கடலின் மீதான வெளிச்சம்

​லிலாவுக்கு கருமலையூற்று கிராமத்தின் கருங்கல் தரையில் இருந்த ஒற்றைக் கீறல்கூட அத்துப்படி. அவளுடைய கண்கள் மலைத்தொடரின் சரிவுகளில் ஓடியவை, அவளது கால்கள் செய்யத் தவறிய வேலையைச் செய்தன. பதினெட்டாம் வயதில் ஏற்பட்ட ஒரு விபத்தில், அவளுடைய ஒற்றைக் கால் பறிபோனது. உலகத்தின் பாதைகள், பூமியின் நீளம், மாபில் கரையின் பச்சை அலைகள் என எல்லாமே அவளுக்குள் ஒரு ஆழமான, வெண்மை கலந்த மௌனமாகச் சுருங்கிவிட்டன.

​அவள் வெறுமனே 'நொண்டி'யா? இல்லை கருமலையூற்று கிராமத்து மக்கள் அவளை ‘லிலா ’ அழகி லிலா என்று அழைத்தனர். மற்றவர்களுக்கு அவள் புதிய சிந்தனை பேசும் ஒரு மர்மப்பெண்.அவளது உலகத்தைப் புரிந்து கொண்டவர்களில் அவளது உம்மும்மா ஹோமா’வின் சுருக்கங்கள் நிறைந்த முகம், அவளுடைய ஒற்றைக் கைப் பூனையை ஒத்த மென்மையான உரசல், மற்றும் அவளுடைய தற்காலிகமான வழிகாட்டி ஊண்டுகோலின் தடம் அவளின் உறவுகள், உணர்வுகள்.

​லிலா வாழ்ந்த கிராமம், கிழக்கு மாகாணம் திருகோணமலை எல்லையை ஒட்டி, ஒருவித நிரந்தரமான போருக்குப் பிந்திய அமைதியால் சூழப்பட்டிருந்தது. மலைகள் அவளது கண்களாக, செவிகளாக இருந்தன. அங்கிருந்த போது, அவள் ஒரு ‘அலையாத்தி மரம்’ போல் மண்ணோடு மண்ணாக இணைந்திருந்தாள். அவளுடைய உலகம், கடலின் அலைகள், நெல்லிக்காடுகளின் வாசம், தொலைவில் சர்வதேசக் கப்பல்களின் மங்கலான சத்தம், மற்றும் உம்மும்மா ஹோமாவின் நெசவுத் தறியின் இசை என எல்லாமே ஒரு சமநிலைப்பட்ட ஒலிக் கோளமாக இருந்தது.

​அவளுடைய உம்மும்மா ஹோமா, ஒரு காலத்தில் சோனவ வாடி கடைகளில் டிசைனராக இருந்தவர். சில காலங்களுக்குப் பிறகு, கிராமத்திற்கேத் திரும்பினார்.

லிலாவுக்கான உலகத்தின் சுதந்திரம், அந்தப் உம்மும்மாவின் தறி ஓசையில் இருந்து தொடங்கியது.


​ ​லிலா தன் பழைய வாழ்க்கையிலிருந்து விடுபட விரும்பினாள். அவள் கிராமத்தின் ஆழமான அடையாளத்தில் இருந்து வெளியேறி, நவீன உலகத்தின் விரைவுக்குள் ஒரு பயணம் மேற்கொள்ள வேண்டும் என்று உள்ளுக்குள் ஒரு உந்துதல் இருந்தது. ஊரில் அவள் எல்லாவற்றிற்கும் மற்றவர்களைச் சார்ந்திருந்தாள். அவளுக்குத் தன் வாழ்க்கையை, தன் நிபந்தனைகளின் அடிப்படையில் வரையறுக்க ஒரு புதிய இடம் தேவைப்பட்டது. அவள் ஒரு புதிய அடையாளத்தைத் தேடினாள். ஒரு நடமாடும் விருட்சமாக இருக்க விரும்பினாள்.

​லிலா ஒரு உள்ளூர் அரசு சாரா நிறுவனத்திற்காக NGO கணனி பிரிவில் வேலை செய்தாள். இந்த அமைப்பின் வருடாந்திர மாநாட்டிற்காக அவள் தலைநகர் கொழும்புக்கு அருகாமையில் இருக்கும் மருதானைக்கு பயணிக்க நேர்ந்த போது, அது ஒரு விடுதலையாக அமைந்தது. அவள் கனவுகண்ட ஒரு நகரும் வாழ்க்கையின் துவக்கமாக இருந்தது. களிமண் வீடுகளின் நாற்றத்திலிருந்து விலகி, புதிய மின்சார வாகனங்களின் புகை வாசனை அவளது முகத்தில் அறைந்தது.

​மருதானை, கோபுரத்தின் பிரம்மாண்டம், வாகனங்களின் இடைவிடாத இரைச்சல், மக்கள் கூட்டத்தின் விரைவான ஓசை எல்லாமே அவளுக்கு ஒரு புதிய இசையாக இருந்தது. அவள் தன் கிராமத்து அடையாளத்தை அங்கு இழந்தாள். இங்கு அவளை ‘நொண்டி’ என்று மெல்லிய கிசுகிசுப்புகளுடன் பேசுவதற்குப் பதிலாக, ‘மாற்றுத்திறனாளர்’ என்று ஒரு மரியாதை கலந்த வார்த்தை இருந்தது. இது, அவள் விரும்பிய சுதந்திரத்தின் ஒரு பகுதி.

​கொம்யூனிகேஷன் மாநாட்டின் இரண்டாவது நாள், மருதானையின் மிகப்பெரிய கலைக்கூடத்தில் லிலா ஒரு ‘பார்வையற்றவர்களுக்கான செவி வழிக் கல்வித் திட்டம்’ குறித்துப் பேசிக்கொண்டிருந்தாள். அவளுடைய குரல், மலைக் காற்றின் தீவிரத்துடன் ஒலித்தது. அவள் இருண்ட உலகம், அவளுக்கு வார்த்தைகளின் மீது தீவிரமான கவனத்தைக் கொடுத்திருந்தது.

​அப்போதுதான், அவள் ஹுசைனைச் சந்தித்தாள்.

​ஹுசைன், மாநாட்டின் நிதிப் பிரிவில் வேலை பார்க்கும் ஓர் இளைஞன். அவன் சற்றே அதிகப்படியான மரியாதை கலந்த, தெளிவாகப் பேசும் குரலைக் கொண்டிருந்தான். . அவன் தன்னை அவளிடம் அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டான், ​ஹுசைன் ஒருவித மென்மையான அரசியல் பிரக்ஞையுடன் பேசினான். அவன் அவளது கிராமத்தைப் பற்றி விசாரிக்கவில்லை. அவளது திட்டத்தின் எதிர்காலம் குறித்தும், கொழும்பு மாநாட்டின் பொருளாதார ஆய்வுகள் குறித்தும் பேசினான்.

​லிலா ஒரு நாள் மாலை தனது உரையை முடித்துவிட்டு, கால்களை மெதுவாகத் தடவிக் கொண்டிருந்த போது, ஹுசைன் அருகில் வந்தான்.

“உங்களுடைய பேச்சு… என்னுடைய கண்களுக்குள் அது ஒரு காட்சியை உருவாக்கியது”

​“நன்றி ஹுசைன்,” லிலா லேசாகப் புன்னகைத்தாள்.

“பெரும்பாலானவர்கள், என்னைப் பார்த்தவுடன் என் நிலையைப் பற்றியே பேசுவார்கள். நீங்கள் வித்தியாசமாக இருக்கிறீர்கள்”


“நான் உங்கள் சிந்தனைகளைப் பார்க்கிறேன் லிலா. கால் என்பது வெறும் ஊண்டுகோல் மட்டும்தான்,” என்று ஹுசைன் மெதுவாகக் கூறினான்.

“இப்போதுதான், உங்களுடன் பணிபுரிய எனக்கு ஒரு வாய்ப்புக் கிடைத்திருக்கிறது. நீங்கள் மருதானைக்கு நிரந்தரமாகத் திரும்ப வேண்டும். உங்கள் திறமை அந்த மலைக் கிராமத்திற்குள் அடைபட்டு இருக்கக் கூடாது”

​லிலா உள்ளுக்குள் அதிர்ந்து போனாள். நிரந்தரமாக திரும்ப வேண்டும் என்று அவள் விரும்பினாள், அது ஹுசைனின் வாயிலிருந்து வந்தபோது, ஒருவித நம்பிக்கை கூடிய உற்சாகம் ஏற்பட்டது.

​அன்றிரவு, அவர்கள் மருதானை ‘சுதந்திர சதுக்கம்’ தெருவில் நடந்தனர். அது ஒரு முடிவில்லாத, பரபரப்பான பிரதான பயணம். கொழும்பின் பரபரப்பு, அவளுடைய மலை வீட்டின் அமைதியைவிடவும், மிக அதிக சத்தமாக இருந்தது.

​ “லிலா, உங்களுக்கு உங்களுடைய சொந்த ஊரைப் பிடிக்காதா?” ஹுசைன் மெதுவாகக் கேட்டான்.

“பிடிக்கும். கருங்கல் வீடுகள், உம்மும்மா செய்த ‘தேன்குழல்’ ஒருவகை இனிப்பு, மாபில் பீச்சின் ஓசை… எல்லாமே பிடிக்கும். நான் அங்கிருக்கும் போது, நான் வெறும் ‘அலையாத்தி மரம்’ மட்டும்தான். ஒரு மூலையில், அசையாமல் இருக்கும் ‘நொண்டி’. இங்கிருக்கும் போது, நான் லிலா. நான் ஒரு கல்வியாளர், ஒரு கணனி இயக்குநர், ஒரு புதுமை விரும்பி. பல விஷயங்கள்”

​“புரிகிறது,” என்று ஹுசைன் ஒப்புக்கொண்டான்.

“ஒருவர் அவருடைய அடையாளத்தில் இருந்து விடுதலை பெற ஒரு புதிய நிலம் தேவைப்படலாம். கொழும்பு உங்களை, நீங்கள் யார் என்று வரையறுக்க அனுமதிக்கிறது.”என்றான் ஹுசைன்.

​​லிலாவின் தொழில் வாழ்க்கை தலைநகரில் வேர்விடத் தொடங்கியது. அவள் ஒரு பெரிய தனியார் நிறுவனத்தில் ‘ஆடியோ கன்டென்ட்’ பிரிவுத் தலைவராகப் பொறுப்பேற்றாள். அவள் நகரம் கொடுத்த இந்த சுதந்திரத்தை நேசித்தாள். அவள் ஒருபோதும் யாருடைய கவனமும் தேவைப்படாத, ஒரு சுயாதீனமான மனுஷியாக மாறினாள்.


​ஒரு நாள் மாலை, லிலா கிராமத்தில் உள்ள உம்மும்மா ஹோமாவுக்குக் கைபேசியில் அழைத்தாள். கிராமத்துத் தொலைபேசி இணைப்பில் ஏற்பட்டிருக்கும் சத்தம், அவளது காதுகளுக்கு ஒரு பழக்கமான இசையாக இருந்தது.

​“லிலா, நீ இப்போது ஒரு சிங்கப்பெண் உனக்கு இப்போது நகரத்தின் சுதந்திரம் கிடைத்திருக்கிறது. உன் சுதந்திரம் என்பது கிராமத்தை மறப்பதுதும் புறக்கனிப்பதல்ல. உன் வாழ்க்கையை நீ தேர்ந்தெடுப்பது". என்று உம்மும்மா ஹோமா மென்மையானதும் உறுதியானதுமான குரலில் பேசினாள். ​அந்த வார்த்தைகள், லிலாவின் இருண்ட உலகிற்கு ஒரு புதிய தெளிவைக் கொடுத்தன. அவள் விரும்பிய சுதந்திரம் என்பது சொந்த அடையாளத்தை முற்றிலும் விலகிச் செல்வது அல்ல. மாறாக, தன் இருப்பை, தன் நிபந்தனைகளின் அடிப்படையில் வரையறுக்கும் சுதந்திரம். அவளுடைய அடையாளம் எங்கிருந்தாலும், அவள் தன் மண்ணுக்கு சொந்தக்காரி.

மலைக்கும் நகரத்திற்கும் நடுவே ஒரு புதிய பாதை திறந்தது.

​லிலா, தன் வாழ்க்கையை இரண்டாகப் பிரித்துப் பார்க்க விரும்பவில்லை.

​கொழும்பில் தொழில் பார்ப்பதானது, அவள் கருமலையூற்று கிராமத்தின் மண்ணை முற்றிலும் துறக்க வேண்டியதில்லை. காலமும் தூரமும் கடந்த காலத்தை அழிக்கவில்லை, மாறாக அதை ஒரு முக்கியமான ‘குறிப்புப் புள்ளியாக’ மாற்றியது. அவள் திரும்பிப் பார்க்கும்போது, ‘நொண்டி’ என்ற வார்த்தை அவளுக்கு இனி வலிக்கப் போவதில்லை. அது ஒரு காயம் அல்ல, அது ஒரு பழக்கமான வார்த்தை.

இது முத்துக்கமலம் இணைய இதழின் படைப்பு.