லாம் பூசலாம்?
விநாயகருக்கு முதல் மரியாதை ஏன்?
கீதை சொல்லும் சொல்லக்கூடாத விசயங்கள்
சிவபெருமானின் 64 திருக்கோலங்கள்
முருகா என்றால் என்ன கிடைக்கும்?
குரு சீடனை ஏற்கும் தீட்சை முறைகள்
விபூதியின் தத்துவம்
கோயில்களில் பாலியல் சிற்பங்கள் ஏன்?
தீபாவளியன்று என்ன செய்ய வேண்டும்?
கிருஷ்ணர் கண்ணை மூடிக் கொண்டது ஏன்?
இறைவன் ஆடிய நடனங்கள்
யாரை வணங்கலாம்? யாரை வணங்கக் கூடாது?
செய்யக்கூடியதும் செய்யக்கூடாததும்
கணவனைக் காக்கும் சாவித்திரி நோன்பு
விநாயகர் வழிபாட்டுக்கான இலைகள்

தேனி மு. சுப்பிரமணி எழுதிய நூல்கள்

                                      


இங்குள்ள படைப்புகளை வணிக நோக்கமின்றி “படைப்பாளர் பெயர் மற்றும் நன்றி: முத்துக்கமலம் இணைய இதழ்” என்று குறிப்பிட்டுப் பகிர்ந்து கொள்ளலாம்
Creative Commons License
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-ShareAlike 4.0 International License