Welcome to Muthukamalam Tamil Web Magazine...! முத்துக்கமலம் இணைய இதழ் தங்களை அன்புடன் வரவேற்கிறது...!

                1-6-2006 முதல் இணையத்தில் ஒரு இலக்கியப் படைப்பு! இது தமிழ் ஆர்வலர்களின் இலக்கியத் துடிப்பு!!            E - ISSN  2454-1990
muthukamalam muthukamalam

Content
உள்ளடக்கம்

சமையல்

பார்வையாளர்கள்
(04-12-2008 முதல்)


சிறுகதை

பெத்தவளின் சுமை

மு​னைவர் சி.​சேதுராமன்


சுற்றிலும் ​வேப்ப மரங்கள்... அதன் நடுவில் “அன்பு முதி​யோர் இல்லம்” என்ற ​பெயர்ப்பல​கை எழுதப்பட்ட ​பெரிய ஓட்டுக் கட்டிடம் ​தெரிந்தது. அக்கட்டடம் பார்ப்பதற்குப் பு​கைபடிந்த ஓவியம் ​போன்று காணப்பட்டது. தன் நண்பனுடன் டிவிஎஸ் வண்டியில் உணவுப் ​பொட்டலங்க​ளை ஏற்றி வந்த சிவக்குமார் வண்டி​யை ஓரமாக நிறுத்திவிட்டு இல்லத்திற்குள் நு​ழைந்து அங்கிருந்த முதி​யோர்களின் ​கைகளில் உணவுப் ​பொட்டலங்க​ளைக் ​கொடுத்தான்.

உணவுப் ​பொட்டலத்​தைப் ​பெற்ற பாட்டி ஒருவர் சிவக்குமா​ரையும் அவனது நண்ப​னையும் பார்த்து, "ஏந்தங்க ராசாக்க... நீங்கள்ளாம் யாரு​பெத்த பிள்​ளை​ங்க​ளோ...? நல்லா இருக்கணும்யா... இந்தமாதிரி சாப்பாட்டக் கண்ணுல பாத்து ​ரெம்ப நாளாச்சுய்யா...” என்று கொடுத்த சாப்பாட்டைக் கையில் வாங்கிய படி உண்ணாமல் எங்களைப் பாராட்டினார். அவரது பாராட்டு ​மொழிக​ளைக் ​கேட்ட சிவக்குமாருக்குச் சற்று கூச்சமாகப் ​போய்விட்டது. அவ​ரைப் பார்த்து, “ஏன் பாட்டி சாப்பிடாம இருக்கீங்க... சாப்பிடுங்க..." என்று சிவக்குமார் ​கேட்க​வே அந்தப் பாட்டி சாப்பாட்​டைச் சாப்பிடாம​ல் அவர்க​ளைப் பாராட்டுவதி​லே​யே குறியாக இருந்தார். அவர்கள் கொடுத்த உணவைக் கையால் தொட்டுக் கூடப் பார்க்க முயலவில்லை. அந்தப் பாட்டி​யின் ​செய​லைக் கவனித்தவா​றே சிவக்குமாரும் அவனது நண்பனும் அப்பால் நகர்ந்தார்கள்.

எங்களிடம் ஏன் அந்தப் பாட்டி மட்டும் இந்தளவுக்கு அன்பு காட்ட ​வேண்டும். எங்களிடம் பாசம் காட்ட அந்தப் பாட்டிக்கு அப்படி என்னதான் இருக்கு? என்று சிவக்குமாரும், அவனது நண்பனும் தங்களது மனதுக்குள் சிந்தித்தவாறு மற்றவர்களுக்குச் சாப்பாட்டுப் ​பொட்டலத்​தைக் ​கொடுத்துக் ​கொண்டிருந்தார்கள். அ​னைவருக்கும் சாப்பாட்டி​னைக் ​கொடுத்த பின்பு மீண்டும் அந்தப் பாட்டியிடம் வந்து... பாட்டி அப்ப நாங்க ​போயிட்டு வ​ரோம்... என்று வி​டை​பெற நின்றனர்.

அவர்க​ளைப் பார்த்த அந்தப் பாட்டி, “அதுக்குள்ளாற என்னப்பா அவசரம்... ​கொஞ்ச ​நேரம் இங்க இருக்கப்பிடாதா...?” என்று ​கெஞ்சும் ​தொனியில் ​கேட்டது அவர்களுக்கு மன​தை என்ன​வோ பி​சைவது ​போலிருந்தது.

உட​னே சிவக்குமார் “அதுக்கு இல்லை பாட்டிம்மா... இங்க இருக்கலாம்தான்... ஆனா இ​தே மாதிரி பக்கத்துல இருக்கற ஒரு இடத்துக்கும் ​போகணும்... நாங்க வர்​றோம்னு அங்கயும் காத்துக்கிட்டு இருப்பாங்க...” என்று கூறியதும்... “அப்பப் ​போயிட்டு வாப்பா... நீங்க திரும்பி ​போகையில இங்க வந்து ஒரு எட்டு என்னயப் பாத்துட்டுப் ​போப்பா... என்ன சரியா...” என்று ​சிவக்குமாரின் ​கைக​ளைப் பிடித்துக் ​கொண்டு ​கெஞ்சிக் ​கேட்டார்.

“கண்டிப்பா வந்து பாத்துட்டுப் ​போ​றோம் பாட்டி... கவலைப்படாம இப்ப நாங்க கொடுத்ததைச் சாப்பிடுங்க என்ன...” என்று கூறிவிட்டுச் சிவக்குமார் தன் நண்பனுடன் கிளம்பினான்.

யாரோ எவ​ரோ இந்தப் பாட்டி. பார்த்து விட்ட அந்த ஒரு சில நொடிகளுக்குள் எத்தனை அன்பு... திரும்பி வர்ற​போது பாட்டியம்மா​வைப் பாத்துட்டுத்தான் போகணும்... என்று உறுதியாக நி​னைத்தவாறு அவர்களிருவரும் அடுத்த இடம் நோக்கிப் பயணித்தார்கள். ​மெளனமாக வண்டி​யை ஓட்டிக் ​கொண்டிருந்த சிவக்குமா​ரைப் பார்த்து, "என்ன சிவா, பாடடிக்கு ஒன்னை ​ரொம்பப் பிடிச்சிட்டுது போலருக்கு?" என்றான்.

அதற்கு, “அப்படில்லாம் இல்லப்பா க​ணேசன் பாட்டிக்கு நாம கொடுத்த சாப்பாட்டை விட, நம்ம​ளைப் பார்த்தது தான் சந்​தோஷம்... பாட்டி​யோட கண்களைப் பாத்தியா? அந்தம்மா சாப்பாட்டை வாங்கும்போது கண்ணு கலங்கிருச்சு... அவங்க மனசுக்குள்ள ஏதோ பெரிய ஏக்கம் ஒண்ணு இருக்கும்​போல... இப்படித்தான் அங்க இருக்கிற மற்றவங்களுக்குள்ளும் இருக்கும் என்ன நாஞ் ​சொல்லறது...?” என்ற சிவக்குமாரின் ஏக்கம் கலந்த பதில் க​ணேச​னையும் சிந்திக்க வைத்துவிட்டது.

"நீ ​சொல்லறது நூத்துக்கு நூறு உண்​மைதாண்டா சிவா... நானும் எல்லாத்​தையும் கவனிச்​சேன்... அந்த முதி​யோர் இல்லத்தில இருக்கிற ஒவ்வொருத்தருக்கிட்டயும் ஒரு ​பெரிய ​சோகக் க​தை​யே இருக்கும் போல... ஒவ்​வொருத்தரும் எ​தை​யோ ​தேடுறது மாதிரி​யே இருக்குடா... அவங்க​ளோட ​தேடல் எதுன்னுதான் ​தெரியல..." என்று க​ணேசன் கூறிய​தைக் ​கேட்ட சிவக்குமார், “நீ ​சொல்றது உண்​மைதாண்டா... நாம வீட்டுக்குத் திரும்பிப் ​போகும்​போது அங்க ஒருக்கா போயிட்டுப் போவமே... என்ன ​சொல்ற...? என்றான்.



"கண்டிப்பா நேரம் இருந்தா போவன்டா... இந்த ஒலகம் எப்படிப்பட்டதுங்கறது இங்க வந்து பாத்ததாத்தாண்டா எல்லாருக்கும் ​​தெரியும்... நிச்சயமா அந்தப் பாட்டியப் பாத்துட்​டே வீட்டுக்குப் ​போவன்டா...” என்று க​ணேசனும் கூற டிவிஎஸின் ஆக்ஸி​லேட்ட​ரை ​வேகமாகத் திருகினான் சிவக்குமார்.

வண்டி​யை விருட்சம் என்ற ஆதரவற்​றோர் சிறார் இல்லத்தின் முன்பாக நிறுத்தினான் சிவக்குமார். வண்டி​யைப் பார்த்த அவ்வில்லத்தின் நிர்வாகி சசிகலா அக்கா, "அட​டே தம்பிகளா வாங்க வாங்க... ஒவ்​வொரு வருஷமும் இ​தே நாள்ல கண்டிப்பா நீங்க வருவீகன்னு நாங்க எதிர்பார்த்துக்கிட்​டே இருந்​தோம் க​ரெக்டா வந்துட்டிக... ஒங்களைப் பாத்ததுல ​ரெம்ப சந்​தோஷம்.​.. டேய் பசங்களா, இங்க வாங்க யாரு வந்துருக்கான்னு பாருங்க...” என்று குரல் ​கொடுத்தபடி​யே எங்க​ளை வர​வேற்றார்.

அவரது குர​லைக் ​கேட்ட சிவக்குமாருக்கும் க​ணேசனுக்கும் தங்களை எந்தளவுக்கு இந்த உள்ளங்கள் எதிர்பார்த்திருக்கின்றன என்ற உண்மை​யைப் புரிந்து ​கொண்டனர். ஒருவேளை தாங்கள் வராமல் ​போயிருந்தால் இங்குள்ளவர்கள் எவ்வளவு வருந்தியிருப்பார்கள். இறைவ​னே இந்தப் பிள்​ளைகளுக்கு ஏதாவது வழி​யை நீதான் காட்டணும் என்று மனதிற்குள் ​வேண்டியபடி​யே, “வணக்கம் அக்கா... எப்படி இருக்கீங்க... வாங்க பிள்ளைங்களோட கொஞ்ச ​நேரம் ​பேசிக்கிட்டிருப்​போம்... என்று கூறியவா​றே சிவாவும் க​ணேசனும் அந்த இல்லத்துக்குள் நுழைந்தனர்.

அவர்கள் சசிகலா அக்காவுடன் இல்லத்துக்குள் நுழைந்ததும், "​டேய் பசங்களா... அண்ண​னெல்லாம் இந்தப் புதுவருசப் ​பொறப்புக்கு ஒங்களைப் பார்க்க வந்திருக்காங்க... எல்லாரும் அண்ணனுங்களுக்கு வணக்கம் சொல்லுங்க..." என்று சசிகலா அக்கா கூறியவுடன், அத்த​னை பிள்​ளைகளும் எழுந்து நின்று "வணக்கம் அண்ணா..." என்று கூறினார்கள். அவர்களின் ஓங்கி ஒலித்த அந்த வணக்கம் ஒன்றே அவர்களுக்குள் சிவா​வையும் க​ணேச​னையும் பார்த்ததில் எவ்வளவு பூரிப்ப​டைந்துள்ளனர் என்ப​தைச் ​சொல்லாமல் ​சொல்லியது.

சிவக்குமாரும் க​ணேசனும் தாங்கள் ​கொண்டு வந்த ​பொருட்க​ளை ஒவ்​வொன்றாக எடுத்து சசிகலா அக்காவிடம் ​கொடுக்க அவ​ரோ, “தம்பிகளா... நீங்கள் வருஷா வருஷம் இந்தச் சிறுவர் இல்லத்துக்கு வந்து பிள்​ளைங்களுக்கு அன்பளிப்புகள் கொடுக்குறீங்க... அதனால எல்லாப் ​பொருள்க​ளையும் நீங்க​ளே இவங்களுக்கு ஒங்க ​கையால ​கொடுங்க... அப்ப இந்தப் பிள்​ளைகளுக்கும் சந்​தோஷமா இருக்கும்..." என்று கூறவும் சிவக்குமாரும் க​ணேசனும் ​நன்றிப் ​பெருக்குடன் சசிகலா அக்கா​வைப் பார்த்துவிட்டு பிள்​ளைகளுக்கு அன்பளிப்புப் ​பொருட்க​ளைக் ​கொடுத்தனர்.

ஒவ்வொரு குழந்தைகளிடமும் நேரடியாகப் பரிசுகளையும் வழங்கிவிட்டு, கணினியை இயக்கிச் சிறுவர்களுடன் இணைந்து சில கணணி விளையாட்டுக்களை விளையாடிவிட்டு சிவகுமாரும் க​ணேசனும் விடைபெற ஆயத்தமானார்கள். அவர்கள் சிறுவர்க​ளையும், சிறுமிக​ளையும் பார்த்து, “ தம்பி தங்கைகளா... நாங்க ​போயிட்டு வர்​றோம்...." என்று கூறி முடிப்பதற்குள்... ஒரு சிறுவன் ஓடி வந்து, "சிவாண்ணா போகாதீங்கோ... நீங்கள்ளாம் ​போயிட்டா எங்களோட கணினி விளையாட ஆளில்லை... அதனால போகாதீங்கண்ணா... ப்ளீஸ்...” என்று ஏக்கத்தோடு கண்களில் நீர் ததும்ப கையைப் பிடித்துக் கொண்டான்.

அத​னைக் கண்ட சசிகலா அக்காவிற்கு என்ன ​செய்வ​தென்​றே புரியவில்​லை... அவர் அந்தச் சிறுவன் அருகில் வந்து, "​டேய் கண்ணா இங்க பாருங்க... இந்த அண்ணனுங்க ​ரெண்டு ​பேரும் ​ரெம்பத் ​தொ​லைவில இருந்து வாராங்க... இப்பப் ​போயிட்டுப் பிறகு ஒருநாளு வருவாங்க... அப்ப நீ அவங்க​ளோட வி​ளையாடலாம்... நான் ஒங்களுக்குச் ​சொல்லித்தர்ரன் என்ன... சமத்துப் பிள்​ளைல... அக்கா ​சொல்றதக் ​கேக்கணும்...” என்று சமாதானப்படுத்திய பின்னர் அரை மனத்தோடு, வலிந்து உருவாக்கிய நம்பிக்கையோடு சிறுவன் கையை விட்டு சசிகலா அக்காவின் அருகில் போய் நின்று கொண்டு ஏக்கத்தோடு அவர்க​ளைப் பார்க்கத் தொடங்கினான்.



அவன் பார்வைக்காகவே அங்கு தங்க வேண்டும் போல் இருந்தது. அந்தச் சின்னப் பிள்​ளைங்க பாவம். அவங்க உணரப்படும் தனிமைக்கு யார் வந்து ஆறுதல் ​கொடுப்பாங்க...? உற்றாரா...? இல்ல உறவுகளா...? இல்லை உலககெங்கும் சின்னப் பிள்​ளைங்களப் பராமரிக்கிறம் என்று கூறித்திரியும் ​போலியான நிறுவனங்களா...? யாருவந்து அவங்க​ளோட ஏக்கத்​தைப் ​போக்கப் ​போறாங்க...? அவங்களுக்கு யாரு இருக்கா...? ஏ​தோ ஒரு வ​கையில அவங்க அநா​தையாக்கப்பட்டாங்க... அவங்க அநா​தையானதற்கு யார் ​பொறுப்பு...? அவங்களுக்குத் ​தே​வை ஆறுதலும் அன்பும்தான்... அதுக்காக அவங்க ஏங்கிப் ​போயிக் கிடக்குறாங்க!”

புத்தாண்டு அதுவுமா... எங்கும் ஏக்கங்களும் வி​டை​தெரியா வினாக்களுமே மிஞ்ச மீண்டும் வீட்டை நோக்கிச் ​செல்ல அவர்கள் மு​னைந்த​போது முதியோர் இல்லத்துப் பாட்டியின் எண்ணங்கள் வந்து அவர்க​ளை மோதிச் சென்றன. அந்த நி​னைப்பு வர​வே அவர்களின் வண்டி அவ்வில்​லம் ​நோக்கிச் ​சென்றது.

டிவிஎஸ் வண்டி முதியோர் இல்லத்தை நெருங்கியது. அவர்களின் கண்கள் பாடடியைத் தேடத் தொடங்கின. பாட்டி அவர்களுக்குச் சிரமம் ​வைக்கவில்​லை அவர்க​ளை எதிர்​நோக்கி அவர் வாசலி​லே​யே அதே சாப்பாட்டுப் பொட்டலத்தோடு காத்திருந்தார். வண்டி​யை மரத்தடியில் நிறுத்திவிட்டு, பாட்​டியிடம் ​சென்று, “என்ன பாட்டி இன்னும் சாப்பிடாம, அப்படி​யே சாப்பாட்ட வச்சிக்கிட்​டே இருக்குறீங்களே...?” என்று ​சிவக்குமார் ​கேட்டான். அத​னைக் ​கேட்ட பாட்டி, "ஆமாய்யா ஒன்னைத்தான் எதிர்பாத்துக்கிட்​டே இருக்​கேன். எனக்கு ஒரு ஒதவி ​செய்யணு​மே...! செய்வியாப்பா...?" என்று பரிதாபத்துடன் ​கேட்க​வே, சிவக்குமார், “ஒங்களுக்கு என்ன உதவி செய்யணும் பாட்டி... எதுவாயிருந்தாலும் கேளுங்க...” என்று கூறினான்.

"தம்பி ஒங்களப் பாத்தா என்​னோட மகனுங்க ஞாபகந்தான் எனக்கு வருது... எனக்கு ​ரெண்டு மகன்க... அவங்க​ளோட சின்ன வயசி​லே​யே அவங்க அப்பா இறந்துட்டாரு... நான் கஷ்டப்பட்டு வளத்து ஒருத்தன எஞ்சினியராவும், இன்​னொருத்தன டாக்டராவும் ஆக்கிவிட்​டேன்... நல்ல வசதியான குடும்பந்தான்... அவனுகளுக்குக் கலியாணமாகி ஒவ்​வொருத்தனும் லண்டனுக்குப் ​போயி ​செட்டிலானானுங்க... ஆறு மாசத்துக்கு ஒருக்கா வந்து பாத்துட்டுப் ​போவாங்க... அப்பறம் ஆறுமாசம் என்பது ஒரு வருஷத்துக்கு ஒருக்கான்னு ஆயிருச்சு... அப்பறம் அவனுக வர்ர​தே இல்ல... பணம் மட்டும் அனுப்புவானுங்க... அ​தோடு ​ரெண்டு வரி கடுதாசியும் வரும்... பிறகு கடுதாசிகூட வர்ரது இல்ல... பணம் மட்டும் எப்பவாது ஒருக்கா வரும்... அவனுக வருவானுகன்னு நானும் காத்துக்கிட்​டே இருக்க​றேன்... ஆனா அவனுக யாரும் என்னக் கண்டுகிட​வே இல்ல... பணங்காசிருந்து என்னப்பா பிர​யோசனம்...? ஒடம்புக்கு ​சொகமில்​லேன்னு இருக்கறப்ப ஒருவாய்க் கஞ்சி காச்சி தர்ரதுக்கும் ஆறுதலா இருந்து பாத்துக்கறதுக்கும் யாருமில்​லை... அவனுக இருந்தும் நான் அனா​தையா ஆயிட்​டேம்பா... எனக்கு அவனுகள விட்டா ​வேற யாரு இருக்கா...? அவனுகளுக்குப் பணம் ​​பெருசாப் ​போச்சு... ​பெத்த நானு ​சொ​மையாப் ​போயிட்​டேன்... எத்த​னை​யோ வருசம் ஆயிருச்சு நானு ப​ழைய அட்ரசுக்குக் கடுதாசி எல்லாம் ​போட்​டேன்... ஒண்ணுக்கும் பதிலக் காணம்... பாத்​தேன்... ​சொத்தாவது மண்ணாவதுன்னு எல்லாத்​தையும் அனா​தை விடுதிகளுக்கும் ஏ​ழைங்களுக்கும் ​கொடுத்துட்டு இப்ப இந்த இல்லத்துல வந்து தங்கி இருக்​கேன்... ​சொந்தக்காரங்களும் இங்கதான் இருக்காங்க... அவங்கள்ளாம் வந்து கவனிக்கிறதுல்ல... எல்லாம் இருந்து ஒண்ணுமில்லாத அனா​தையா வழி இல்லாதவளா ஆயிட்​டேம்பா... ஆதரவாப் ​பேசக் கூட இப்ப எனக்கு ஆளில்​லேப்பா... ஏன்டா அவனுகளப் ​பெத்​தோம்னு வருத்தமா இருக்குப்பா... நானு சாகுறதுக்குள்ளாற அவனுக ​மொகத்​தையாவது பாத்துப்புடணும்னு மனசுக்குள்ளாற ஒரு ஆ​சை இருக்குப்பா... என்​னோட தங்கச்சி மகன் ​தொரப்பாண்டின்னு ​ஒருத்தன் இருக்கான்... புதுக்​கோட்​டையில பிருந்தாவனத்துக்கிட்ட கணபதிங்கற ​பேருல அச்சாபீஸ் வச்சிருக்கான்... அவனுக்கு ஏம்மகனுகளப் பத்தித் ​தெரியும்னு ​​கேள்விப்பட்​டேன்... அவனுகிட்டப் ​போயிச் ​சொல்லி ஏம்மகனுகக்கிட்ட என்னப்பத்தி எடுத்துச் ​சொல்லணும்பா... அவனுக வந்து ஒருதடவ என்னப் பாத்துட்டானுகன்னா ஏம்மனசு ஆறிப்​போயிரும்பா... இந்த அட்ரச வச்சிக்கிட்டு எந்தங்கச்சி மகனப் பாத்து விவரத்தச் ​சொல்லணும்பா...” என்று கண்களில் நீர் வழிய சிவக்குமாரிடம் ​கொடுத்தார்.



அத​னை வாங்கிக் ​கொண்ட சிவக்குமாருக்கு அவரின் நி​லைகண்டு மனம் நடுங்கியது. ​வேரா இருந்து குடும்பத்​தையும் பிள்​ளைக​ளையும் வளர்த்தவங்க இன்​னைக்கு யாருமில்லாத அனா​தையா நிக்கிறாங்க​ளே... இந்தக் கடசிக் காலத்துலதான அவங்கள அன்​போடு பாத்துக்கணும்... வறட்சியான காலத்துல ​வேருக நீ​ரைத்​தேடுறது மாதிரி இவங்க தங்க​ளோட இறுதிக் காலத்துல அன்​பையும் அன்பானவங்க​ளையும் ​தேடுறாங்க... ச்​சே என்ன ஒலகம் இது... கிராமங்கள்ள கூட இப்படி முதி​யோர் இல்லம்ணும் அனா​தை இல்லம்ணும் வந்துருச்​சே... ஒலகத்துல மனித​நேயங்கறது ​கொறஞ்சி ​போயிருச்சா...? என்று மனதில் நி​​னைத்தவ​னைப் பாட்டியின், “தம்பி... என்னப்பா... ​யோசிக்கி​றே...?” என்ற குரல் நிகழ்காலத்திற்குக் ​கொண்டு வந்தது.

“அது ஒண்ணுமில்ல பாட்டி... நிச்சயமா ஒங்க தங்கச்சி மகனப் புதுக்​கோட்​டையில ​போயி பாத்துட்டு விவரத்தச் ​சொல்லு​வேன்... கவலப் படாதீங்க... நீங்க மட்டுமில்ல... பாட்டி... இன்னக்கிப் பல​ பேரு ஒங்களமாதிரிதான் கடசிக் காலத்துல இப்படி அனா​தையா இருக்குறாங்க... ஒங்க​ளோட விவரத்தமட்டும் தாங்க... நாங்க கண்டிப்பா ஒங்களுக்கு ஒதவி ​செய்யு​றோம் ​போதுமா...” என்று ஆறுதல் கூறினான் சிவக்குமார்.

அத​னைக் ​கேட்ட பாட்டியின் கண்களில் கண்ணீர் வழிந்​தோடியது... அவரிடம் இருந்து விவரங்க​ளைப் ​பெற்றுக் ​கொண்ட சிவக்குமாரும் க​ணேசனும் வி​​டை​ பெற்ற ​​போது பாட்டி, ”எப்பவாது இந்தப் பக்கம் நீங்க வந்தா... இந்தக் கிழவியப் பாக்காமாப் ​போயிராதீங்க ராசா... நீங்கள்ளாம் யாரு ​பெத்த பிள்​ளைங்க​ளோ... ​எங்க​மேல இம்புட்டுப் பாசம் வச்சிருக்கீங்க... பெத்த பிள்​ளைங்க மறந்து ​போயிட்டானுக...” என்று குரல் தழுதழுக்கக் கூறிய​தைக் ​கேட்ட சிவக்குமார், “பாட்டி... நிச்சயமா ஒங்கள வந்து பாப்​போம் பாட்டி... அப்படி வரமுடியலன்னாக் கூட ஒரு​ லெட்டராவது ​போடு​வோம்... கவலப்படாம நீங்க சாப்புடுங்​க... ஒங்க தங்கச்சி மகனப் பாத்து விவரத்தச் ​சொல்றம்...” என்று கூறிவிட்டு சிவக்குமாரும் அவனது நண்பனும் வி​டை​பெற்றனர்.

அப்போது கூட பாட்டியின் கண்கள் கலங்கியபடியே இருந்தன. அவர்கள் வெளியேறி மறையும் வரை பாட்டி அவர்களைப் பார்த்துக் ​கொண்​டே இல்லத்தின் வாசலில் நின்று கொண்டிருந்தார். தங்களைச் சந்தித்ததன் மூலம், தனக்குள் வைத்திருக்கும் சுமைகளில், கொஞ்சத்தையாவது அந்தப் பாட்டி இறக்கி வைத்திருப்பார்... அந்தச் சு​மை இறக்க​​மே அவருக்குச் சற்று நிம்மதி​யைக் ​கொடுத்திருக்கும் என்ற நம்பிக்கையோடு சிவக்குமாரும் க​ணேசனும் டிவிஎஸ்ஸில் தங்களது ஊ​ரை ​நோக்கிப் பயணித்தனர்.

*****


இது முத்துக்கமலம் இணைய இதழின் படைப்பு.

இணைய பக்க முகவரி: http://www.muthukamalam.com/story/shortstory/p245.html


  2020
  2019
  2018
  2017
சிறந்த நூலாசிரியர் பரிசு

மாண்புமிகு தமிழ்நாடு முதலமைச்சர் ஜெ. ஜெயலலிதா அவர்களிடமிருந்து ‘தமிழ் விக்கிப்பீடியா’ எனும் நூலுக்காகத் தமிழ்நாடு அரசின் தமிழ் வளர்ச்சித் துறையின் சிறந்த நூலாசிரியருக்கான பரிசு மற்றும் பாராட்டுச் சான்றிதழினைப் பெறுகிறார் தேனி மு. சுப்பிரமணி (13-04-2012)



வலையொளிப் பதிவுகள்
  பெரியார் சொல்லும் திராவிடத் திருமணங்கள்

  எம்.ஜி.ஆர் நடித்த திரைப்படங்கள்

  சைனிக் பள்ளி சேர்க்கைக்கான நுழைவுத்தேர்வு

  கௌரவர்கள் யார்? யார்?

  தமிழ் ஆண்டுப் பெயர்கள்

  பிள்ளையார் சுழி வந்தது எப்படி?

  வருவது போவது, வந்தால் போகாது, போனால் வராது...?

  பண்டைய படைப் பெயர்கள்

  ஸ்ரீ அன்னை உணர்த்திய மலர்கள்

  மாணவன் எப்படி இருக்க வேண்டும்?

  மரம் என்பதன் பொருள் என்ன?

  நீதி சதகம் கூறும் நீதிகள்

  மூன்று மரங்களின் விருப்பங்கள்

  மனிதன் கற்றுக் கொள்ள வேண்டிய குணங்கள்

  மனிதனுக்குக் கிடைத்த கூடுதல் ஆயுட்காலம்

  யானை - சில சுவையான தகவல்கள்

  ஒரு இரவுக்குள் நாலு கோடி பாடல்

  புகழ்ச்சிக்குப் பின்னால் வருவது...?

  நான்கு வகை மனிதர்கள்

  தேனி எஸ். மாரியப்பன் சிரிப்புகள் - I

  மாபாவியோர் வாழும் மதுரை

  கிருபானந்த வாரியார் பொன்மொழிகள் - I

  தமிழ்நாட்டு மக்களுக்கு ஒன்னு வைக்க மறந்துட்டானே...?

  குபேரக் கடவுள் வழிபாட்டு முறை

  மூன்று வகை மனிதர்கள்

  உலக மகளிர் நாள் விழா - முத்துக்கமலம் உரை






வலைப்பூவில் முத்துக்கமலம் இணைக்க...



சிரிக்க சிரிக்க
எரிப்பதா? புதைப்பதா?
அறிவை வைக்க மறந்துட்டானே...!
செத்தும் செலவு வைப்பாள் காதலி!
வீரப்பலகாரம் தெரியுமா?
உங்களுக்கு ஒண்ணுமே இல்ல...!
இலையுதிர் காலம் வராது!
கண்ணதாசனின் நகைச்சுவைகள்
குறைச்சுத்தான் எடை போடறாரு...!
அவருக்கு ஒரு விவரமும் தெரியலடி!
குனிஞ்ச தலை நிமிராத பொண்ணு...?
இடத்தைக் காலி பண்ணுங்க...!
சொறி சிரங்குக்கு ஒரு பாடல்!
மாமியாரு பச்சைக்கிளி மாதிரி!
மாபாவியோர் வாழும் மதுரை
இளைய பெண்ணைக் கட்டித் தருவீங்களா?
ஸ்ரீரங்கத்து யானைக்கு நாமம்!
அகிலாவை அபின்னு கூப்பிடுறியே...?
ஆறு தலையுடன் தூங்க முடியுமா?
கவிஞரை விடக் கலைஞர்?
பேயைப் பார்க்க ஒரு வாய்ப்பு!
கடைசியாகக் கிடைத்த தகவல்!
மூன்றாம் தர ஆட்சி
பெயர்தான் கெட்டுப் போகிறது!
தபால்காரர் வேலை!
எலிக்கு ஊசி போட்டாச்சா?
சவ ஊர்வலத்தில் எப்படிப் போவது?
சம அளவு என்றால்...?
குறள் யாருக்காக...?
எலி திருமணம் செய்து கொண்டால்?
யாருக்கு உங்க ஓட்டு?
வரி செலுத்தாமல் ஏமாற்றுவது எப்படி?
கடவுளுக்குப் புரியவில்லை...?
முதலாளி... மூளையிருக்கா...?
குட்டிக்கதைகள்
எல்லாம் நன்மைக்கே...!
மனிதர்களது தகுதி அறிய...
உள்ளங்கைகளில் ஏன் முடி இல்லை?
இனிப்புப் பேச்சில் ஏமாறலாமா?
அழுது புலம்பி என்ன பயன்?
புகழ்ச்சிக்குப் பின்னால் வருவது...?
கடவுளைக் காண உதவும் கண்ணாடி
தகுதியில்லாதவருக்கு தந்த அடைக்கலம்
உயரத்தில் இருந்தால் மதிப்பு கிடைக்குமா?
ராமன் ராவணனிடம் கேட்ட அறிவுரை?
அழியப் போவதில் ஆசை வைக்கலாமா?
கழுதைக்குக் கிடைக்குமா வாய்ப்பு?
எல்லாம் ஒரு கோவணத்துக்காக...!
சிங்கத்திற்கு வாழைப்பழம்!
வலை வீசிப் பிடித்த வேலை
சாவிலிருந்து தப்பிக்க என்ன வழி?
இறை வழிபாட்டிற்கு ஏற்ற வயது எது?
கல்லெறிந்தவனுக்கு பழமா?
சிவபெருமான் முன்பு காலை நீட்டலாமா?
வீண் புகழ்ச்சிக்கு ஆசைப்படலாமா?
ராமன் எப்படி ராமச்சந்திரன் ஆனார்?
அக்காவை மணந்த ஏழை?
சிவபெருமான் செய்த பாகப்பிரிவினை!
இராமன் சாப்பாட்டு இராமனா?
சொர்க்கத்திற்குள் நுழைய இலஞ்சம்
புண்ணிய நதிகளில் நீராடினால் போதுமா?
பயமிருப்பவன் வாழ்வில் முன்னேற முடியுமா?
தகுதி இல்லாமல் தம்பட்டம் அடித்துக் கொள்ளலாமா?
கழுதையின் புத்திசாலித்தனம்
விற்ற மரத்தைத் திருப்பிக் கேட்கலாமா?
தலைமை ஒன்றுக்கு அதிகமாக இருக்கலாமா?
சொர்க்கமும் நரகமும் எப்படிக் கிடைக்கின்றன?
திரிசங்கு சுவர்க்கம் என்று ஏன் சொல்கிறார்கள்?
புத்திசாலி வாயைத் திறக்கலாமா?
இறைவன் தப்புக் கணக்கு போடுவானா?
ஆணவத்தால் வந்த அழிவு!
சொர்க்கத்துக்கான நுழைவுச்சீட்டு
சொர்க்க வாசல் திறக்குமா...?
வழுக்கைத் தலைக்கு மருந்து
மனைவிக்குப் பயப்படாதவர்
சிங்கக்கறி வேண்டுமா...?
வேட்டைநாயின் வருத்தம்
ஆன்மிகம் - இந்து சமயம்
ஆலயத்தினுள் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய விதிகள்
தானம் செய்வதால் வரும் பலன்கள்
முருகனுக்கு காவடி எடுப்பது ஏன் தெரியுமா?
பிரதோஷம் எப்படி விஷேசமானது?
விநாயகர் சில சுவையான தகவல்கள்
சிவராத்திரி விஷேசமானது ஏன்?
முருகனுக்கு ஏன் இத்தனை பெயர்கள்?
தமிழகத்திலுள்ள நவ கைலாயங்கள்
கேரளாவின் 108 துர்க்கை கோயில்கள்
எப்படி வந்தது தீபாவளி?
தசரதனுக்கு ஏன் நான்கு பிள்ளைகள்?
ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் பூமியில் வாழ்ந்த காலம் எவ்வளவு?
ஆலயத்திற்குச் சென்று வழிபடுவது அவசியமா?
அனுமனுக்கு வடை மாலை ஏன்?
திருநீறு எங்கெல்லாம் பூசலாம்?
விநாயகருக்கு முதல் மரியாதை ஏன்?
கீதை சொல்லும் சொல்லக்கூடாத விசயங்கள்
சிவபெருமானின் 64 திருக்கோலங்கள்
முருகா என்றால் என்ன கிடைக்கும்?
குரு சீடனை ஏற்கும் தீட்சை முறைகள்
விபூதியின் தத்துவம்
கோயில்களில் பாலியல் சிற்பங்கள் ஏன்?
தீபாவளியன்று என்ன செய்ய வேண்டும்?
கிருஷ்ணர் கண்ணை மூடிக் கொண்டது ஏன்?
இறைவன் ஆடிய நடனங்கள்
யாரை வணங்கலாம்? யாரை வணங்கக் கூடாது?
செய்யக்கூடியதும் செய்யக்கூடாததும்
கணவனைக் காக்கும் சாவித்திரி நோன்பு
விநாயகர் வழிபாட்டுக்கான இலைகள்

தேனி மு. சுப்பிரமணி எழுதிய நூல்கள்

                                      


இங்குள்ள படைப்புகளை வணிக நோக்கமின்றி “படைப்பாளர் பெயர் மற்றும் நன்றி: முத்துக்கமலம் இணைய இதழ்” என்று குறிப்பிட்டுப் பகிர்ந்து கொள்ளலாம்
Creative Commons License
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-ShareAlike 4.0 International License