அந்த வடக்குப் புறநகர்ப் பகுதியின் போக்குவரத்து நெரிசல் அத்தனைக்கும் நடுவே அமைந்திருந்த அந்தப் பழைய அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பின் ஏழாவது தளத்தில் இருந்த ஸோஹ்ரேயின் சிறிய அபார்ட்மெண்ட்டின் கண்ணாடிச் ஜன்னல்களை ஒரு நடுக்கத்துடன் கடந்து சென்றது. அவள் இருந்த அறை பிரதான சாலையை ஒட்டி இருந்த ஒரு மிகப்பெரிய விளம்பரப் பலகையின் நிழலில் எப்போதும் சற்று மங்கலாகவே இருக்கும்.

அந்த விளம்பரப் பலகையில் கடந்த ஆறு மாதங்களாக நகரத்தின் தேசியக் கால்பந்து அணியின் நட்சத்திர வீரர் ஒருவர், ஒரு புதிய வகை எலெக்ட்ரானிக் சிகரெட்டைப் பிடித்துக் கொண்டு வெற்றுப் புன்னகையுடன் வானத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அந்தப் புன்னகை ஸோஹ்ரேயின் தினசரி வாழ்க்கையின் துயரத்தைப் பகடி செய்வதைப் போல அவளுக்குத் தோன்றும்.

​ஸோஹ்ரேக்கு இப்போது நாற்பத்தி இரண்டு வயது. அவளது கறுத்த நீளமான கூந்தலின் வேர்களில் இப்போது சில வெள்ளைக் கோடுகள் நிரந்தரக் குடியுரிமை பெற்றிருந்தன. மூன்று வருடங்களுக்கு முன்பு ஒரு சாதாரண இதய அடைப்பால் அவளது கணவன் பஹ்ராம் இறந்த போது, அவள் பதின்ம வயதுச் சிறுமி ஒருத்தியின் மெல்லிய உடலுடன் ஒரு சடலத்தின் கனத்தைச் சுமக்க வேண்டியிருந்தது. அந்தக் கனம் பணம் உறவுகள், சமூகப் பார்வை, மற்றும் காலியான ஒரு படுக்கை எனப் பல வடிவங்களில் இருந்தது.

​இன்று வெள்ளிக்கிழமை, அங்கு விடுமுறை தினம். வெளியே வாகனங்களின் ஒலி குறைவாக இருந்தது, நகரத்தின் இரைச்சல் எப்போதும் போல தரையில் ஒரு தொடர் அதிர்வை ஏற்படுத்திக் கொண்டே இருந்தது.

ஸோஹ்ரே தனது சிறிய சமையலறையில், ஒரு சாதாரண உலோகக் கப்பில் ப்ளாக் டீயை ஊற்றிக் கொண்டிருந்தாள். சமையலறை ஜன்னலுக்கு வெளியே எதிர் அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பின் பால்கனியில், ஒரு வயதான பெண்மணி தனது கருப்புச் சடோர் உடையை சுற்றிக் கொண்டு காய்ந்த ரோஜா இதழ்களைக் கீழே கொட்டிக் கொண்டிருந்தாள். அந்தச் சடோர் ஸோஹ்ரேக்குப் பரிச்சயமான ஒரு நிழல். கடந்த மூன்று வருடங்களில் ஸோஹ்ரே தனது தலையை மூடும் ஷாலை விட்டு எந்தப் புறமும் வெளியில் சென்றதில்லை அந்த மூடுதலுக்குப் பின்னால், தனது பழைய வாழ்க்கை துளித்துளியாகச் சிதைந்து போவதை அவள் உணர்ந்து கொண்டிருந்தாள்.

விதவையான பின் அவளுக்குக் கிடைத்த சமூகப் பெயர் "பிந்தி". அதாவது, துணையை இழந்தவள் அவளை மற்றவர்களிடமிருந்து பிரித்தது ​பஹ்ராம் இருக்கும் போது அவர்களின் வாழ்க்கை ஒரு மத்தியதர வர்க்கக் கனவு போல இருந்தது. அவனுக்கு ஒரு சிறிய இறக்குமதி ஏற்றுமதி நிறுவனம் இருந்தது, லாபம் மிதமானது. அவர்கள் ஒரு நல்ல வாழ்க்கையை வாழ்ந்தார்கள். அவனது மரணத்திற்குப் பிறகுதான் அந்தப் பலூன் வெடித்தது. நிறுவனத்தில் இருந்த கடன்கள் பஹ்ராமின் சகோதரர்கள் சொத்தில் உரிமை கோரிய சண்டைகள் எல்லாமே ஒன்று சேர்ந்து அவளது முதுகை ஒடித்தன. இறுதியில், அவள் தனக்கும் தனது பதினேழு வயது மகள் சாராவுக்கும் இந்தச் சிறிய அபார்ட்மெண்ட்டை மட்டுமே தக்க வைத்துக் கொள்ள முடிந்தது. இந்த அபார்ட்மெண்ட்டில் கூட, பாதி அவளது மாமியாருடையது.


​தனது டீயைக் குடித்து முடித்தவள் அதை மெதுவாக சிங்கில் வைத்தாள். அவள் கண்களுக்கு முன்னால் ஒரு காட்சி ஓடியது. இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பு சாரா அவளது அறையில் தன்னைப் பூட்டிக் கொண்டு ஒரு மணிநேரம் அழுது கொண்டிருந்தாள். காரணம் சாராவுக்குப் பல்கலைக்கழக நுழைவுத் தேர்வில் ஒரு நல்ல இடத்தைப் பிடிப்பதற்கான பணம் இல்லை. தனியார் பயிற்சி மையங்களின் கட்டணம் வானளவு இருந்தது, மேலும் ஸோஹ்ரேயின் வருமானம் ஒரு சாதாரண டெய்லரிங் கடையில் ஒரு நாளைக்குச் சில மணிநேரம் வேலை செய்வது மூலம் மட்டுமே கிடைத்தது.

​"பஹ்ராம்... நாம் என்ன தவறு செய்தோம்?" அவள் ஜன்னல் கண்ணாடியில் தெரிந்த தனது சொந்தப் பிம்பத்தைப் பார்த்துக் கேட்டாள். அவளது கண்ணாடிப் பிம்பத்தின் பின்னணியில், சிகரெட் பிடிக்கும் கால்பந்து வீரரின் முகம் ஒரு மாயை போலத் தெரிந்தது.

​ஸோஹ்ரேயின் புதிய யதார்த்தம் அவளது பழைய நண்பர்களின் விருந்துகளில் இருந்து விலகியிருந்தது. ஒரு காலத்தில் அவளது வீடு எப்பொழுதும் சிரிப்பொலிகளாலும், ரெட் ஒயின் கண்ணாடித் தட்டல்களாலும் நிரம்பி இருக்கும். இப்போது அவளது ஒரே நட்பு அவளது பணிபுரியும் இடத்தின் முதலாளியும், அவளைப் போன்ற ஒரு விதவைப் பெண்ணுமான ஃபரிதேஹ் மட்டுமே.

​ஃபரிதேஹ் ஒரு பலமான பெண்மணி. அவளது குரல் உறுதியானது, அவளது நடவடிக்கைகள் துல்லியமானவை. அவளது தையல் கடை, நகரத்தின் தெற்கே ஒரு நெரிசலான சந்தையில் இருந்தது. ஸோஹ்ரே அவளுடன் பேசும் போது, ஒரு பாதுகாப்பான உணர்வைப் பெறுவாள். ஃபரிதேஹ், ஸோஹ்ரேக்கு அவளது புதிய வாழ்க்கையைக் கற்றுக் கொடுத்தாள்.

"ஸோஹ்ரே, விதவைகள் இரண்டு வகை. ஒரு வகை காலியான இருக்கைக்கு அழுது கொண்டே வாழ்க்கை முழுவதும் மெழுகுவர்த்தியாக உருகிப் போகிறவர்கள். இன்னொரு வகை காலியான இருக்கையைத் தூக்கி எறிந்துவிட்டு தங்கள் முதுகைப் பலப்படுத்தும் மரமாக மாறுபவர்கள்”

ஃபரிதேஹ் அவளை இரண்டாம் வகைக்குத் தள்ள முயன்றாள்.

​வெள்ளிக்கிழமை மதியம். சாரா இப்போதும் தனது அறையில் நுழைவுத் தேர்வுப் புத்தகங்களைக் குவித்து வைத்துப் படித்துக் கொண்டிருந்தாள். ஸோஹ்ரே அறைக் கதவைத் தட்டினாள்.

"உள்ளே வா மாமா" சாரா மெல்லிய குரலில் சொன்னாள்.

ஸ்கேட்டர்ட் நோட்ஸ்களும் குறிப்பேடுகளும் குவிந்த மேசையின் ஓரத்தில் சாரா அமர்ந்திருந்தாள். அவளது கண்களுக்குக் கீழே லேசான கரு வளையங்கள் இருந்தன.

"உனக்குச் சற்று இடைவெளி தேவை, வா ஏதாவது பேசுவோம்"

சாரா புத்தகங்களை நகர்த்திவிட்டு தன் தாயைப் பார்த்தாள்.

"நாம் எதைப் பற்றிப் பேச வேண்டும், மாமா? நாம் பேச வேண்டியது பற்றி எதுவும் நம்மிடம் இல்லையே"

​இந்த வாக்கியம் ஒரு சவுக்கடி போல ஸோஹ்ரேயின் காதுகளில் ஒலித்தது. ஆம், அவர்கள் பேச வேண்டிய முக்கியப் பொருள் பணம் வருங்காலம் மற்றும் திருமணம்.

​அவள் அறையை விட்டு வெளியே வந்தாள். திடீரென அவளது தொலைபேசி ஒலித்தது. அது அவளது மாமியார், குல்சும் உம்மா. அவள் ஒரு சாதாரண பாரம்பரியப் பெண். விதவைப் பெண்ணைப் பற்றிய சமூகத்தின் பார்வையைத் தனது கண்ணாடியாக வைத்திருப்பவர்.

​"ஸோஹ்ரே? வீட்டில் இருக்கிறாயா?" குல்சும் உம்மாவின் குரலில் எப்போதும் ஒரு ஆழமான விசாரணை தொனியில் இருக்கும்.

"ஆம், உம்மா இங்கேதான் இருக்கிறேன்"

"நல்லது நான் இப்போது அபுல்ஃபஸ்ல் மாமாவுடன் வருகிறேன்." அபுல்ஃபஸ்ல் பஹ்ராமின் மூத்த சகோதரன்

ஸோஹ்ரேயின் இதயம் தடதடவெனத் துடிக்கத் தொடங்கியது. அபுல்ஃபஸ்ல் மாமா வருவது என்பது ஒரு அதிகாரப்பூர்வமான விஜயம். அவர் எப்போதும் ஏதாவது ஒரு 'குடும்ப முடிவை' அறிவிக்கவே வருவார்.

​ஒரு மணி நேரத்தில் வீட்டின் மணி அடித்தது. ஸோஹ்ரே எப்போதும் போல் ஒரு பழுப்பு நிற மேன்டோவையும் ஷாலையும் சரிசெய்து கொண்டாள் தனது முகத்தில் பதட்டம் தெரியாமல் இருக்க முயன்றாள்.

​குல்சும் உம்மா ஒரு கருப்புக் கம்பளியாலான சடோரை அணிந்திருந்தார், அவர் கைகளில் ஒரு பேரீச்சம்பழப் பையும் அபுல்ஃபஸ்ல் ஒரு மெலிதான கோட் மற்றும் இறுக்கமான கால்களை உடைய பேன்ட்டையும் அணிந்திருந்தார். அபுல்ஃபஸ்ல் கணக்காளராகப் பணிபுரிபவர். அவர் கண்கள் எப்போதும் ஒரு லாப நஷ்டக் கணக்கைப் போலவே பார்ப்பது ஸோஹ்ரேக்குத் தோன்றும்.


​அவர்களை வரவேற்று, ஹால் பகுதிக்கு அழைத்து வந்து, தனது மெல்லிய டீயைக் கொடுத்தாள். குல்சும் உம்மா டீயைப் பார்க்காமல் அறையைச் சுற்றிப் பார்த்தார்.

"வீடு நன்றாக இருக்கிறது. என் மகன் பஹ்ராம் தேர்ந்தெடுத்த இடம்" அவர் லேசாகப் பெருமூச்சு விட்டார்.

அதன் பிறகு அபுல்ஃபஸ்ல் பேசத் தொடங்கினார். அவர் தனது உதட்டைக் கடித்து, டீ கப்பை மேசையின் மீது வைத்தார்.

"ஸோஹ்ரே, எனக்குப் பேசுவதற்குக் கொஞ்சம் சங்கடமாக இருக்கிறது, இது குடும்ப விஷயம் குல்சும் உம்மாவின் நலனுக்காகவும், சாராவுடைய எதிர்காலத்திற்காகவும்..."

​ஸோஹ்ரே மெளனமாக அமைதியாக அமர்ந்திருந்தாள். அவள் கைகள் தனது ஷாலை இறுக்கமாகப் பிடித்துக் கொண்டிருந்தன. அவளுக்குத் தெரியும் அவர் என்ன சொல்லப் போகிறார் என்று.

​"ஸோஹ்ரே, நீ இப்போதும் மிகவும் இளமையாக இருக்கிறாய். உனக்கு இப்போது நாற்பத்தி இரண்டு. இந்த வயதில் நீ தனியாக வாழ்வது நல்லதல்ல. நம்முடைய சமூகம்... உனக்குத் தெரியும். வதந்திகள், தவறான பார்வைகள்..." அவர் ஒரு கணம் நிறுத்தினார், "அதுமட்டுமல்ல, உனக்கு ஒரு பொருளாதாரப் பாதுகாப்பு இல்லை"

​அவர் தனது பேச்சைத் தொடர்ந்தார். இதுதான் அவர் வந்ததற்கான நோக்கம்.

"ஒரு நண்பர் இருக்கிறார். ஹாஜ் ரெசா. அவர் ஒரு பழைய சந்தை வியாபாரி. மிகவும் நல்லவர். வயதில் உன்னைக் காட்டிலும் சற்றே மூத்தவர், அவர் தனது முதல் மனைவிக்கு விவாகரத்து கொடுத்துவிட்டார். அவர் ஒரு கௌரவமான மனிதர். அவருக்கு உன்மீது நல்ல எண்ணம் உள்ளது"

​ஸோஹ்ரேக்கு உடலின் அணுக்கள் எல்லாம் ஒரு குளிர்ச்சியை உணர்ந்தன.

"ஹாஜ் ரெசா," அவள் உதடுகள் மட்டுமே உச்சரித்தன.

​குல்சும் உம்மா தலையிட்டார் .

"ஆம், ஸோஹ்ரே அவர் உன்னை ஒரு நல்ல வீட்டைத் தேர்ந்தெடுத்து, ஒரு மனைவியாகப் பார்த்துக் கொள்வார். சாராவுக்கு நல்ல வசதியான எதிர்காலத்தைக் கொடுப்பார். இந்தச் சிறிய அபார்ட்மெண்ட்டில் நீ அவளுடைய எதிர்காலத்தைக் குழிதோண்டிப் புதைக்கிறாய்"

​அபுல்ஃபஸ்ல் தொடர்ந்தார்.

"இதில் எங்களுக்கு ஒரு லாபமும் இல்லை. இந்த ஏற்பாட்டின் மூலமாகக் குல்சும் உம்மாவுக்கு இந்த அபார்ட்மெண்ட்டின் முழுச் சொந்தமும் கிடைத்துவிடும். இது அவருக்குப் பாதுகாப்பு. ஹாஜ் ரெசாவுக்கோ நீ ஒரு சிறந்த மனைவியாகச் சென்றுவிடலாம். சாராவுக்குக் கல்லூரி படிப்புக்கு அவர் நிதியுதவி செய்வார். இது எல்லோருக்குமே ஒரு 'நல்ல நிலை"

​அவர்கள் தங்கள் வார்த்தைகளை ஒரு வியாபார ஒப்பந்தம் போல முன் வைத்தார்கள். ஒரு மனிதன் தனது மனைவியை இழந்த பின் தனக்குரிய சொத்துக்களையும் சந்தை மதிப்புகளையும் பற்றிப் பேசுவது போல் அவர்கள் ஸோஹ்ரேயின் மனநிலை ஆசை, கனவு, காதல் எதைப் பற்றியும் பேசவில்லை. அவள் ஒரு பொருளாக மாறியிருந்தாள் குடும்பக் கடன்களைத் தீர்ப்பதற்கான ஒரு பண்டம்.

​ஸோஹ்ரே மெல்லத் தன் உடலைச் சாய்ந்தாள். விளம்பரப் பலகையில் இருந்த கால்பந்து வீரரின் வெற்றுப் புன்னகை அவளது நினைவுக்கு வந்தது. அவளும் அதே போன்றதொரு புன்னகையைப் பூசிக் கொள்ளப் போகிறாளா? ஒரு பொருளாதாரச் சமரசத்திற்காக ஒரு புதிய மனிதனுடன் தனது வாழ்க்கையை விற்கப் போகிறாளா? அவள் ஒரு நவீன காலத்தின் ஸீகா. ஒரு தற்காலிகத் திருமணத்தின் மூலப்பொருளாக மாற விரும்பவில்லை.

​அவள் குல்சும் உம்மாவையும், அபுல்ஃபஸ்லையும் பார்த்தாள். அவளது பார்வையில் முதல் முறையாக ஒரு பழைய அடக்கப்பட்ட கோபம் இருந்தது.

"நான் என்ன நினைக்கிறேன் என்று நீங்கள் கேட்கவில்லையே?" அவள் மெல்லியக் குரலில் கேட்டாள்.

​அபுல்ஃபஸ்ல் சிரிக்க முயன்றார். "என்ன நினைக்க? நீ கௌரவமாக வாழ விரும்புகிறாய். உன் மகளின் எதிர்காலம் நல்லதாக இருக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறாய். அதைத் தவிர என்ன இருக்கிறது? நீ இப்போது விதவைப் பெண்ணாக இருக்கிறாய். உனக்கு என்னென்ன தேர்வுகள் இருக்கின்றன?"

​அந்தக் கேள்வி அந்த சமூகத்தின் ஒரு கொடூரமான விதியைச் சுட்டிக் காட்டியது விதவைப் பெண்ணின் தேர்வு எப்போதும் சமூகத்தின் நிபந்தனைகளுடன் பிணைக்கப்பட்டிருந்தது.

​ஸோஹ்ரே, தனது கையை உயர்த்தினாள். அவள் தனது ஷாலைப் பிடித்திருந்த கை இப்போது மேசையின் விளிம்பைப் பிடித்திருந்தது.

​"நீங்கள் சாராவுக்காகவும் குல்சும் உம்மாவுக்காகவும் இதைச் செய்வதாகச் சொல்கிறீர்கள். உண்மையில் நீங்கள் இந்த வீட்டை முழுமையாகச் சொந்தமாக்கிக் கொள்ள விரும்புகிறீர்கள். பஹ்ராம் இறந்த பிறகு, எனக்குக் கிடைத்த ஒரே ஒரு துண்டுச் சொத்தை என் வீட்டை பிடுங்கிக் கொள்ள விரும்புகிறீர்கள்." அவளது குரல் லேசாக உயர்ந்தது, அதில் கண்ணீரின் சத்தம் இல்லை மாறாக ஒரு உலோகத்தின் சத்தம் இருந்தது.

​"நான் ஹாஜ் ரெசாவைச் சந்திக்க விருமபவில்லை. நான் இப்போதைக்கு யாரையும் திருமணம் செய்து கொள்ளப் போவதுமில்லை. சாராவுக்கு நான் வேறு வழியில் கல்விச் செலவுகளை ஈடுகட்டுவேன். இந்த வீட்டின் பாதிச் சொத்து குல்சும் உம்மாவுடையதாக இருந்தாலும், நான் இங்கிருந்து வெளியேற மாட்டேன்"

​அபுல்ஃபஸ்லின் முகம் சிவந்தது. "ஸோஹ்ரே.இது சரியானதல்ல உன் நலனிற்காக..."

"என் நலனா? என் நலன் என்ன என்று எனக்கு மட்டுமே தெரியும், அபுல்ஃபஸ்ல் மாமா" அவள் குறுக்கிட்டாள்.

"தயவுசெய்து நீங்கள் இருவரும் கிளம்பலாம். நன்றி"

​இந்த இரண்டு வாக்கியங்கள், கடந்த மூன்று வருடங்களில் அவள் சமுதாயத்திற்குக் கொடுத்த பயபக்தியையும் மெளனத்தையும் ஒரு நொடியில் சுக்கு நூறாக உடைத்தது. அது ஒரு சிறிய புரட்சி ஒரு விளம்பரப் பலகையின் நிழலில் பிறந்த ஒரு தனிப்பட்ட சுதந்திரப் பிரகடனம்.

​குல்சும் உம்மா அதிர்ச்சியடைந்தார். அபுல்ஃபஸ்ல் மேலும் பேச முயன்றார், ஸோஹ்ரே எழுந்தாள். அவளது எழுச்சி அவர்களுக்கு வெளியேறுவதற்கான சமிக்ஞையாக இருந்தது. வேறு வழியின்றி அவர்கள் ஆத்திரத்துடனும் குழப்பத்துடனும் அந்த வீட்டை விட்டு வெளியேறினார்கள்.

​கதவை மூடிய பின், ஸோஹ்ரே சுவற்றில் சாய்ந்து நின்றாள். அவள் மூச்சுத்திணறவில்லை, அவளது மார்பு ஒரு வலுவான ஒழுங்கற்ற துடிப்பை ஏற்படுத்திக் கொண்டிருந்தது. அவள் எதிர்த்துப் பேசியிருந்தாள். பஹ்ராமின் சகோதரனின் குடும்பத் திட்டத்தை உடைத்திருந்தாள்.

​அப்போது, சாரா தனது அறையில் இருந்து வெளியே வந்தாள். அவள் எல்லாவற்றையும் கேட்டிருக்க வேண்டும். சாரா தனது தாயின் அருகே வந்து அவள் தோளில் சாய்ந்தாள்.

"நன்றி, மாமா," சாரா மெல்லிய குரலில் சொன்னாள்.

"நன்றி."ஸோஹ்ரே தனது மகளை இறுக அணைத்துக் கொண்டாள். "இனி நாம் என்ன செய்வது என்று யோசிக்க வேண்டும் சாரா. நான் சொன்னது போல நான் உனக்கு வேறு வழியில் கல்லூரிக்கு இடம் வாங்கித் தருகிறேன்"

​அவர்கள் இருவரும் ஹாலில் இருந்த ஒரு சோஃபாவில் அமர்ந்தார்கள். ஸோஹ்ரே தனது முகத்தின் வியர்வைத் துளிகளைத் துடைத்தாள். ஒரு துணிச்சலான முடிவு எடுத்த திருப்தி அவளுக்கு இருந்தாலும் இப்போது அவள் முன் ஒரு மிகப் பெரிய சவால் இருந்தது.

சாராவுக்கு ஒரு நல்ல கல்லூரியில் இடம் கிடைக்க ஒரு வருடத் தனியார் பயிற்சிக் கட்டணம் அதிகமாகத் தேவைப்படும். ​அவளது டெய்லரிங் வேலை ஒருபோதும் அவ்வளவு பணம் கொடுக்கப் போவதில்லை. அந்த நேரத்தில், அவள் தனது டீச்சர் ஃபரிதேஹ் சொன்ன வார்த்தையை நினைத்துக் கொண்டாள். காலியான இருக்கையைத் தூக்கி எறிந்துவிட்டு, தங்கள் முதுகைப் பலப்படுத்தும் மரமாக மாறுபவர்கள்.

​ஸோஹ்ரே தனது கையில் இருந்த மொபைலை எடுத்தாள். அதில் தனது மகள் சாரா கல்லூரியில் படிப்பது போல ஒரு பழைய படத்தை வால்பேப்பராக வைத்திருந்தாள். ஸோஹ்ரே நீண்ட நேரம் யோசித்தாள். அவள் ஒரு டெய்லரிங் கடையில் வேலை செய்வதைத் தவிர வேறு என்ன செய்ய முடியும்? அவளுக்குப் நகரத்தின் கைத்தறி விரிப்புகள் மற்றும் கலைப்பொருட்கள் பற்றி நல்ல அறிவு உண்டு. பஹ்ராம் இருக்கும்போது அவர்கள் இருவரும் பலமுறை கைவினைப் பொருள் சந்தைகளுக்குச் சென்றிருந்தனர்.

​ அவளது மனதில் ஒரு யோசனை மின்னியது. ஒரு புதிய பாதைக்கான விதை இப்போதுதான் விழுந்திருந்தது. அந்தச் சிறிய விளம்பரப் பலகையின் நிழலில் இருந்த அபார்ட்மெண்ட்டின் சுவர்களுக்குள் ஸோஹ்ரே ஒரு புதிய போராட்டத்தைத் தொடங்கத் தீர்மானித்தாள்.

இது ஒரு விதவையின் மறுபிரவேசம்.

​அவள் ஃபரிதேஹுக்கு ஒரு குறுஞ்செய்தி அனுப்பினாள் "ஃபரிதேஹ் ஜான் எனக்கு உன்னிடம் பேசுவதற்கு ஒரு புதிய திட்டம் இருக்கிறது சந்தையில் நாளை உன்னைப் பார்க்க வரலாமா? உன் ஆலோசனைகள் எனக்குத் தேவை"

​இப்போது அவள் காலண்டரைப் பார்த்தாள். பஹ்ராம் இறந்த நாளைக் கடந்தாகிவிட்டது. இனிமேல், இறந்த காலத்தின் கனம் அவளைப் பிடிக்காது. அவள் எழுந்து நின்று, தனது முகத்தில் இருந்த பதட்டத்தையும் பயத்தையும் துடைத்தெறிந்தாள். வெளியே, அந்த விளம்பரப் பலகையின் விளக்கு எரிந்தது. கால்பந்து வீரரின் முகம் பிரகாசமாக இருந்தது. ஸோஹ்ரே அந்தப் பலகையைப் பார்த்து, முதல்முறையாகப் புன்னகைத்தாள். அது ஒரு வெற்றுப் புன்னகையல்ல ஒரு புதிய உறுதிப்பாட்டின் புன்னகை.

​ அடுத்த நாள் காலை, நகரத்தின் தெற்குப் பகுதியில் அமைந்திருந்த அந்தப் பிரமாண்டமான சந்தைக்குச் சென்றாள். நகரின் சந்தை என்பது வெறும் வியாபார இடம் அல்ல அது ஒரு வரலாற்று ஆவணம், ஒரு சமூகக் கண்ணாடி. அதன் குறுகிய, குவிமாடம் வேய்ந்த பாதைகள், மனிதர்களின் குரல்கள், அசைவுகள் மற்றும் எண்ணங்களின் பெருவெளியாக இருந்தது. ஒவ்வொரு மூலையிலும் மிளகு, சர்க்கரை, தங்கம், வெள்ளி, மற்றும் காய்ந்த பழங்களின் வாசனைகள் கலந்த ஒரு தனிப்பட்ட வாசனை பரவியிருந்தது.

​ஃபரிதேஹின் சிறிய தையல் கடை, அந்தச் சந்தையின் ஒரு மூலையில் அதிக வெளிச்சம் நுழையாத ஒரு பாதையில் இருந்தது. ஸோஹ்ரே அந்தக் கடைக்குள் நுழைந்தபோது ஃபரிதேஹ் தனது மெஷினில் ஒரு அடர் நீல மேன்டோவின் ஸ்லீவை தைத்துக் கொண்டிருந்தாள். மெஷினின் சீரான ஓசை, அங்கு நிலவிய குழப்பமான இரைச்சலில் ஒரு ஸ்திரத்தன்மையை அளித்தது.

​ஃபரிதேஹ் தனது தலையை உயர்த்தி, ஸோஹ்ரேயைப் பார்த்தாள்.

அவள் கண்கள், "என்ன விசேஷம்?" என்று கேட்டன.

"சலாம் ஃபரிதேஹ் ஜான்," ஸோஹ்ரே மெதுவாக ஷாலைத் தளர்த்தினாள்.

"ஓ, ஸோஹ்ரே இவ்வளவு சீக்கிரமாக வந்துவிட்டாய். அபுல்ஃபஸ்ல் மாமாவிடம் ஏற்பட்ட சண்டைக்குப் பிறகு நீ சாதாரணமாக இருக்க மாட்டாய் என்று நினைத்தேன்." ஃபரிதேஹ் தனது மெஷினை நிறுத்திவிட்டு, நாற்காலியைக் காண்பித்தாள்.

​ஸோஹ்ரே, தனது மாமியார் குடும்பத்துடன் பேசிய விவாதத்தைப் பற்றிச் சுருக்கமாகச் சொன்னாள். "அவர்கள் என் வீட்டில் இருந்து வெளியேறச் சொன்னபோது, நான் மறுத்தேன். நான் மறுத்தது என் சொந்த விருப்பத்திற்காக மட்டுமல்ல சாராவுக்காக. அவள் எஞ்சினியரிங் படிக்க வேண்டும். அதற்கு எனக்கு நிறையப் பணம் தேவை"

​ஃபரிதேஹ் தன் உதட்டைக் கடித்து, டீ கப்பை நீட்டினாள்.

"ஆம் நிறையப் பணம்? ஸோஹ்ரே, உன் தையல் வேலை மூலம் அதைக் கனவில் கூட எட்ட முடியாது. ஹாஜ் ரெசா தான் உனக்கு சுலபமான வழியாக இருந்திருப்பார், நீ அந்தப் பழைய சந்தை முதலாளியை..."

"போதும், ஃபரிதேஹ் அது ஒரு சுலபமான வழி அல்ல அது ஒரு அடிமைத்தனம். நான் இன்னொரு மனிதரின் நிழலில் வாழ விரும்பவில்லை. பஹ்ராமின் நிழலிலேயே போதுமான அளவு வாழ்ந்துவிட்டேன்"

​ஸோஹ்ரே தனது திட்டத்தைச் சொன்னாள்.

​"நான் பழைய விரிப்புகள், செம்புப் பாத்திரங்கள் மற்றும் கைத்தறிகளைக் குறைந்த விலையில் வாங்கி, சிறிய பழுதுகளைச் சரிசெய்து அதைப் புதிய 'ஆன்லைன்' தளங்களில் விற்கலாம். என்னால் நேர்த்தியான வடிவமைப்பு வேலைகளைச் செய்ய முடியும். என்னுடைய முதலீடு வெறும் சிறிய பணம் மட்டுமே இருக்கும். அது என்னுடைய மாமியார் வீட்டிலிருந்து எடுத்த பழைய கைவினைப் பொருட்களை விற்றதில் எனக்குக் கிடைத்தது"

​ஃபரிதேஹ் மெஷினின் சக்கரத்தை மெதுவாகச் சுற்றினாள்.

"இது ஆபத்தானது ஸோஹ்ரே. இந்தச் சந்தை மிகவும் கொடியது. பழைய பொருட்களை விற்பவர்கள் உன்னை ஏமாற்றுவார்கள். மேலும் ஆன்லைன் வியாபாரம்? நீ அதைப் பற்றி அறிந்தவளா?"

​"தெரியவில்லை ஆனால் நான் கற்றுக்கொள்வேன். நான் இவ்வளவு வருடங்களாக என்னுடைய தனிப்பட்ட அழகியல் அறிவைப் பயன்படுத்தவில்லை. பஹ்ராம் என்னை வீட்டுக்குள்ளேயே வைத்திருக்க விரும்பினார். நான் இப்போது வெளியே வர விரும்புகிறேன். எனக்கு உதவி செய் ஃபரிதேஹ். நான் இந்தக் கடனுக்கு உனக்குப் பங்கு கொடுக்கிறேன்," ஸோஹ்ரேயின் குரலில் கெஞ்சல் இல்லை, மாறாக ஒரு உத்வேகம் இருந்தது.

​ஃபரிதேஹ் சிரித்தாள்.

"உன் பங்கு எனக்குத் தேவையில்லை. எனக்கு உதவி செய். என்னுடைய இந்தக் கடையின் பின்னால் ஒரு சிறிய இடமிருக்கிறது. அங்கு நிறைய பழைய துணிகள், தையல் பொருட்களின் மிச்சங்கள் உள்ளன. நீ அதைச் சுத்தம் செய்து அந்த இடத்தை உன் முதல் அலுவலகமாகப் பயன்படுத்தலாம். அதற்கு நான் ஒரு நிபந்தனை விதிக்கிறேன் நீ சோர்வடைந்து திரும்பி ஓடிவிடக் கூடாது." ​அந்த இருண்ட சந்தை மூலையில், ஸோஹ்ரே தனது புதிய சாம்ராஜ்யத்தின் முதல் செங்கல்லை ஃபரிதேஹ் உதவியுடன் வைத்தாள். ஃபரிதேஹ் அவளுக்கு சில பழைய சந்தை வியாபாரிகளை அறிமுகப்படுத்தினாள். அவர்கள் பெரும்பாலும் சந்தேகக் கண்ணோட்டத்துடனும் ஒரு விதவை வணிகம் செய்வதில் உள்ள விநோதத்துடனும் அவளைப் பார்த்தனர்.


​அடுத்த இரண்டு மாதங்கள் ஸோஹ்ரேயின் வாழ்க்கையில் ஒரு தீவிரமான மாற்றத்தைக் கொண்டு வந்தன. அவள் தினமும் காலை 6 மணிக்கு எழுந்து, சாரா தூங்கி எழுவதற்கு முன் சமையல், வீட்டு வேலைகளை முடித்துவிட்டு, ஷாலை இறுக்கக் கட்டிக் கொண்டு தெற்கு நோக்கிச் சந்தைக்கு விரைந்தாள்.

​ஃபரிதேஹின் கடையின் பின்னால் இருந்த அந்தச் சிறிய அறை அவளது உலகமானது. அங்கு அவளது பொருட்கள் இருந்தன. ஒரு சிறிய செம்புத் தட்டு, துருப்பிடித்த விளிம்புடன், ஸோஹ்ரேயின் கைகளால் பொலிவூட்டப்பட்டது. மூன்று சிறிய கம்பளி விரிப்புகள் அதன் நிறங்கள் கழுவப்பட்டுத் துல்லியமாகப் பழுதுபார்க்கப்பட்டன மற்றும் ஒரு பழைய களிமண் பானை ஒரு தனிப்பட்ட விதவைப் பெண் பெரிய அளவில் வணிகம் செய்வது கடினம். அதனால், ஸோஹ்ரே ஆன்லைனில் ஒரு 'கலை மற்றும் கைவினைப் பொருட்களின் பக்கம்' தொடங்கினாள்.

​அவள் பஹ்ராமின் ஒரு பழைய லாப்டாப்பைப் பயன்படுத்தினாள். அந்த லாப்டாப்பில் இன்னும் அவனது பழைய இமெயில்கள், ஆவணங்கள் இருந்தன. ஸோஹ்ரே அதைத் தொடங்குவதற்கு முன், பஹ்ராமின் படத்தைப் பார்த்து ஒரு நீண்ட பெருமூச்சு விட்டாள். அந்த லாப்டாப் இப்போது அவளை ஒரு புதிய உலகத்துடன் இணைத்தது.

ஆன்லைன் வணிகத்தின் நிழல் உலகத்தை அவளுக்குப் ஃபரிதேஹின் மகள் கற்றுக்கொடுத்தாள். ஸோஹ்ரே தனது புகைப்படக் கலையைப் பயன்படுத்தினாள் பொருட்களின் மீது சூரிய ஒளி படும்போது விழும் கோணங்கள், பழைய நகரத்தின் குடியிருப்புகளின் பின்னணியில் அவற்றைப் படம் பிடிப்பது இவை அனைத்தும் அதன் அழகை மேம்படுத்தின.

பொதுவெளியில் ஒரு விதவையின் முகம் தெரிவது, சமூகத் தளங்களில் விபரீதமான விமர்சனங்களையும், 'தவறான' மனிதர்களின் கவனத்தையும் ஈர்க்கும் என்று ஃபரிதேஹ் எச்சரித்தாள்.

"உன் அழகு, இப்போது உனக்குத் தடையாக இருக்கும், ஸோஹ்ரே. நீ வியாபாரம் செய். உன்னை விற்பனை செய்யாதே." ​எனவே, ஸோஹ்ரே ஒரு முடிவெடுத்தாள். அவள் தனது பக்கத்தில் தன் முகத்தைக் காட்டாமல் தனது கைகளின் புகைப்படங்களை மட்டுமே வெளியிடுவாள். ஷாலின் விளிம்பில் மட்டுமே தனது தாடையின் ஒரு சிறிய பகுதியை வெளிப்படுத்தினாள். அவள் தனது கலைப்பொருட்களுக்குப் பின்னால் ஒரு மறைக்கப்பட்ட நிழலாகவே இருந்தாள். அவளது குரலும் எழுத்து நடையும் மட்டுமே அங்கு இயங்கின.

​ஆரம்பத்தில் விற்பனை மிகவும் மெதுவாக இருந்தது. முதல் வாரம் ஒரு செம்புப் பாத்திரம் மட்டுமே விற்பனையானது. அதற்கான லாபம் வெறும் சிறிய தொகை பணம். ஸோஹ்ரே சோர்ந்து போனாள்.

​தாய்க்கும் மகளுக்கும் இடையிலான சுவர் ​ஸ்கோஹ்ரேயின் புதிய வாழ்க்கை, சாராவுடனான அவளது உறவில் ஒரு பிளவை ஏற்படுத்தியது. சாராவுக்குத் தனது தாயின் துணிச்சல் பிடித்திருந்தது, ஆனால் ஸோஹ்ரேயின் அதிக நேரம் வெளியில் செலவழிக்க வேண்டிய தேவை அவளுக்குப் பிடிக்கவில்லை. சாரா தான் ஒதுக்கப்பட்டதாக உணர்ந்தாள்.

​ இரவு, சாரா தனது படிப்பை நிறுத்திவிட்டு ஹாலுக்கு வந்தாள். ஸோஹ்ரே, தனது பொருட்கள் பேக்கேஜிங்கிற்கான அட்டைப் பெட்டிகளை ஒழுங்குபடுத்திக் கொண்டிருந்தாள்.

"நீ எப்போது படிக்கப் போகிறாய் மாமா?" சாரா கேட்டாள்.

"நான் என்ன செய்கிறேன் என்று உனக்குத் தெரியாதா? நான் உனக்காகச் சம்பாதிக்கிறேன்," ஸோஹ்ரே சோர்வுடன் பதிலளித்தாள்.

​"எனக்காகவா? இல்லை, நீ உனக்காகச் செய்கிறாய். நீ ஒரு வேலையில் பிஸியாக இருக்கிறாய். நீ வாப்பாவுக்குப் பிறகு மிகவும் அமைதியாக இருந்தாய். இப்போது நீ பேசுகிறாய், சிரிக்கிறாய், வெளியே செல்கிறாய் இது உனக்கு ஒரு தப்பித்தல் மாமா. நான் கல்லூரி செல்லவில்லை என்றால் என்ன?" சாரா கோபமாகக் கேட்டாள்.

​ஸோஹ்ரே தனது பேக்கேஜிங் வேலையை நிறுத்திவிட்டு, தனது மகளைப் பார்த்தாள்.

"நீ ஏன் அப்படி நினைக்கிறாய் சாரா? நான் உனக்காகத்தானே அபுல்ஃபஸ்ல் மாமாவையும் ஹாஜ் ரெசாவையும் வேண்டாம் என்று சொன்னேன்?"

"நீ சொன்னாய் மாமா. ஆனால் நீ ஒரு டெய்லரிங் கடைக்குப் பின்னால் ஒரு சிறிய அறையில் பழைய குப்பைகளை விற்பனை செய்து கொண்டு ஒரு பெரிய தொழிலதிபர் போலப் பேசுகிறாய். நம்மிடம் இப்போது சிறிய தொகை பணம் மட்டுமே இருக்கின்றன. ஒரு பெரும் தொகை பணம் அல்ல. நான் இந்த ஆண்டு பரீட்சையில் பெயிலாகப் போகிறேன். நாம் இந்த வீட்டை விற்றுவிட்டு, நாம் ஒரு சிறிய கிராமத்தில் வசிக்கலாம் மாமா. நீ தனியாகப் போராடாதே"

​ஸோஹ்ரேக்கு வார்த்தைகள் வரவில்லை. சாரா சொல்வது யதார்த்தம். அவளது முயற்சி, அவளது கனவு, பணம் ஈட்டும் வேகத்தில் இல்லை.

​"நீ ஏன் வாப்பாவைப் போல இருக்க முடியவில்லை மாமா? அவர் ஒருபோதும் இப்படிப் போராடவில்லை. அவர் எப்போதும் நம்மைப் பாதுகாத்தார்," சாரா கண்களில் நீர் கோர்த்துக் கொண்டாள்.

"அவர் இப்போது இல்லை சாரா" ஸோஹ்ரேயின் குரல் சத்தமாக ஒலித்தது.

"அவர் உன்னைப் பாதுகாத்திருக்கலாம் அவர் இறந்துவிட்டார். அவர் இறக்கும்போது அவர் நம்மை எந்தப் பாதுகாப்பும் இல்லாமல் விட்டுவிட்டுப் போனார். நான் இப்போது உனக்குப் பாதுகாப்பாக மாற முயல்கிறேன். அவர் செய்யாததை நான் செய்கிறேன்"

​அந்த உரையாடலுக்குப் பிறகு, அவர்கள் இருவருக்கும் இடையே ஒரு மெல்லிய, கண்ணுக்குத் தெரியாத சுவர் எழுப்பப்பட்டது.

சாரா தனது அறையிலேயே அடைபட்டாள். ஸோஹ்ரே தனது வியாபாரத்தில் மேலும் மூழ்கினாள்.

​ஒரு வாரத்திற்குப் பிறகு ஸோஹ்ரேக்கு ஒரு பெரிய ஆர்டர் வந்தது. ஒரு அநாமதேயமான சமூக ஊடகப் பயனர், 'ஆர்ட் லவர் ஃபிரம் என்பவர், அவளது தளத்தில் இருந்த ஒரு பழைய அரிதான கிலீம் கைத்தறி விரிப்பு ஒன்றைக் கேட்டிருந்தார். அந்த விரிப்பின் விலை ஒரு பெரும் தொகை பணம். அது ஸோஹ்ரேயின் இதுவரையிலான அதிகபட்ச லாபத்தைக் கொடுக்கும்.

​ ஒரு சிக்கல் அந்த வாடிக்கையாளர் அந்த விரிப்பை நேரில் பார்த்து அதன் தரத்தை உறுதிசெய்த பின்னரே பணம் கொடுப்பேன் என்று கூறினார். மேலும் அவரது நகரம் இங்கிருந்து சுமார் 200 கி.மீ தொலைவில் இருந்தது.

​"நீ அங்கு செல்லாதே, ஸோஹ்ரே. இது ஆபத்தானது. நீ ஒரு விதவைப் பெண். தனியாகப் பயணம் செய்வது... நினைத்துப் பார்க்காதே!" ஃபரிதேஹ் கடுமையாக எச்சரித்தாள்.

"இது ஒரு ஏமாற்று வேலையாக இருக்கலாம். உன்னிடமிருந்து விரிப்பைத் திருடிவிட்டு, உன்னைச் சங்கடத்தில் ஆழ்த்தலாம்"

​ஸோஹ்ரே ஒரு இரவு முழுவதும் தூங்கவில்லை. பெரும் தொகை பணம் இது சாராவுக்கு ஒரு மாதப் பயிற்சிக் கட்டணத்தை ஈடுகட்டும். அவளது புதிய வாழ்க்கையின் முதல் பெரிய படிக்கல் இது.

​அடுத்த நாள் அதிகாலை, ஸோஹ்ரே ஒரு முடிவெடுத்தாள். அவள் சாரா தூங்கிக் கொண்டிருந்தபோது அவளது மேசையில் ஒரு கடிதம் வைத்தாள்.

​"அன்புள்ள சாரா,

நான் சில கிலோ மிட்டர்கள் செல்கிறேன். இந்த முடிவை உனக்காக மட்டுமே நான் எடுக்கிறேன். நான் பணம் சம்பாதிக்க முயல்கிறேன். நீ என்னை நீயாகப் புரிந்து கொள்ளவில்லை என்றால் பரவாயில்லை, நான் உன்னைக் கைவிடவில்லை என்பதைப் புரிந்துகொள். நான் இன்று இரவு திரும்பி விடுவேன். உன் உம்மாவைப் பற்றி கவலைப்படத் தேவையில்லை. நான் திரும்பி வந்து இந்தக் கதையை முடிப்பேன்.

அன்புடன், மாமா."

​ஸோஹ்ரே அந்தப் பழைய கிலீமை ஒரு பையில் வைத்து, தன் உடமைகளைச் சரிசெய்து, விடியற்காலையில் அவள் பஸ் நிலையத்தை நோக்கி நடந்தாள். பஸ் நிலையம் பரபரப்பாக இருந்தது. ஆண்களும், பெண்களும், குடும்பங்களும் தங்கள் பயணத்தைத் தொடங்கினர்.

ஸோஹ்ரே தனது ஷாலைத் தன் முகத்தை நெருக்கமாகப் போர்த்திக் கொண்டாள். அவள் ஒரு பயணத்தில் செல்லவில்லை, தனது வாழ்க்கையின் போக்கை மாற்ற ஒரு புதிய அபாயத்தை நோக்கிச் சென்று கொண்டிருந்தாள்.

​பஸ் புறப்பட்டது. ஜன்னலுக்கு வெளியே, நகரின் உயரமான கட்டிடங்கள் மெதுவாக மறைந்தன. விளம்பரப் பலகையில் இருந்த கால்பந்து வீரர் இப்போது அவளுக்குப் பின்னால் இருந்திருக்க வேண்டும். அவள் அந்தப் பழைய நிழலில் இருந்து விலகிச் சென்று கொண்டிருந்தாள்.

​பயணத்தின் நடுவில், ஸோஹ்ரேக்கு ஒரு குறுஞ்செய்தி வந்தது. அது அபுல்ஃபஸ்ல் மாமாவிடமிருந்து.

​குறுஞ்செய்தி.

"ஸோஹ்ரே, உன் மாமியார் உடல்நிலை சரியில்லை. நீ இந்த வீட்டை விற்க மறுத்ததால் அவளுக்கு மன உளைச்சல் ஏற்பட்டிருக்கிறது. உன்னுடைய இந்த முட்டாள்தனமான முடிவுகளால் குடும்பம் சிதைகிறது. நீ இதை விட வேண்டும், ஹாஜ் ரெசாவைச் சந்தி. நீ தனியாகப் போராட முடியாது"

​ஸோஹ்ரே அந்தச் செய்தியைப் படித்தாள். அவளுக்கு ஆத்திரமும் பயமும் ஒருசேர வந்தது. இது உணர்வுப்பூர்வமான மிரட்டல். தனது போராட்டத்தைத் தடுக்க அபுல்ஃபஸ்ல் என்ன வேண்டுமானாலும் செய்வார் என்பது அவளுக்குப் புரிந்தது.

​அவள் பதிலை அனுப்பவில்லை. மாறாக, அவள் தனது மொபைலில் அந்த ஆர்டரைக் கொடுத்த 'ஆர்ட் லவர் ஃபிரமுக்கு' குறுஞ்செய்தி அனுப்பினாள்.

"நான் வந்து கொண்டிருக்கிறேன். மதியம் 2 மணிக்கு நகரின் நுழைவாயிலில் நான் உங்களைச் சந்திக்கிறேன்." ​அவள் பஸ்ஸின் ஜன்னல் வழியே வெளியே பார்த்தாள். நகரின் நிலப்பரப்பு வேகமாக அவளைக் கடந்து சென்றது. அந்தப் இயற்கை அவளது மனதைப் போலவே விசாலமாக இருந்தது.அது ஆபத்தானது, ஆனால் ஒரு தனிப்பட்ட அழகு கொண்டது. அவள் இப்போது ஒரு வியாபாரி. ஒரு விதவை அல்ல. இந்த உணர்வு அவளது முதுகெலும்பில் ஒரு புதிய பலத்தை அளித்தது.

​நகரம் அங்கு வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க பழங்கால வாசனை நிரம்பி இருந்தது. அங்கு சதுக்கத்தின் பிரம்மாண்டமான அமைப்பைக் கண்டபோது ஸோஹ்ரே சிலிர்த்தாள். அவள் நேரத்துக்கு சரியாக மாளிகையின் நுழைவாயிலில் நின்றாள்.

​அவளது கிலீம் கொண்ட பை அவளது பக்கத்தில் இருந்தது. அவளது இதயத் துடிப்பு சத்தமாக இருந்தது. அவள் ஒரு கணம் அஞ்சினாள். ஃபரிதேஹ் சொன்னது போல இது ஏமாற்றமாக இருந்தால் என்ன செய்வது?

​மதியம் 2:10 மணிக்கு, ஒரு வயதான பெண்மணி, அடர் நீல மேன்டோவும் ஷாலும் அணிந்து அவளை நெருங்கினார். அந்தப் பெண்மணியின் முகம் கனிவாக இருந்தது, அவரது கைகள் சுருக்கங்கள் நிறைந்திருந்தன. அவர் ஒரு கௌரவமான குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர் போலத் தெரிந்தது.

​"சலாம். நீங்கள்தான் சந்திக்க வந்தவரா ஆ?" அவர் கேட்டார்.

"ஆம், நான் ஸோஹ்ரே," அவள் மெதுவாகப் பதிலளித்தாள்.

"நான் ஹமிலா," அந்தப் பெண்மணி புன்னகைத்தார். அவர் மொபைலில் ஆர்டர் செய்த 'ஆர்ட் லவர் ஃபிரம் ' அல்ல ஹமிலா, ஸோஹ்ரேயை அருகில் இருந்த ஒரு சிறிய தேநீர் கடைக்கு அழைத்துச் சென்றார். அங்கே, அந்தப் பெண்மணியின் மகன் காத்திருந்தார். அவர் நாற்பது வயது மதிக்கத்தக்க, சுத்தமான உடை அணிந்த, கண்ணியமான தோற்றம் கொண்ட ஒரு மனிதர்.

"இது என் மகன் அமீர்.இவர்தான் உண்மையில் அந்தப் பழைய விரிப்பைப் பற்றித் தகவல் கொடுத்தவர்," ஹமிலா கூறினார்.

​அமீர் தனது தாயைப் பார்த்தார். "நாங்கள் அந்த விரிப்பைத் பார்க்க வேண்டும். இது உண்மையிலேயே மிகவும் பழமையானதா சகோதரி?"

​ஸோஹ்ரே தனது பையைத் திறந்து அந்த அரிதான கிலீமை வெளியே எடுத்தாள். அதன் நிறங்கள் நகரின் பழைய கட்டிடக் கலையின் அடியில் மேலும் பளபளப்பாகத் தோன்றின.

அமீரும், ஹமிலாவும் விரிப்பைக் கூர்ந்து கவனித்தனர். அந்த விரிப்பில் இருந்த ஒரு மெல்லிய கோட்டைப் பார்த்த அமீர் தலையசைத்தார்.

​"ஆம், இது உண்மையானது. இதை நான் என்னுடைய நண்பர் ஒருவருக்குப் பரிசளிக்க விரும்புகிறேன். விலை நியாயமானதுதான்"

​அமீர் தனது மொபைலை எடுத்து, வங்கிக் கணக்குக்கு பணத்தை பரிமாற்றம் செய்தார். பணம் உடனடியாக ஸோஹ்ரேயின் கணக்கில் வந்தது.

​ஸோஹ்ரேயின் கண்களில் லேசான நீர் கசிந்தது. இது வெறும் பணம் அல்ல இது அவளது சுயாதீனம்.

​அமீர் விரிப்பைப் பெற்றுக் கொண்டார். "நீங்கள் மிகவும் துணிச்சலான பெண்மணி ஸோஹ்ரே. ஊரில் இருந்து இவ்வளவு தூரம் பயணம் செய்திருக்கிறீர்கள். உங்கள் வியாபாரம் சிறப்பாக நடக்க வாழ்த்துகிறேன்"

​அவர்கள் அங்கிருந்து கிளம்பினர். ஸோஹ்ரே தனியாக மீண்டும் தேநீர் கடையில் அமர்ந்தாள். அவளது முதல் பெரிய வெற்றி. அவளது முதுகைப் பலப்படுத்தும் மரமாக அவள் இப்போது மாறத் தொடங்கியிருந்தாள். அவளது மகளின் எதிர்காலக் கனவுக்கான முதல் பெரும் தொகைப் பணம் கிடைத்தது.

ஸோஹ்ரேயின் வியாபாரத்துக்கும் தன்னம்பிக்கைக்கும் ஒரு பெரும் திருப்புமுனையாக அவளது பக்கத்திற்குச் சமூக ஊடகங்களில் எதிர்பாராத வரவேற்பு கிடைத்தது. நகரில் உள்ள இளம் மற்றும் நவீனத் தலைமுறையினர், பழைய கைவினைக் கலையை விரும்பினர். குறிப்பாக, ஸோஹ்ரேயின் நேர்த்தியான வடிவமைப்புகள் மற்றும் அவள் பொருட்களுக்குப் பின்னால் இருக்கும் கதையைச் சொல்லும் விதம், அவர்களை ஈர்த்தது. அவள் தனது கைவினைப் பொருட்களின் புகைப்படங்களில், தனது முகம் தெரியாமல் தனது விரல்களின் அசைவுகள் தெரியும் விதத்தில், ஒரு கலை உணர்வுடன் படமெடுத்தாள். அவள் ஒரு பிராண்டாக வளர்ந்தாள்.

ஒரு 'முகமில்லாத கலைப் போராளி.

​ஸோஹ்ரே, தனது முதல் வெற்றியின் மூலம் கிடைத்த லாபத்தை, மூலதனமாகப் பயன்படுத்தினாள். அவள் ஃபரிதேஹின் கடையில் இருந்த சிறிய இடத்தைத் தாண்டி, நகரின் வடக்கு மையப் பகுதியில் ஒரு சிறிய ஷோரூமை வாடகைக்கு எடுத்தாள். இது ஒரு பெரிய துணிச்சல். வாடகை அதிகமாக இருந்தது, வாடிக்கையாளர்களைச் சந்திப்பதற்கு ஒரு கௌரவமான இடம் தேவைப்பட்டது.

​மூன்று மாதங்களுக்குள், அவள் சாராவுக்கான பணத்தை முழுமையாக சேமித்திருந்தாள்.

அவளது இரவு நேரங்கள் இப்போதும் பாக்கிங், இன்வாய்ஸ் தயாரிப்பு மற்றும் ஆர்டர்களைப் பின்தொடர்வதிலேயே கழிந்தன.

​வியாபாரம் வளர்ந்தாலும், வீட்டிற்குள் இருந்த மகளின் கோபத்தை சரி செய்ய முடியவில்லை. சாரா தனது தாயின் வெற்றியைக் குறித்து வெளிப்படையாகப் பேசவில்லை. அவளது கண்களில் லேசான பெருமை இருந்தாலும் அவளது கோபமும் கலந்திருந்தது.

ஸோஹ்ரேயின் வெற்றி, அவளது தந்தையின் தோல்வியைச் சத்தமாக அறிவிப்பது போல் சாராவுக்குத் தோன்றியது. ​ஒரு மாலை ஸோஹ்ரே உற்சாகத்துடன் ஒரு புதிய செப்புப் பூத்தட்டின் புகைப்படத்தைக் காட்டினாள்.

"இதைப் பார் சாரா இதன் மதிப்பு பெரும் தொகைப் பணம். இதை ஒரு அமெரிக்கக் கலைக்கூடம் ஆர்டர் செய்திருக்கிறது"

​சாரா புத்தகத்திலிருந்து தலையை எடுக்கவில்லை.

"நல்லது, என் பள்ளி நண்பர்களுக்குத் தெரியும், நீ ஒரு பெரிய வணிக வளாகத்தில் கடை வைத்திருக்கவில்லை. நீயும் வாப்பாவும் எப்படிச் சந்தித்தீர்கள்? எப்படி வியாபரம் செய்தீர்கள்? எப்படி வாழ்ந்தீர்கள்? என்று அவர்கள் கேட்டார்கள். நான் என்ன சொல்வது?" ​ஸோஹ்ரேக்கு வார்த்தைகள் தொண்டையில் அடைத்தன.

"நீ ஏன் அதைச் சொல்ல வேண்டும்? அது தனிப்பட்ட விஷயம்"

"இல்லை, மாமா அதுதான் பிரச்சனை. நீ தனிப்பட்ட முறையில் எதையும் வைத்திருக்கவில்லை. நீ எல்லாவற்றையும் வெளிப்படையாகச் செய்து கொண்டிருக்கிறாய். வாப்பா இறந்துவிட்டார். நீ ஏன் இன்னும் ஒரு விதவைப் பெண்ணின் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கிறாய்? நீ ஏன் எதற்காகப் போராடுகிறாய் என்று உனக்குப் புரியவில்லை," சாரா எரிச்சலுடன் சொன்னாள்.

​"நான் உனக்காகப் போராடுகிறேன், சாரா நீ கல்லூரிக்குப் போக வேண்டும் என்பதற்காக நீ படிக்க வேண்டும் என்பதற்காக"

"இல்லை, மாமா. நீ எனக்காகப் போராடவில்லை. நீ உன் விடுதலைக்காகப் போராடுகிறாய். வாப்பா உனக்குப் போட்டிருந்த எல்லையில் இருந்து நீ வெளியே வரப் பார்க்கிறாய். நீ வெற்றி பெறலாம், இது என் வாழ்க்கை அல்ல. நான் உனக்குப் பின்னால் வரவில்லை." ​இந்த வார்த்தைகள் ஸோஹ்ரேயின் மனதை மிகவும் காயப்படுத்தின. ஆம், சாரா கூறியதில் உண்மை இருந்தது. அவள் சாராவுக்காக ஆரம்பித்தாலும் இப்போது இந்த வெற்றி அவளது தனிப்பட்ட இருப்பின் அடையாளமாக மாறியிருந்தது.

அவள் பஹ்ராமின் மனைவி ஸோஹ்ரே அல்ல அவள் 'ஹனார்' பிராண்டின் முதலாளி, ஒரு சுயாதீனமான ஸோஹ்ரே.

​ ஹனார் பிராண்ட் அபுல்ஃபஸ்ல் மாமா மற்றும் குல்சும் உம்மாவின் காதுகளுக்கு எட்டியது. அவர்கள் இந்த வளர்ச்சியை ஒருபோதும் விரும்பவில்லை. ஒரு விதவை ஆண்களின் துணையின்றிப் பணம் சம்பாதிப்பது, சமூக அமைப்பிற்குக் குந்தகம் விளைவிப்பதாக அவர்கள் கருதினர்.

​ஒரு வெள்ளிக்கிழமை மாலை, அபுல்ஃபஸ்ல் ஸோஹ்ரேயின் புதிய ஷோரூமுக்கு வந்தார். அவர் ஒரு கோபமான புயலைப் போல உள்ளே நுழைந்தார்.

​"இந்தச் சிறு பிள்ளை விளையாட்டு போதும், ஸோஹ்ரே நீ இந்த அபார்ட்மெண்ட்டின் பாதியைத் தக்க வைத்துக்கொண்டு, இப்படி அநாகரீகமாகச் செயல்பட முடியாது. மக்கள் என்ன நினைப்பார்கள்? ஒரு விதவைப் பெண் தனியாகப் பயணம் செய்கிறாள், ஆன்லைனில் வியாபாரம் செய்கிறாள்.இது குடும்பத்தின் மானத்தைக் கெடுக்கும்" ​ஸோஹ்ரே தனது கையில் இருந்த ஒரு பழங்கால வெள்ளித் தட்டைத் துடைத்துக் கொண்டிருந்தாள். அவள் நிமிர்ந்து அவரைப் பார்த்தாள். அவள் கண்களில் முன்பு இருந்த பயம் இப்போது இல்லை.

​"அபுல்ஃபஸ்ல் மாமா, நீங்கள் இங்கு ஒரு வாடிக்கையாளராக இருந்தால், இந்தத் தட்டின் விலையைச் சொல்ல முடியும். இல்லையென்றால், நீங்கள் இங்கே இருக்கத் தேவையில்லை"

"உனக்கு என்ன திமிர். நான் உன் கணவனின் சகோதரன்"

"நீங்கள் என் கணவனின் சகோதரன். நீங்கள் அவருக்குக் கொடுத்த வாக்குறுதிகளைக் காப்பாற்றத் தவறிவிட்டீர்கள். அவருடைய மரணத்துக்குப் பிறகு, என்னை வீட்டை விட்டுத் துரத்தப் பார்த்தீர்கள். நான் எனது வீட்டை, எனது வாழ்வாதாரத்தைக் காப்பாற்றிக் கொண்டிருக்கிறேன். என்னுடைய இந்த வியாபாரத்தின் ஒரு காசு கூடப் பஹ்ராம் உடையதல்ல. என்னுடைய உழைப்பு." ​அபுல்ஃபஸ்ல் ஒரு ஆத்திரத்துடன் ஒரு பழைய மரச்சிற்பத்தைக் கீழே தள்ளி உடைக்க முயன்றார். ஸோஹ்ரே சற்றும் தயங்கவில்லை. அவள் தனது மொபைலை எடுத்து, காவல் நிலையத்தின் எண்ணுக்கு டயல் செய்யத் தொடங்கினாள்.

​"நீங்கள் இந்த இடத்துக்கு அத்துமீறி நுழைந்துள்ளீர்கள். இந்தச் சிற்பத்தை நீங்கள் உடைத்தால், நான் குடும்ப விஷயங்களுக்கு எல்லாம் வெளியே சென்று, உங்களைச் சட்டப்படி எதிர்கொள்ள வேண்டியிருக்கும். என் வியாபாரத்தைப் பாதிக்க உங்களுக்கு எந்த உரிமையும் இல்லை," அவள் குரல் உறுதியாக ஒலித்தது.

​அபுல்ஃபஸ்ல் அதிர்ச்சியடைந்தார். இந்த விதவை, சட்டத்தைப் பற்றிப் பேசுவாள் என்று அவர் எதிர்பார்க்கவில்லை. அவர் கௌரவத்தின் பெயரால் மிரட்டலாம் என்று நினைத்தார். ஸோஹ்ரே அந்தத் தந்திரத்தை உடைத்துவிட்டாள். அவர் வேறு வழியின்றி, கோபத்துடன் வெளியேறினார். வெளியேறும் முன், "இந்த வீட்டிற்கு என்ன நடக்கிறது என்று பார்.நீயும் உன் மகளும் நிம்மதியாக இருக்க முடியாது!" என்று அச்சுறுத்தினார்.

​அந்த அச்சுறுத்தல், ஸோஹ்ரேயின் மனதைக் குடைந்தது. அவள் தனது மகள் சாராவுக்கு ஒரு பாதுகாப்பற்ற சூழலை உருவாக்குகிறாளா? அவளது போராட்டம் குடும்பத்தில் இருந்து முழுமையான விலகலுக்கு இட்டுச் செல்லுமோ? என்று சற்று அஞ்சினாள்.

​​கல்லூரி நுழைவுத் தேர்வு முடிவுக்கான தேதி நெருங்கியது. ஸோஹ்ரே இன்னும் சிறு தொகைப் பணத்திற்கு போராடிக் கொண்டிருந்தாள். அவளது வியாபாரம் ஸ்திரமாக இருந்தாலும் கல்லூரி மொத்த பணத்திலிருந்து சிறு தொகைப் பணத்தை அவள் கைமாறியிருந்தாள் இப்பது அந்தப் பணத்தின் இலக்கை எட்டுவதற்கு முடியவில்லை.

​ஒரு நாள் மாலை, அவள் தனது பழைய அபார்ட்மெண்ட்டுக்குத் திரும்பிக் கொண்டிருந்தாள். வெளியே, பிரதான சாலையில் இருந்த அந்த விளம்பரப் பலகையின் முன்பு நின்று சற்று நேரம் வானத்தைப் பார்த்தாள். கால்பந்து வீரரின் முகம் இப்போதும் அதே போல ஒரு வெற்றுப் புன்னகையுடன் அவளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது.


இன்று, அந்தப் பலகையின் நிழல் அவளை இருட்டாக்கவில்லை.

​அப்போது, ஒரு மிகப்பெரிய லாரி வந்து அந்த விளம்பரப் பலகையின் முன் நின்றது. சில தொழிலாளர்கள் விரைவாகப் பழைய போஸ்டரைப் பிரிக்கத் தொடங்கினர். ஸோஹ்ரே ஆச்சரியத்துடன் பார்த்தாள்.

அந்தப் பழைய விளம்பரம் கிழிக்கப்பட்டு, புதிய விளம்பரம் ஒட்டப்படும் வேலை வேகமாக நடந்தது. அந்த வேலை முடியும் தருவாயில், ஸோஹ்ரேக்கு ஒரு மிகப் பெரிய அதிர்ச்சி காத்திருந்தது.

​புதிய விளம்பரப் பலகையில் ஒரு மிகப் பெரிய படம் ஒட்டப்பட்டிருந்தது. அது பழங்கால கைவினைப் பொருட்களை விற்கும் ஒரு ஆன்லைன் தளத்தின் விளம்பரம்.

​அந்த விளம்பரத்தில் பிரதானமாக, அழகாக வர்ணம் பூசப்பட்ட பழைய பீங்கான் குவளை இருந்தது. அதன் அருகில், ஒரு மெலிதான கை, ஒரு மரப் பேனாவால் அதன் அழகை விவரிப்பது போல இருந்தது.ஒரு வளைந்த கையெழுத்துடன் எழுதப்பட்டிருந்தது. அந்த மெல்லிய கரம், நீலநிற ஷாலின் விளிம்பில் இருந்தது.

​அந்தக் கை, வேறு யாருடையதும் அல்ல அது ஸோஹ்ரேயின் கைகள்தான்.

​அவளது 'ஹனார்' பிராண்ட், எதிர்பாராதவிதமாக, தேசிய அளவில் ஒரு மிகப்பெரிய ஆன்லைன் வணிகத் தளத்தால் விளம்பரப் பலகையில் வைக்கப்பட்டுள்ளது. அவள் வெற்றிகரமாக ஒரு பெரிய வியாபார ஒப்பந்தத்தைச் செய்திருந்தாள், ஆனால் அதன் இறுதி விளைவு இது என்று அவள் நினைக்கவில்லை.

​விளம்பரப் பலகையின் கீழே, ஒரு பெரிய எழுத்தில் எழுதப்பட்டிருந்தது. "கடந்த காலத்தின் ஆன்மாவைப் புத்துயிர் பெறச் செய்யுங்கள். 'ஹனார் துணிச்சலின் கலை"

​ஸோஹ்ரேயின் கண்கள் விரிந்தன. அவள் அதிர்ச்சியுடனும், பெருமையுடனும் அந்தப் பலகையைப் பார்த்தாள். அவளது முகம் தெரியாமல் இருக்கலாம், அவளது உழைப்பும் அடையாளமும் இப்போது நகரின் மிக உயரமான விளம்பரப் பலகையில், ஊரின் பழைய குடியிருப்பின் நிழலில் இருந்தது.

​அவள் வீட்டுக்கு விரைந்தாள்.

​கதவு திறந்திருந்தது.

​ஸோஹ்ரே வீட்டுக்குள் நுழைந்தபோது, சாரா கையில் ஒரு கவர் வைத்திருந்தாள். சாரா அமைதியாகவும், மென்மையாகவும் காணப்பட்டாள்.

"இது உனக்காக வந்திருந்தது, மாமா," சாரா கவரை நீட்டினாள்.

​அது பல்கலைக்கழக நுழைவுத் தேர்வு மையத்திலிருந்து வந்தது. சாரா தனது அசல் மதிப்பெண்களை வைத்துக்கொண்டு, மேலும் ஒரு கவரை நீட்டினாள்.

"மாமா... இது நான் உன் அனுமதி இல்லாமல் செய்த ஒன்று," சாரா மெல்லிய குரலில் சொன்னாள்.

​இரண்டாவது கவரில், சாராவுக்குச் சிறந்த தனியார் பயிற்சி மையத்திலிருந்து அழைப்புக் கடிதம் இருந்தது. ஆனால் அதன் கீழே ஒரு குறிப்பு இருந்தது: '50% கல்வி உதவித்தொகை அங்கீகரிக்கப்பட்டது'

​"நான் அவர்களுக்குக் கடிதம் எழுதினேன், மாமா. நான் என் தந்தையைப் பற்றி, நீ படும் கஷ்டங்களைப் பற்றி எழுதினேன். நீ எப்படித் தனியாகப் போராடினாய் என்பதைப் பற்றி எழுதினேன். என் உம்மாவின் துணிச்சல் என் கல்லூரி கனவை விடப் பெரியது என்று எழுதினேன்," சாரா கண்ணீருடன் சொன்னாள்.


"நான் தேர்ச்சி பெற்றுவிட்டேன், மாமா. எனக்கு எஞ்சினியரிங்கில் இடம் கிடைத்துள்ளது. இப்போது நாம் மீதமுள்ள தொகையைச் செலுத்தினால் போதும்"

​ஸோஹ்ரே, தனது மகளைக் கட்டிப்பிடித்தாள். அவர்கள் இருவரும் அழுதார்கள். அது ஒரு உணர்ச்சிகரமான பெரும் கணம்

"நீ என்னை ஏன் தவறாகப் புரிந்து கொண்டாய் என்று கேட்டாய், மாமா? நான் உன்னைப் புரிந்துகொண்டேன். நீ எனக்காக மட்டுமில்லை, உனக்காகப் போராடுகிறாய். அது எனக்குப் பெருமை," சாரா தனது தாயின் கண்ணீரைத் துடைத்தாள்.

​ஸோஹ்ரே சிரித்தாள்.

"நீ இன்று நகரின் விளம்பரப் பலகையைப் பார்த்தாயா, சாரா? அது நம்முடைய வெற்றி. வா நான் உனக்குப் பணம் எப்படிக் கிடைத்தது என்று சொல்கிறேன்"

​ஸோஹ்ரே சாராவுடன் இணைந்து தனது வங்கிக் கணக்கைப் பார்த்தாள். விளம்பர ஒப்பந்தத்தின் மொத்தத் தொகையையும், தனது மற்ற விற்பனைகளையும் சேர்த்த போது, அவர்களின் இலக்கை தாண்டி சாராவுக்குத் தேவையான முழுப் பணமும் சேர்ந்து இருந்தது.

​அன்று இரவு, ஸோஹ்ரே சாராவுக்கான கல்விக் கட்டணத்தின் முதல் தவணையைச் செலுத்தினாள்.

​அந்த வாரம் அபுல்ஃபஸ்ல் மாமா ஒரு கடைசிக் கடிதத்தை அனுப்பினார். அவர் தங்கள் சட்ட ஆலோசகர்களைச் சந்திப்பதாகவும், ஸோஹ்ரேயின் வணிகத்தால் வீட்டின் மதிப்பு பாதிக்கப்படுவதால், அவளைச் சட்டப்படி வெளியேற்ற முயல்வதாகவும் அச்சுறுத்தினார்.

​ஸோஹ்ரே சிரித்தாள். அவள் சாராவுடன் இணைந்து, அந்தக் கடிதத்தை ஒரு வெற்றுக் காகிதம் போல மடித்தாள்.

​"இனிமேல், நாம் சட்ட ரீதியாகப் பலம் பெற வேண்டும் சாரா. இந்த வீட்டை விட்டு வெளியேற நான் விரும்பவில்லை. நாம் இப்போது ஒரு வெற்றிகரமான வியாபாரம் செய்கிறோம். இந்த வீட்டை ஒரு கலைப் பொருளைப் போல பார்க்கிறேன். இது நம் குடும்பத்தின் அடையாளம். இனிமேல் நாம் அவர்களுக்குப் பயப்படத் தேவையில்லை"

​ஸோஹ்ரே தனது தலையை மூடியிருந்த ஷாலைத் தளர்த்தினாள். வெளியே நகரம் அதன் இரைச்சலுடன் ஓடிக் கொண்டிருந்தது. ஆனால் அந்த இரைச்சலுக்கு மேலே, ஒரு மிகப்பெரிய விளம்பரப் பலகையில் அவளது உழைப்பின் சின்னமான கை தனது சுதந்திரப் பிரகடனத்தைச் செய்து கொண்டிருந்தது.

​விதவையின் வாழ்வு இனி அவளுக்கு ஒரு சுமை அல்ல. அவள் இப்போது தனது சமகால வாழ்வியலை ஒரு கலைப்பொருள் போல் தானே வடிவமைக்கும் உரிமையைப் பெற்றிருந்தாள்.

இது முத்துக்கமலம் இணைய இதழின் படைப்பு.